Biblia Sacra (Vulgata Clementina)
142:1 voce mea ad Dominum clamavi voce mea ad Dominum deprecatus sum
142:1 Ein Lehrgedicht Davids, als er sich in der Höhle befand, ein Gebet.
142:2 effundo in conspectu eius deprecationem meam tribulationem meam ante ipsum pronuntio
142:2 Laut schrei’ ich zum HERRN, laut fleh’ ich zum HERRN,
142:3 in deficiendo ex me spiritum meum et tu cognovisti semitas meas in via hac qua ambulabam absconderunt laqueum mihi
142:3 ich schütte meine Klage vor ihm aus, tue kund vor ihm meine Not.
142:4 considerabam ad dexteram et videbam et non erat qui cognosceret me periit fuga a me et non est qui requirit animam meam
142:4 Wenn mein Geist in mir verschmachtet, du kennst doch meinen Lebenspfad. Auf dem Wege, den ich wandeln will, hat man mir heimlich ein Fangnetz ausgespannt.
142:5 clamavi ad te Domine dixi tu es spes mea portio mea in terra viventium
142:5 Blick’ ich nach rechts und halte Umschau: ach, da ist keiner, der mich versteht! Verschlossen ist mir jede Zuflucht: niemand fragt nach mir!
142:6 intende ad deprecationem meam quia humiliatus sum nimis libera me a persequentibus me quia confortati sunt super me
142:6 Ich schreie, HERR, zu dir, ich sage: »Du bist meine Zuflucht, mein Anteil im Lande der Lebenden!«
142:7 educ de custodia animam meam ad confitendum nomini tuo me expectant iusti donec retribuas mihi
142:7 Ach, merk’ auf mein Flehn, denn ich bin gar schwach geworden! Rette mich vor meinen Verfolgern, denn sie sind mir zu stark!
142:8 Führe mich aus der Umkreisung hinaus, damit ich deinen Namen preise! Die Gerechten werden bei mir erwarten, daß du mir wohltust.