Biblia Sacra (Vulgata Clementina)

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23

5:1 Tunc stabunt justi in magna constantia adversus eos qui se angustiaverunt, et qui abstulerunt labores eorum.

5:1 Entonces los justos se presentarán con gran valor, contra aquellos que los angustiaron y les robaron sus fatigas.

5:2 Videntes turbabuntur timore horribili, et mirabuntur in subitatione insperatæ salutis ;

5:2 A cuyo aspecto se apoderará de estos la turbación, y un temor horrendo; y han de asombrarse de la repentina salvación de ellos, que no esperaban.

5:3 dicentes intra se, pœnitentiam agentes, et præ angustia spiritus gementes : Hi sunt quos habuimus aliquando in derisum, et in similitudinem improperii.

5:3 Arrepentidos, y arrojando gemidos de su angustiado corazón, dirán dentro de sí: “Estos son los que en otro tiempo fueron el blanco de nuestros escarnios y el objeto de oprobio.

5:4 Nos insensati, vitam illorum æstimabamus insaniam, et finem illorum sine honore ;

5:4 ¡Insensatos de nosotros! Su vida nos parecía una necedad, y su muerte una ignominia.

5:5 ecce quomodo computati sunt inter filios Dei, et inter sanctos sors illorum est.

5:5 Mirad cómo son contados en el número de los hijos de Dios, y cómo su suerte es estar con los santos.

5:6 Ergo erravimus a via veritatis, et justitiæ lumen non luxit nobis, et sol intelligentiæ non est ortus nobis.

5:6 Luego descarriados nos hemos ido del camino de la verdad; no nos ha alumbrado la luz de la justicia, ni para nosotros ha nacido el sol de la inteligencia.

5:7 Lassati sumus in via iniquitatis et perditionis, et ambulavimus vias difficiles : viam autem Domini ignoravimus.

5:7 Nos hemos fatigado en seguir la carrera de la iniquidad y perdición; andado hemos por senderos fragosos, sin conocer el camino del Señor.

5:8 Quid nobis profuit superbia ? aut divitiarum jactantia quid contulit nobis ?

5:8 ¿De qué nos ha servido la soberbia? O, ¿qué provecho nos ha traído la ostentación de las riquezas?

5:9 Transierunt omnia illa tamquam umbra, et tamquam nuntius percurrens,

5:9 Pasaron como sombra todas aquellas cosas, y como mensajero que pasa corriendo;

5:10 et tamquam navis quæ pertransit fluctuantem aquam, cujus cum præterierit non est vestigium invenire, neque semitam carinæ illius in fluctibus ;

5:10 o cual nave que surca las olas del mar, de cuyo tránsito no hay que buscar vestigio, ni la vereda de su quilla en las olas;

5:11 aut tamquam avis quæ transvolat in aëre, cujus nullum invenitur argumentum itineris, sed tantum sonitus alarum verberans levem ventum, et scindens per vim itineris aërem : commotis alis transvolavit, et post hoc nullum signum invenitur itineris illius ;

5:11 o como ave que vuela a través del aire, de cuyo vuelo no queda rastro ninguno, y solamente se oye el sacudimiento de las alas con que azota al ligero viento y se abre camino rasgando con fuerza la atmósfera; ella bate sus alas y vuela sin dejar detrás de sí señal ninguna de su rumbo.

5:12 aut tamquam sagitta emissa in locum destinatum, divisus aër continuo in se reclusus est, ut ignoretur transitus illius :

5:12 O como una saeta disparada contra el blanco; corta el aire, y luego este se reúne, sin que se conozca por donde pasó.

5:13 sic et nos nati continuo desivimus esse ; et virtutis quidem nullum signum valuimus ostendere, in malignitate autem nostra consumpti sumus. Talia dixerunt in inferno hi qui peccaverunt :

5:13 Así también nosotros, apenas nacidos, dejamos de ser; y ninguna señal de virtud pudimos mostrar, y nos consumimos en nuestra maldad.” Así discurren en el infierno los pecadores,

5:14 quoniam spes impii tamquam lanugo est quæ a vento tollitur, et tamquam spuma gracilis quæ a procella dispergitur, et tamquam fumus qui a vento diffusus est, et tamquam memoria hospitis unius diei prætereuntis.

5:14 porque la esperanza del impío es como la pelusa que arrebata el viento; o cual espuma ligera que la tempestad deshace; o como humo que disipa el viento; o como la memoria del huésped de un día.

5:15 Justi autem in perpetuum vivent, et apud Dominum est merces eorum, et cogitatio illorum apud Altissimum.

5:15 Mas los justos vivirán eternamente; su galardón está en el Señor, y el Altísimo tiene cuidado de ellos.

5:16 Ideo accipient regnum decoris, et diadema speciei de manu Domini : quoniam dextera sua teget eos, et brachio sancto suo defendet illos.

5:16 Por tanto, recibirán de la mano del Señor el reino de la gloria, y una brillante diadema. Los protegerá con su diestra, y con su santo brazo los defenderá.

5:17 Accipiet armaturam zelus illius, et armabit creaturam ad ultionem inimicorum.

5:17 Se armará de todo su celo, y armará las creaturas para tomar venganza en sus enemigos.

5:18 Induet pro thorace justitiam, et accipiet pro galea judicium certum ;

5:18 Tomará la justicia por coraza, y por yelmo el juicio cierto;

5:19 sumet scutum inexpugnabile æquitatem.

5:19 embrazará por escudo impenetrable la rectitud;

5:20 Acuet autem duram iram in lanceam, et pugnabit cum illo orbis terrarum contra insensatos.

5:20 de su inflexible ira hará una aguda lanza: y el universo peleará con Él contra los insensatos.

5:21 Ibunt directe emissiones fulgurum, et tamquam a bene curvato arcu nubium exterminabuntur, et ad certum locum insilient.

5:21 Irán derechamente los tiros de los rayos, los cuales serán lanzados de las nubes, como de un arco bien asestado, y herirán a un punto fijo.

5:22 Et a petrosa ira plenæ mittentur grandines ; excandescet in illos aqua maris, et flumina concurrent duriter.

5:22 Y de la cólera como de una ballesta lloverán densos granizos. Se embravecerán contra ellos las olas del mar, y los ríos todos correrán impetuosamente.

5:23 Contra illos stabit spiritus virtutis, et tamquam turbo venti dividet illos ; et ad eremum perducet omnem terram iniquitas illorum, et malignitas evertet sedes potentium.

5:23 Se levantará contra ellos un furioso huracán, y en torbellino de viento serán destrozados. Por su iniquidad quedará convertida en un yermo toda la tierra; y los tronos de los potentados serán derrocados por la maldad.