Biblia Sacra (Vulgata Clementina)
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24
2:1 dixerunt enim apud se cogitantes non recte exiguum et cum taedio est tempus vitae nostrae et non est refrigerium in fine hominis et non est qui agnitus sit reversus ab inferis
2:1 Dijeron entre sí, discurriendo sin juicio: “Corto y lleno de tedio es el tiempo de nuestra vida; no hay consuelo en el fin del hombre; ni se ha conocido nadie que haya vuelto de los infiernos.
2:2 quia ex nihilo nati sumus et post hoc erimus tamquam non fuerimus quoniam fumus afflatus est in naribus nostris et sermo scintillae ad commovendum cor nostrum
2:2 Hemos nacido de la nada, y pasado lo presente seremos como si nunca hubiésemos sido. La respiración de nuestras narices es humo, y el habla como una chispa, con la cual se mueve nuestro corazón.
2:3 quia extincta cinis erit corpus et spiritus diffundetur tamquam mollis aer et transiet vita nostra tamquam vestigium nubis et sicut nebula dissolvetur quae fugata est a radiis solis et a calore illius adgravata
2:3 Apagada que sea, quedará nuestro cuerpo reducido a ceniza; y el espíritu se disipará, cual sutil aire. Se ha de desvanecer nuestra vida; como una nube que pasa; y desaparecerá, como niebla herida de los rayos del sol y oprimida de su calor.
2:4 et nomen nostrum oblivionem accipiet per tempus et nemo memoriam habebit operum nostrorum
2:4 Caerá en olvido con el tiempo nuestro nombre, sin que quede memoria de nuestras obras.
2:5 umbrae enim transitus est tempus nostrum et non est reversio finis nostri quoniam consignata est et nemo revertetur
2:5 Porque el tiempo de nuestra vida es una sombra que pasa; ni hay retorno después de nuestra muerte; porque queda puesto el sello, y nadie vuelve atrás.
2:6 venite ergo et fruamur bonis quae sunt et utamur creaturam tamquam in iuventute celeriter
2:6 Venid y gocemos de los bienes presentes; apresurémonos a disfrutar de las creaturas, como en la juventud.
2:7 vino pretioso et unguentis nos impleamus et non praetereat nos flos temporis
2:7 Llenémonos de vinos exquisitos, y de olorosos perfumes, y no dejemos pasar la flor de la edad.
2:8 coronemus nos rosis antequam marcescant nullum pratum sit quod non pertranseat luxuria nostra
2:8 Coronémonos de rosas antes que se marchiten; no haya prado por donde no pase nuestra intemperancia.
2:9 ubique relinquamus signa laetitiae quoniam haec est pars nostra et haec est sors
2:9 Ninguno de nosotros deje de tomar parte en nuestra lascivia; dejemos por todas partes vestigios de nuestro regocijo, ya que nuestra herencia es esta, y tal nuestra suerte.
2:10 opprimamus pauperem iustum et non parcamus viduae nec veterani revereamur canos multi temporis
2:10 Oprimamos al justo desvalido, no perdonemos a la viuda, ni respetemos las canas del anciano de muchos días.
2:11 sit autem fortitudo nostra lex iniustitiae quod infirmum est enim inutile invenitur
2:11 Sea nuestra fortaleza la ley de la justicia; pues lo flaco de nada sirve.
2:12 circumveniamus ergo iustum quoniam inutilis est nobis et contrarius est operibus nostris et inproperat nobis peccata legis et diffamat in nos peccata disciplinae nostrae
2:12 Armemos lazos al justo, visto que él no es de provecho para nosotros, y que es contrario a nuestras obras. Nos echa en cara los pecados contra la ley; y nos desacredita, divulgando nuestra conducta.
2:13 promittit scientiam Dei se habere et filium Dei se nominat
2:13 Protesta tener la ciencia de Dios, y se llama a sí mismo hijo de Dios.
2:14 factus est nobis in traductionem cogitationum nostrarum
2:14 Se ha hecho el censor de nuestros pensamientos.
2:15 gravis est nobis etiam ad videndum quoniam dissimilis est aliis vita illius et inmutatae sunt viae eius
2:15 No podemos sufrir ni aun su vista; porque no se asemeja su vida a la de los otros, y sigue una conducta muy diferente.
2:16 tamquam nugaces aestimati sumus ab illo et abstinet se a viis nostris tamquam ab inmunditiis et praefert novissima iustorum et gloriatur patrem Deum se habere
2:16 Nos mira como a gente frívola, se abstiene de nuestros usos como de inmundicias, prefiere las postrimerías de los justos, y se gloría de tener a Dios por padre.
2:17 videamus ergo si sermones illius veri sunt et temptemus quae ventura sunt illi et sciemus quae erunt novissima illius
2:17 Veamos ahora si sus palabras son verdaderas; experimentemos lo que le acontecerá, y veremos cuál será su paradero.
2:18 si enim est verus filius Dei suscipiet illum et liberabit eum de manu contrariorum
2:18 Que si es verdaderamente hijo de Dios, Dios le tomará a su cargo, y le librará de las manos de los adversarios.
2:19 contumelia et tormento interrogemus eum ut sciamus reverentiam illius et probemus patientiam ipsius
2:19 Examinémosle a fuerza de afrentas y tormentos, para conocer su resignación y probar su paciencia.
2:20 morte turpissima condemnemus illum erit enim ei respectus ex sermonibus illius
2:20 Condenémosle a la más infame muerte; pues que según sus palabras será él atendido.”
2:21 haec cogitaverunt et erraverunt excaecavit enim illos malitia eorum
2:21 Tales cosas idearon, mas desatinaron, cegados de su propia malicia.
2:22 et nescierunt sacramenta Dei neque mercedem speraverunt iustitiae nec iudicaverunt honorem animarum sanctarum
2:22 No entendieron los misterios de Dios, ni esperaron la recompensa de la justicia; ni hicieron caso de la gloria de las almas santas.
2:23 quoniam Deus creavit hominem inexterminabilem et ad imaginem suae similitudinis fecit illum
2:23 Porque Dios creó inmortal al hombre, y le formó a su imagen y semejanza;
2:24 invidia autem diaboli mors introivit in orbem terrarum imitantur autem illum qui sunt ex parte illius
2:24 mas por la envidia del diablo entró la muerte en el mundo; e imitan al diablo los que son de su bando.