Biblia Sacra (Vulgata Clementina)

Hebraeos
LN·EN·DE·ES·FR

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29

12:1 ideoque et nos tantam habentes inpositam nubem testium deponentes omne pondus et circumstans nos peccatum per patientiam curramus propositum nobis certamen

12:1 Por esto también nosotros, teniendo en derredor nuestro una tan grande nube de testigos, arrojemos toda carga y pecado que nos asedia, y corramos mediante la paciencia la carrera que se nos propone,

12:2 aspicientes in auctorem fidei et consummatorem Iesum qui pro proposito sibi gaudio sustinuit crucem confusione contempta atque in dextera sedis Dei sedit

12:2 poniendo los ojos en Jesús, el autor y consumador de la fe, el cual en vez del gozo puesto delante de Él, soportó la cruz, sin hacer caso de la ignominia, y se sentó a la diestra de Dios.

12:3 recogitate enim eum qui talem sustinuit a peccatoribus adversum semet ipsos contradictionem ut ne fatigemini animis vestris deficientes

12:3 Considerad, pues, a Aquel que soportó la contradicción de los pecadores contra sí mismo, a fin de que no desmayéis ni caigáis de ánimo.

12:4 nondum usque ad sanguinem restitistis adversus peccatum repugnantes

12:4 Aún no habéis resistido hasta la sangre, luchando contra el pecado,

12:5 et obliti estis consolationis quae vobis tamquam filiis loquitur dicens fili mi noli neglegere disciplinam Domini neque fatigeris dum ab eo argueris

12:5 y os habéis olvidado de la consolación que a vosotros como a hijos se dirige: “Hijo mío, no tengas en poco la corrección del Señor, ni caigas de ánimo cuando eres reprendido por Él;

12:6 quem enim diligit Dominus castigat flagellat autem omnem filium quem recipit

12:6 porque el Señor corrige a quien ama, y a todo el que recibe por hijo, le azota”.

12:7 in disciplina perseverate tamquam filiis vobis offert Deus quis enim filius quem non corripit pater

12:7 Soportad, pues, la corrección. Dios os trata como a hijos. ¿Hay hijo a quien su padre no corrija?

12:8 quod si extra disciplinam estis cuius participes facti sunt omnes ergo adulteri et non filii estis

12:8 Si quedáis fuera de la corrección, de la cual han participado todos, en realidad sois bastardos y no hijos.

12:9 deinde patres quidem carnis nostrae habuimus eruditores et reverebamur non multo magis obtemperabimus Patri spirituum et vivemus

12:9 Más aún, nosotros hemos tenido nuestros padres según la carne que nos corregían, y los respetábamos. ¿No nos hemos de someter mucho más al Padre de los espíritus, para vivir?

12:10 et illi quidem in tempore paucorum dierum secundum voluntatem suam erudiebant nos hic autem ad id quod utile est in recipiendo sanctificationem eius

12:10 Y a la verdad, aquellos castigaban para unos pocos días, según su arbitrio, mas Este lo hace en nuestro provecho, para que participemos de su santidad.

12:11 omnis autem disciplina in praesenti quidem videtur non esse gaudii sed maeroris postea autem fructum pacatissimum exercitatis per eam reddit iustitiae

12:11 Ninguna corrección parece por el momento cosa de gozo, sino de tristeza; pero más tarde da a los ejercitados por ella el apacible fruto de justicia.

12:12 propter quod remissas manus et soluta genua erigite

12:12 Por lo cual “enderezad las manos caídas y las rodillas flojas,

12:13 et gressus rectos facite pedibus vestris ut non claudicans erret magis autem sanetur

12:13 y haced derechas las sendas para vuestros pies”, a fin de que no se descamine lo que es cojo, antes bien sea sanado.

12:14 pacem sequimini cum omnibus et sanctimoniam sine qua nemo videbit Dominum

12:14 Procurad tener paz con todos y la santidad, sin la cual nadie verá al Señor.

