Santiago 1

Iacobi

1:1 Jacobus, Dei et Domini nostri Jesu Christi servus, duodecim tribubus, quæ sunt in dispersione, salutem.

1:1 Santiago, siervo de Dios, y de nuestro Señor Jesu-Christo, á las doce tribus que están en dispersion, salud.

1:2 Omne gaudium existimate fratres mei, cum in tentationes varias incideritis :

1:2 Hermanos mios, tened por sumo gozo, quando fuereis envueltos en diversas tribulaciones,

1:3 scientes quod probatio fidei vestræ patientiam operatur.

1:3 Sabiendo que la prueba de vuestra fé obra paciencia.

1:4 Patientia autem opus perfectum habet : ut sitis perfecti et integri in nullo deficientes.

1:4 Mas la paciencia contiene obra perfecta, para que seáis perfectos y cabales, sin faltar en cosa alguna.

1:5 Si quis autem vestrum indiget sapientia, postulet a Deo, qui dat omnibus affluenter, et non improperat : et dabitur ei.

1:5 Y si alguno de vosotros tiene falta de sabiduría, demándela á Dios, que la dá á todos copiosamente, y no zahiere: y le será concedida.

1:6 Postulet autem in fide nihil hæsitans : qui enim hæsitat, similis est fluctui maris, qui a vento movetur et circumfertur :

1:6 Pero pídala con fé, sin dudar en nada: porque el que duda, es semejante á la ola de la mar, quando la mueve el viento, y la trahe acá y allá.

1:7 non ergo æstimet homo ille quod accipiat aliquid a Domino.

1:7 Y así no piense aquel hombre que recibirá cosa alguna del Señor.

1:8 Vir duplex animo inconstans est in omnibus viis suis.

1:8 El varón de ánimo doble, es inconstante en todos sus caminos.

1:9 Glorietur autem frater humilis in exaltatione sua :

1:9 El hermano que es humilde, préciese en su exaltación:

1:10 dives autem in humilitate sua, quoniam sicut flos fœni transibit ;

1:10 Y el rico en su humildad, porque él pasará como flor de yerba:

1:11 exortus est enim sol cum ardore, et arefecit fœnum, et flos ejus decidit, et decor vultus ejus deperiit : ita et dives in itineribus suis marcescet.

1:11 Porque salió el Sol con ardor, y secó la yerba, y cayó la flor de ella, y pereció su vistosa hermosura: así también el rico se marchitará en sus caminos.

1:12 Beatus vir qui suffert tentationem : quoniam cum probatus fuerit, accipiet coronam vitæ, quam repromisit Deus diligentibus se.

1:12 Bienaventurado el varón, que sufre tentación, porque después que fuere probado, recibirá la corona de la vida, que Dios ha prometido á los que le aman.

1:13 Nemo cum tentatur, dicat quoniam a Deo tentatur : Deus enim intentator malorum est : ipse autem neminem tentat.

1:13 Nadie diga, cuando fuere tentado, que es tentado de Dios; porque Dios no intenta los males: y él no tienta á ninguno;

1:14 Unusquisque vero tentatur a concupiscentia sua abstractus, et illectus.

1:14 Mas cada uno es tentado, arrastrado, y alhagado de su concupiscencia.

1:15 Deinde concupiscentia cum conceperit, parit peccatum : peccatum vero cum consummatum fuerit, generat mortem.

1:15 Y la concupiscencia después que ha concebido, pare pecado: y el pecado, quando es consumado, engendra muerte.

1:16 Nolite itaque errare, fratres mei dilectissimi.

1:16 Pues no querais errar, hermanos míos muy amados.

1:17 Omne datum optimum, et omne donum perfectum desursum est, descendens a Patre luminum, apud quem non est transmutatio, nec vicissitudinis obumbratio.

1:17 Toda dádiva excelente, y todo dón perfecto es de lo alto, que desciende del Padre de las lumbres, en el qual no hay mudanza ni sombra de variación.

1:18 Voluntarie enim genuit nos verbo veritatis, ut simus initium aliquod creaturæ ejus.

1:18 Porque de su voluntad nos ha engendrado por palabra de verdad, para que seamos como primicias de sus criaturas.

1:19 Scitis, fratres mei dilectissimi. Sit autem omnis homo velox ad audiendum : tardus autem ad loquendum, et tardus ad iram.

1:19 Vosotros lo sabéis, hermanos míos muy amados. Por esto todo hombre sea pronto para oír; pero tardo para hablar, y tardo para ayrarse.

1:20 Ira enim viri justitiam Dei non operatur.

1:20 Porque la ira del varón no obra la justicia de Dios.

1:21 Propter quod abjicientes omnem immunditiam, et abundantiam malitiæ, in mansuetudine suscipite insitum verbum, quod potest salvare animas vestras.

1:21 Por tanto desechando toda inmundicia, y abundancia de malicia, recibid con mansedumbre la palabra, que ha sido ingerida en vosotros, y que puede salvar vuestras almas.

1:22 Estote autem factores verbi, et non auditores tantum : fallentes vosmetipsos.

1:22 Sed pues hacedores de la palabra, y no oidores tan solamente, engañándoos á vosotros mismos.

1:23 Quia si quis auditor est verbi, et non factor, hic comparabitur viro consideranti vultum nativitatis suæ in speculo :

1:23 Porque si alguno es oidor de la palabra, y no hacedor, éste será comparado á un hombre, que contempla en un espejo su rostro nativo:

1:24 consideravit enim se, et abiit, et statim oblitus est qualis fuerit.

1:24 Porque se consideró á sí mismo, y se fue; y luego se olvidó quál haya sido.

1:25 Qui autem perspexerit in legem perfectam libertatis, et permanserit in ea, non auditor obliviosus factus, sed factor operis : hic beatus in facto suo erit.

1:25 Mas el que contemplare en la ley perfecta, que es la de la libertad, y perseverare en ella, siendo no oidor olvidadizo, sino hacedor de obra, éste será bienaventurado en su hecho.

1:26 Si quis autem putat se religiosum esse, non refrenans linguam suam, sed seducens cor suum, hujus vana est religio.

1:26 Si alguno pues se tiene por religioso, y no refrena su lengua, sino que engaña su corazón, la religión de éste es vana.

1:27 Religio munda et immaculata apud Deum et Patrem, hæc est : visitare pupillos et viduas in tribulatione eorum, et immaculatum se custodire ab hoc sæculo.

1:27 La religión pura y sin mancilla delante de Dios y Padre, es ésta: Visitar los huérfanos, y las viudas en sus tribulaciones, y guardarse sin ser inficionado de éste siglo.