136:1 Psalmus David, Jeremiæ. Super flumina Babylonis illic sedimus et flevimus, cum recordaremur Sion.
136:1 Psalmo de David, á Jeremías. Junto á los rios de Babylonia, allí nos sentamos y lloramos, acordándonos de Sión:
136:2 In salicibus in medio ejus suspendimus organa nostra :
136:2 En los sauces en medio de ella, colgamos nuestros instrumentos músicos.
136:3 quia illic interrogaverunt nos, qui captivos duxerunt nos, verba cantionum ; et qui abduxerunt nos : Hymnum cantate nobis de canticis Sion.
136:3 Porque allí nos demandáron los que nos llevaban cautivos, palabras de canciones: Y los que por fuerza nos lleváron, dixéron: Cantadnos un hymno de los cánticos de Sión.
136:4 Quomodo cantabimus canticum Domini in terra aliena ?
136:4 ¿Cómo cantarémos cántico del Señor en tierra agena?
136:5 Si oblitus fuero tui, Jerusalem, oblivioni detur dextera mea.
136:5 Si me olvidare de tí, Jerusalem, á olvido sea entregada mi derecha.
136:6 Adhæreat lingua mea faucibus meis, si non meminero tui ; si non proposuero Jerusalem in principio lætitiæ meæ.
136:6 Quede pegada mi lengua á mis fauces, si yo no me acordare de tí: Si no me propusiere á Jerusalem, por punto principal de mi alegría.
136:7 Memor esto, Domine, filiorum Edom, in die Jerusalem : qui dicunt : Exinanite, exinanite usque ad fundamentum in ea.
136:7 Acuérdate, Señor, de los hijos de Edóm, en el dia de Jerusalem: Los que dicen: Arruinad, arruinad en ella hasta los cimientos.
136:8 Filia Babylonis misera ! beatus qui retribuet tibi retributionem tuam quam retribuisti nobis.
136:8 Hija infeliz de Babylonia: bienaventurado el que te diere el pago, que tú nos diste á nosotros.
136:9 Beatus qui tenebit, et allidet parvulos tuos ad petram.
136:9 Bienaventurado el que tomare, y estrellare tus chiquitos contra una peña.