12:15 contemplantes ne quis desit gratiae Dei ne qua radix amaritudinis sursum germinans inpediat et per illam inquinentur multi

12:15 Atended a que ninguno quede privado de la gracia de Dios; que no brote ninguna raíz de amargura, no sea que cause perturbación y sean por ella inficionados los muchos;

12:16 ne quis fornicator aut profanus ut Esau qui propter unam escam vendidit primitiva sua

12:16 que no haya ningún fornicario o profanador, como Esaú, el que por una comida vendió su primogenitura.

12:17 scitote enim quoniam et postea cupiens hereditare benedictionem reprobatus est non enim invenit paenitentiae locum quamquam cum lacrimis inquisisset eam

12:17 Pues ya sabéis que aun cuando después deseaba heredar la bendición, fue desechado y no pudo cambiar los sentimientos (de su padre), por más que lo solicitase con lágrimas.

12:18 non enim accessistis ad tractabilem et accensibilem ignem et turbinem et caliginem et procellam

12:18 Porque no os habéis acercado a monte palpable, fuego encendido, nube, tinieblas, tempestad,

12:19 et tubae sonum et vocem verborum quam qui audierunt excusaverunt se ne eis fieret verbum

12:19 sonido de trompeta y voz de palabras, respecto de la cual los que la oyeron pidieron que no se les hablase más;

12:20 non enim portabant quod dicebatur et si bestia tetigerit montem lapidabitur

12:20 porque no podían soportar lo mandado: “Aun una bestia que tocare el monte será apedreada”.

12:21 et ita terribile erat quod videbatur Moses dixit exterritus sum et tremebundus

12:21 Y era tan espantoso lo que se veía, que Moisés dijo: “Estoy aterrado y temblando”.

12:22 sed accessistis ad Sion montem et civitatem Dei viventis Hierusalem caelestem et multorum milium angelorum frequentiae

12:22 Vosotros, empero, os habéis acercado al monte Sión, ciudad del Dios vivo, Jerusalén celestial, miríadas de ángeles, asamblea general,

12:23 et ecclesiam primitivorum qui conscripti sunt in caelis et iudicem omnium Deum et spiritus iustorum perfectorum

12:23 e Iglesia de primogénitos, inscritos en el cielo, a Dios, Juez de todos, a espíritus de justos ya perfectos,

12:24 et testamenti novi mediatorem Iesum et sanguinis sparsionem melius loquentem quam Abel

12:24 a Jesús, Mediador de nueva Alianza, y a sangre de aspersión, que habla mejor que la de Abel.

12:25 videte ne recusetis loquentem si enim illi non effugerunt recusantes eum qui super terram loquebatur multo magis nos qui de caelis loquentem nobis avertimur

12:25 Mirad que no recuséis al que habla: si aquellos que recusaron al que sobre la tierra promulgaba la revelación no pudieron escapar (al castigo), mucho menos nosotros, si rechazamos a Aquel que nos habla desde el cielo:

12:26 cuius vox movit terram tunc modo autem repromittit dicens adhuc semel ego movebo non solum terram sed et caelum

12:26 cuya voz entonces sacudió la tierra y ahora nos hace esta promesa: “Una vez todavía sacudiré no solamente la tierra, sino también el cielo”.

12:27 quod autem adhuc semel dicit declarat mobilium translationem tamquam factorum ut maneant ea quae sunt inmobilia

12:27 Eso de “una vez todavía” indica que las cosas sacudidas van a ser cambiadas, como que son creaturas, a fin de que permanezcan las no conmovibles.

12:28 itaque regnum inmobile suscipientes habemus gratiam per quam serviamus placentes Deo cum metu et reverentia

12:28 Por eso, aceptando el reino inconmovible, tengamos gratitud por la cual tributemos a Dios culto agradable con reverencia y temor.

12:29 etenim Deus noster ignis consumens est

12:29 Porque nuestro Dios es fuego devorador.

Mark · 9 · 1 — daily verse
MMXXVI