2:1 Dicite fratribus vestris : Populus meus ; et sorori vestræ : Misericordiam consecuta.
2:1 Decid á vuestros hermanos: Pueblo mio: y á vuestra hermana, La que alcanzó misericordia.
2:2 Judicate matrem vestram, judicate, quoniam ipsa non uxor mea, et ego non vir ejus. Auferat fornicationes suas a facie sua, et adulteria sua de medio uberum suorum ;
2:2 Juzgad á vuestra madre, juzgadla: porque ella no es mi muger, ni yo su marido. Apartad sus fornicaciones de su cara, y sus adulterios de en medio de sus pechos.
2:3 ne forte expoliem eam nudam, et statuam eam secundum diem nativitatis suæ, et ponam eam quasi solitudinem, et statuam eam velut terram inviam, et interficiam eam siti.
2:3 No sea que la despoje y desnude, y la ponga tal como el dia que nació: y la dexe como un desierto, y la ponga como tierra sin camino, y la haga morir de sed.
2:4 Et filiorum illius non miserebor, quoniam filii fornicationum sunt.
2:4 Y no tendré misericordia de sus hijos: porque son hijos de fornicacion.
2:5 Quia fornicata est mater eorum, confusa est quæ concepit eos ; quia dixit : Vadam post amatores meos, qui dant panes mihi, et aquas meas, lanam meam, et linum meum, oleum meum, et potum meum.
2:5 Porque fornicó la madre de ellos, fué deshonrada la que los concibió: porque dixo: Iré en pos de mis amadores, que me dan panes, y mis aguas, mi lana, y mi lino, mi aceyte, y mi bebida.
2:6 Propter hoc ecce ego sepiam viam tuam spinis, et sepiam eam maceria, et semitas suas non inveniet.
2:6 Por esto he aquí yo cercaré tu camino con espinos, y lo cercaré con paredes, y no hallará sus senderos.
2:7 Et sequetur amatores suos, et non apprehendet eos ; et quæret eos, et non inveniet : et dicet : Vadam, et revertar ad virum meum priorem, quia bene mihi erat tunc magis quam nunc.
2:7 E irá en pos de sus amadores, y no los alcanzará: y los buscará, y no los hallará, y dirá: Iré, y volveré á mi primer marido; porque mejor me iba entónces que ahora.
2:8 Et hæc nescivit, quia ego dedi ei frumentum, et vinum, et oleum, et argentum multiplicavi ei, et aurum, quæ fecerunt Baal.
2:8 Y no supo ella, qué fuí yo el que le dí el trigo, y el vino, y el aceyte, y el que le dí mucha plata y oro, que ofreciéron á Baal.
2:9 Idcirco convertar, et sumam frumentum meum in tempore suo, et vinum meum in tempore suo. Et liberabo lanam meam et linum meum, quæ operiebant ignominiam ejus.
2:9 Por esto yo mudaré de conducta, tomaré mi trigo á su tiempo, y mi vino á su tiempo, y libraré mi lana y mi lino, los que cubrian su ignominia.
2:10 Et nunc revelabo stultitiam ejus in oculis amatorum ejus ; et vir non eruet eam de manu mea ;
2:10 Y ahora manifestaré su locura á los ojos de sus amadores: y nadie la sacará de mi mano.
2:11 et cessare faciam omne gaudium ejus, solemnitatem ejus, neomeniam ejus, sabbatum ejus, et omnia festa tempora ejus.
2:11 Y haré cesar todo su gozo, su solemnidad, su Neoménia, su sábado, y todos sus dias festivos.
2:12 Et corrumpam vineam ejus, et ficum ejus, de quibus dixit : Mercedes hæ meæ sunt, quas dederunt mihi amatores mei ; et ponam eam in saltum, et comedet eam bestia agri.
2:12 Y destruiré su viña, y su higuera; de las que dixo: Estos son mis galardones, los que me diéron mis amadores: y la convertiré en un bosque, y la comerá la bestia del campo.
2:13 Et visitabo super eam dies Baalim, quibus accendebat incensum, et ornabatur in aure sua, et monili suo. Et ibat post amatores suos, et mei obliviscebatur, dicit Dominus.
2:13 Y visitaré sobre ella los dias de Baal, en los que quemaba incienso, y se ataviaba de sus zarcillos, y de sus sartas, y se iba en pos de sus amadores, y se olvidaba de mí, dice el Señor.
2:14 Propter hoc ecce ego lactabo eam, et ducam eam in solitudinem, et loquar ad cor ejus.
2:14 Por tanto he aquí yo la atraheré, y la llevaré al desierto: y la hablaré al corazon.
2:15 Et dabo ei vinitores ejus ex eodem loco, et vallem Achor, ad aperiendam spem ; et canet ibi juxta dies juventutis suæ, et juxta dies ascensionis suæ de terra Ægypti.
2:15 Y le daré sus viñadores del mismo lugar, y el valle de Achór para entrar en esperanza; y cantará allí segun los dias de su mocedad, y segun los dias en que salió de tierra de Egypto.
2:16 Et erit in die illa, ait Dominus : vocabit me, Vir meus, et non vocabit me ultra Baali.
2:16 Y acaecerá en aquel dia, dice el Señor: me llamará: Marido mio: y no me llamará mas Baali.
2:17 Et auferam nomina Baalim de ore ejus, et non recordabitur ultra nominis eorum.
2:17 Y quitaré de su boca los nombres de Baales: y no se acordará mas del nombre de ellos.
2:18 Et percutiam cum eis fœdus in die illa, cum bestia agri, et cum volucre cæli, et cum reptili terræ ; et arcum, et gladium, et bellum conteram de terra, et dormire eos faciam fiducialiter.
2:18 Y haré alianza entre ellos en aquel dia, con la bestia del campo, y con el ave del cielo, y con el reptil de la tierra: y quitaré de la tierra el arco, y la espada, y la guerra: y haré que duerman ellos con toda seguridad.
2:19 Et sponsabo te mihi in sempiternum ; et sponsabo te mihi in justitia, et judicio, et in misericordia, et in miserationibus.
2:19 Y te desposaré conmigo para siempre: y te desposaré conmigo en justicia, y juicio, y en misericordia, y en clemencia.
2:20 Et sponsabo te mihi in fide ; et scies quia ego Dominus.
2:20 Y te desposaré conmigo en fé: y sabrás que yo soy el Señor.
2:21 Et erit in die illa : exaudiam, dicit Dominus, exaudiam cælos, et illi exaudient terram.
2:21 Y será en aquel dia: Oiré, dice el Señor, oiré á los cielos, y ellos oirán á la tierra.
2:22 Et terra exaudiet triticum, et vinum, et oleum, et hæc exaudient Jezrahel.
2:22 Y la tierra oirá al trigo, y al vino, y al aceyte: y estas cosas oirán á Jezrahél.
2:23 Et seminabo eam mihi in terra, et miserebor ejus quæ fuit Absque misericordia.
2:23 Y la sembraré para mí en la tierra, y me apiadaré de aquella que se llamó Sin misericordia.
2:24 Et dicam Non populo meo : Populus meus es tu ; et ipse dicet : Deus meus es tu.
2:24 Y diré al que llamé No mi pueblo: Mi pueblo eres tú: y él dirá: Mi Dios eres tú.