Biblia Sacra (Vulgata Clementina)
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24
2:1 Dixerunt enim cogitantes apud se non recte : Exiguum et cum tædio est tempus vitæ nostræ, et non est refrigerium in fine hominis, et non est qui agnitus sit reversus ab inferis.
2:1 Dijeron entre sí, discurriendo sin juicio: “Corto y lleno de tedio es el tiempo de nuestra vida; no hay consuelo en el fin del hombre; ni se ha conocido nadie que haya vuelto de los infiernos.
2:2 Quia ex nihilo nati sumus, et post hoc erimus tamquam non fuerimus. Quoniam fumus flatus est in naribus nostris, et sermo scintilla ad commovendum cor nostrum :
2:2 Hemos nacido de la nada, y pasado lo presente seremos como si nunca hubiésemos sido. La respiración de nuestras narices es humo, y el habla como una chispa, con la cual se mueve nuestro corazón.
2:3 qua extincta, cinis erit corpus nostrum, et spiritus diffundetur tamquam mollis aër ; et transibit vita nostra tamquam vestigium nubis, et sicut nebula dissolvetur quæ fugata est a radiis solis, et a calore illius aggravata.
2:3 Apagada que sea, quedará nuestro cuerpo reducido a ceniza; y el espíritu se disipará, cual sutil aire. Se ha de desvanecer nuestra vida; como una nube que pasa; y desaparecerá, como niebla herida de los rayos del sol y oprimida de su calor.
2:4 Et nomen nostrum oblivionem accipiet per tempus, et nemo memoriam habebit operum nostrorum.
2:4 Caerá en olvido con el tiempo nuestro nombre, sin que quede memoria de nuestras obras.
2:5 Umbræ enim transitus est tempus nostrum, et non est reversio finis nostri : quoniam consignata est, et nemo revertitur.
2:5 Porque el tiempo de nuestra vida es una sombra que pasa; ni hay retorno después de nuestra muerte; porque queda puesto el sello, y nadie vuelve atrás.
2:6 Venite ergo, et fruamur bonis quæ sunt, et utamur creatura tamquam in juventute celeriter.
2:6 Venid y gocemos de los bienes presentes; apresurémonos a disfrutar de las creaturas, como en la juventud.
2:7 Vino pretioso et unguentis nos impleamus, et non prætereat nos flos temporis.
2:7 Llenémonos de vinos exquisitos, y de olorosos perfumes, y no dejemos pasar la flor de la edad.
2:8 Coronemus nos rosis antequam marcescant ; nullum pratum sit quod non pertranseat luxuria nostra :
2:8 Coronémonos de rosas antes que se marchiten; no haya prado por donde no pase nuestra intemperancia.
2:9 nemo nostrum exsors sit luxuriæ nostræ. Ubique relinquamus signa lætitiæ, quoniam hæc est pars nostra, et hæc est sors.
2:9 Ninguno de nosotros deje de tomar parte en nuestra lascivia; dejemos por todas partes vestigios de nuestro regocijo, ya que nuestra herencia es esta, y tal nuestra suerte.
2:10 Opprimamus pauperem justum, et non parcamus viduæ, nec veterani revereamur canos multi temporis :
2:10 Oprimamos al justo desvalido, no perdonemos a la viuda, ni respetemos las canas del anciano de muchos días.
2:11 sit autem fortitudo nostra lex justitiæ ; quod enim infirmum est, inutile invenitur.
2:11 Sea nuestra fortaleza la ley de la justicia; pues lo flaco de nada sirve.
2:12 Circumveniamus ergo justum, quoniam inutilis est nobis, et contrarius est operibus nostris, et improperat nobis peccata legis, et diffamat in nos peccata disciplinæ nostræ.
2:12 Armemos lazos al justo, visto que él no es de provecho para nosotros, y que es contrario a nuestras obras. Nos echa en cara los pecados contra la ley; y nos desacredita, divulgando nuestra conducta.
2:13 Promittit se scientiam Dei habere, et filium Dei se nominat.
2:13 Protesta tener la ciencia de Dios, y se llama a sí mismo hijo de Dios.
2:14 Factus est nobis in traductionem cogitationum nostrarum.
2:14 Se ha hecho el censor de nuestros pensamientos.
2:15 Gravis est nobis etiam ad videndum, quoniam dissimilis est aliis vita illius, et immutatæ sunt viæ ejus.
2:15 No podemos sufrir ni aun su vista; porque no se asemeja su vida a la de los otros, y sigue una conducta muy diferente.
2:16 Tamquam nugaces æstimati sumus ab illo, et abstinet se a viis nostris tamquam ab immunditiis, et præfert novissima justorum, et gloriatur patrem se habere Deum.
2:16 Nos mira como a gente frívola, se abstiene de nuestros usos como de inmundicias, prefiere las postrimerías de los justos, y se gloría de tener a Dios por padre.
2:17 Videamus ergo si sermones illius veri sint, et tentemus quæ ventura sunt illi, et sciemus quæ erunt novissima illius.
2:17 Veamos ahora si sus palabras son verdaderas; experimentemos lo que le acontecerá, y veremos cuál será su paradero.
2:18 Si enim est verus filius Dei, suscipiet illum, et liberabit eum de manibus contrariorum.
2:18 Que si es verdaderamente hijo de Dios, Dios le tomará a su cargo, y le librará de las manos de los adversarios.
2:19 Contumelia et tormento interrogemus eum, ut sciamus reverentiam ejus, et probemus patientiam illius.
2:19 Examinémosle a fuerza de afrentas y tormentos, para conocer su resignación y probar su paciencia.
2:20 Morte turpissima condemnemus eum ; erit enim ei respectus ex sermonibus illius.
2:20 Condenémosle a la más infame muerte; pues que según sus palabras será él atendido.”
2:21 Hæc cogitaverunt, et erraverunt : excæcavit enim illos malitia eorum.
2:21 Tales cosas idearon, mas desatinaron, cegados de su propia malicia.
2:22 Et nescierunt sacramenta Dei : neque mercedem speraverunt justitiæ, nec judicaverunt honorem animarum sanctarum.
2:22 No entendieron los misterios de Dios, ni esperaron la recompensa de la justicia; ni hicieron caso de la gloria de las almas santas.
2:23 Quoniam Deus creavit hominem inexterminabilem, et ad imaginem similitudinis suæ fecit illum.
2:23 Porque Dios creó inmortal al hombre, y le formó a su imagen y semejanza;
2:24 Invidia autem diaboli mors introivit in orbem terrarum : imitantur autem illum qui sunt ex parte illius.
2:24 mas por la envidia del diablo entró la muerte en el mundo; e imitan al diablo los que son de su bando.