Biblia Sacra (Vulgata Clementina)
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46
22:1 Et respondens Jesus, dixit iterum in parabolis eis, dicens :
22:1 Respondiendo Jesús les habló de nuevo en parábolas, y dijo:
22:2 Simile factum est regnum cælorum homini regi, qui fecit nuptias filio suo.
22:2 “El reino de los cielos es semejante a un rey que celebró las bodas de su hijo.
22:3 Et misit servos suos vocare invitatos ad nuptias, et nolebant venire.
22:3 Y envió a sus siervos a llamar a los convidados a las bodas, mas ellos no quisieron venir.
22:4 Iterum misit alios servos, dicens : Dicite invitatis : Ecce prandium meum paravi, tauri mei et altilia occisa sunt, et omnia parata : venite ad nuptias.
22:4 Entonces envió a otros siervos, a los cuales dijo: “Decid a los convidados: Tengo preparado mi banquete; mis toros y animales cebados han sido sacrificados ya, y todo está a punto: venid a las bodas”.
22:5 Illi autem neglexerunt : et abierunt, alius in villam suam, alius vero ad negotiationem suam :
22:5 Pero, sin hacerle caso, se fueron el uno a su granja, el otro a sus negocios.
22:6 reliqui vero tenuerunt servos ejus, et contumeliis affectos occiderunt.
22:6 Y los restantes agarraron a los siervos, los ultrajaron y los mataron.
22:7 Rex autem cum audisset, iratus est : et missis exercitibus suis, perdidit homicidas illos, et civitatem illorum succendit.
22:7 El rey, encolerizado, envió sus soldados, hizo perecer a aquellos homicidas, y quemó su ciudad.
22:8 Tunc ait servis suis : Nuptiæ quidem paratæ sunt, sed qui invitati erant, non fuerunt digni :
22:8 Entonces dijo a sus siervos: “Las bodas están preparadas, mas los convidados no eran dignos.
22:9 ite ergo ad exitus viarum, et quoscumque inveneritis, vocate ad nuptias.
22:9 Id, pues, a las encrucijadas de los caminos, y a todos cuantos halléis, invitadlos a las bodas”.
22:10 Et egressi servi ejus in vias, congregaverunt omnes quos invenerunt, malos et bonos : et impletæ sunt nuptiæ discumbentium.
22:10 Salieron aquellos siervos a los caminos, y reunieron a todos cuantos hallaron, malos y buenos, y la sala de las bodas quedó llena de convidados.
22:11 Intravit autem rex ut videret discumbentes, et vidit ibi hominem non vestitum veste nuptiali.
22:11 Mas cuando el rey entró para ver a los comensales, notó a un hombre que no estaba vestido con el traje de boda.
22:12 Et ait illi : Amice, quomodo huc intrasti non habens vestem nuptialem ? At ille obmutuit.
22:12 Díjole: “Amigo, ¿cómo has entrado aquí sin tener el traje de boda?” Y él enmudeció.
22:13 Tunc dicit rex ministris : Ligatis manibus et pedibus ejus, mittite eum in tenebras exteriores : ibi erit fletus et stridor dentium.
22:13 Entonces el rey dijo a los siervos: “Atadlo de pies y manos, y arrojadlo a las tinieblas de afuera; allí será el llanto y el rechinar de dientes.
22:14 Multi enim sunt vocati, pauci vero electi.
22:14 Porque muchos son llamados, mas pocos escogidos”.
22:15 Tunc abeuntes pharisæi, consilium inierunt ut caperent eum in sermone.
22:15 Entonces los fariseos se fueron y deliberaron cómo le sorprenderían en alguna palabra.
22:16 Et mittunt ei discipulos suos cum Herodianis, dicentes : Magister, scimus quia verax es, et viam Dei in veritate doces, et non est tibi cura de aliquo : non enim respicis personam hominum :
22:16 Le enviaron, pues, sus discípulos con los herodianos, a decirle: “Maestro, sabemos que eres veraz y que enseñas el camino de Dios con verdad, sin miedo a nadie, porque no miras a la persona de los hombres.
22:17 dic ergo nobis quid tibi videtur, licet censum dare Cæsari, an non ?
22:17 Dinos, pues, lo que piensas: ¿es lícito pagar tributo al César o no?”
22:18 Cognita autem Jesus nequitia eorum, ait : Quid me tentatis, hypocritæ ?
22:18 Mas Jesús, conociendo su malicia, repuso: “Hipócritas, ¿por qué me tentáis?
22:19 ostendite mihi numisma census. At illi obtulerunt ei denarium.
22:19 Mostradme la moneda del tributo”. Y le presentaron un denario.
22:20 Et ait illis Jesus : Cujus est imago hæc, et superscriptio ?
22:20 Preguntoles: “¿De quién es esta figura y la leyenda?”
22:21 Dicunt ei : Cæsaris. Tunc ait illis : Reddite ergo quæ sunt Cæsaris, Cæsari : et quæ sunt Dei, Deo.
22:21 Le respondieron: “del César”. Entonces les dijo: “Dad, pues, al César lo que es del César, y a Dios lo que es de Dios”.
22:22 Et audientes mirati sunt, et relicto eo abierunt.
22:22 Oyendo esto, quedaron maravillados, y dejándolo se fueron.
22:23 In illo die accesserunt ad eum sadducæi, qui dicunt non esse resurrectionem : et interrogaverunt eum,
22:23 En aquel día, algunos saduceos, los cuales dicen que no hay resurrección, se acercaron a Él, y le propusieron esta cuestión:
22:24 dicentes : Magister, Moyses dixit : Si quis mortuus fuerit non habens filium, ut ducat frater ejus uxorem illius, et suscitet semen fratri suo.
22:24 “Maestro, Moisés ha dicho: ‘Si alguno muere sin tener hijos, su hermano se casará con la cuñada, y suscitará prole a su hermano’.
22:25 Erant autem apud nos septem fratres : et primus, uxore ducta, defunctus est : et non habens semen, reliquit uxorem suam fratri suo.
22:25 Ahora bien, había entre nosotros siete hermanos. El primero se casó y murió; y como no tuviese descendencia, dejó su mujer a su hermano.
22:26 Similiter secundus, et tertius usque ad septimum.
22:26 Sucedió lo mismo con el segundo, y con el tercero, hasta el séptimo.
22:27 Novissime autem omnium et mulier defuncta est.
22:27 Después de todos murió la mujer.
22:28 In resurrectione ergo cujus erit de septem uxor ? omnes enim habuerunt eam.
22:28 En la resurrección, pues, ¿de cuál de los siete será mujer? Porque todos la tuvieron”.
22:29 Respondens autem Jesus, ait illis : Erratis nescientes Scripturas, neque virtutem Dei.
22:29 Respondioles Jesús y dijo: “Erráis, por no entender las Escrituras ni el poder de Dios.
22:30 In resurrectione enim neque nubent, neque nubentur : sed erunt sicut angeli Dei in cælo.
22:30 Pues en la resurrección, ni se casan (los hombres ), ni se dan (las mujeres) en matrimonio, sino que son como ángeles de Dios en el cielo.
22:31 De resurrectione autem mortuorum non legistis quod dictum est a Deo dicente vobis :
22:31 Y en cuanto a la resurrección de los muertos, ¿no habéis leído lo que os ha dicho Dios:
22:32 Ego sum Deus Abraham, et Deus Isaac, et Deus Jacob ? Non est Deus mortuorum, sed viventium.
22:32 “Yo soy el Dios de Abrahán, y el Dios de Isaac, y el Dios de Jacob”? Dios no es Dios de muertos, sino de vivientes”.
22:33 Et audientes turbæ, mirabantur in doctrina ejus.
22:33 Al oír esto, las muchedumbres estaban poseídas de admiración por su doctrina.
22:34 Pharisæi autem audientes quod silentium imposuisset sadducæis, convenerunt in unum :
22:34 Mas los fariseos, al oír que había tapado la boca a los saduceos, vinieron a reunirse junto a Él;
22:35 et interrogavit eum unus ex eis legis doctor, tentans eum :
22:35 y uno de ellos, doctor de la Ley, le propuso esta cuestión para tentarlo:
22:36 Magister, quod est mandatum magnum in lege ?
22:36 “Maestro, ¿cuál es el mayor mandamiento de la Ley?”
22:37 Ait illi Jesus : Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et in tota anima tua, et in tota mente tua.
22:37 Respondió Él: “Amarás al Señor tu Dios de todo tu corazón, con toda tu alma, y con todo tu espíritu.
22:38 Hoc est maximum, et primum mandatum.
22:38 Este es el mayor y primer mandamiento.
22:39 Secundum autem simile est huic : Diliges proximum tuum, sicut teipsum.
22:39 El segundo le es semejante: “Amarás a tu prójimo como a ti mismo”.
22:40 In his duobus mandatis universa lex pendet, et prophetæ.
22:40 De estos dos mandamientos pende toda la Ley y los Profetas”.
22:41 Congregatis autem pharisæis, interrogavit eos Jesus,
22:41 Estando aún reunidos los fariseos, Jesús les propuso esta cuestión:
22:42 dicens : Quid vobis videtur de Christo ? cujus filius est ? Dicunt ei : David.
22:42 “¿Qué pensáis del Cristo? ¿De quién es hijo?” Dijéronle “de David”.
22:43 Ait illis : Quomodo ergo David in spiritu vocat eum Dominum, dicens :
22:43 Replicó Él “¿Cómo, entonces, David (inspirado), por el Espíritu, lo llama “Señor”, cuando dice:
22:44 Dixit Dominus Domino meo : Sede a dextris meis, donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum ?
22:44 “El Señor dijo a mi Señor: Sientate a mi diestra, hasta que ponga a tus enemigos bajo tus pies”?
22:45 Si ergo David vocat eum Dominum, quomodo filius ejus est ?
22:45 Si David lo llama “Señor” ¿cómo es su hijo?
22:46 Et nemo poterat ei respondere verbum : neque ausus fuit quisquam ex illa die eum amplius interrogare.
22:46 Y nadie pudo responderle nada, y desde ese día nadie osó más proponerle cuestiones.