Biblia Sacra (Vulgata Clementina)

Matthaeus
LN·EN·DE·ES·FR

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46

22:1 et respondens Iesus dixit iterum in parabolis eis dicens

22:1 Respondiendo Jesús les habló de nuevo en parábolas, y dijo:

22:2 simile factum est regnum caelorum homini regi qui fecit nuptias filio suo

22:2 “El reino de los cielos es semejante a un rey que celebró las bodas de su hijo.

22:3 et misit servos suos vocare invitatos ad nuptias et nolebant venire

22:3 Y envió a sus siervos a llamar a los convidados a las bodas, mas ellos no quisieron venir.

22:4 iterum misit alios servos dicens dicite invitatis ecce prandium meum paravi tauri mei et altilia occisa et omnia parata venite ad nuptias

22:4 Entonces envió a otros siervos, a los cuales dijo: “Decid a los convidados: Tengo preparado mi banquete; mis toros y animales cebados han sido sacrificados ya, y todo está a punto: venid a las bodas”.

22:5 illi autem neglexerunt et abierunt alius in villam suam alius vero ad negotiationem suam

22:5 Pero, sin hacerle caso, se fueron el uno a su granja, el otro a sus negocios.

22:6 reliqui vero tenuerunt servos eius et contumelia adfectos occiderunt

22:6 Y los restantes agarraron a los siervos, los ultrajaron y los mataron.

22:7 rex autem cum audisset iratus est et missis exercitibus suis perdidit homicidas illos et civitatem illorum succendit

22:7 El rey, encolerizado, envió sus soldados, hizo perecer a aquellos homicidas, y quemó su ciudad.

22:8 tunc ait servis suis nuptiae quidem paratae sunt sed qui invitati erant non fuerunt digni

22:8 Entonces dijo a sus siervos: “Las bodas están preparadas, mas los convidados no eran dignos.

22:9 ite ergo ad exitus viarum et quoscumque inveneritis vocate ad nuptias

22:9 Id, pues, a las encrucijadas de los caminos, y a todos cuantos halléis, invitadlos a las bodas”.

22:10 et egressi servi eius in vias congregaverunt omnes quos invenerunt malos et bonos et impletae sunt nuptiae discumbentium

22:10 Salieron aquellos siervos a los caminos, y reunieron a todos cuantos hallaron, malos y buenos, y la sala de las bodas quedó llena de convidados.

22:11 intravit autem rex ut videret discumbentes et vidit ibi hominem non vestitum veste nuptiali

22:11 Mas cuando el rey entró para ver a los comensales, notó a un hombre que no estaba vestido con el traje de boda.

22:12 et ait illi amice quomodo huc intrasti non habens vestem nuptialem at ille obmutuit

22:12 Díjole: “Amigo, ¿cómo has entrado aquí sin tener el traje de boda?” Y él enmudeció.

22:13 tunc dixit rex ministris ligatis pedibus eius et manibus mittite eum in tenebras exteriores ibi erit fletus et stridor dentium

22:13 Entonces el rey dijo a los siervos: “Atadlo de pies y manos, y arrojadlo a las tinieblas de afuera; allí será el llanto y el rechinar de dientes.

22:14 multi autem sunt vocati pauci vero electi

22:14 Porque muchos son llamados, mas pocos escogidos”.

22:15 tunc abeuntes Pharisaei consilium inierunt ut caperent eum in sermone

22:15 Entonces los fariseos se fueron y deliberaron cómo le sorprenderían en alguna palabra.

22:16 et mittunt ei discipulos suos cum Herodianis dicentes magister scimus quia verax es et viam Dei in veritate doces et non est tibi cura de aliquo non enim respicis personam hominum

22:16 Le enviaron, pues, sus discípulos con los herodianos, a decirle: “Maestro, sabemos que eres veraz y que enseñas el camino de Dios con verdad, sin miedo a nadie, porque no miras a la persona de los hombres.

22:17 dic ergo nobis quid tibi videatur licet censum dare Caesari an non

22:17 Dinos, pues, lo que piensas: ¿es lícito pagar tributo al César o no?”

22:18 cognita autem Iesus nequitia eorum ait quid me temptatis hypocritae

22:18 Mas Jesús, conociendo su malicia, repuso: “Hipócritas, ¿por qué me tentáis?

22:19 ostendite mihi nomisma census at illi obtulerunt ei denarium

22:19 Mostradme la moneda del tributo”. Y le presentaron un denario.

22:20 et ait illis Iesus cuius est imago haec et suprascriptio

22:20 Preguntoles: “¿De quién es esta figura y la leyenda?”

22:21 dicunt ei Caesaris tunc ait illis reddite ergo quae sunt Caesaris Caesari et quae sunt Dei Deo

22:21 Le respondieron: “del César”. Entonces les dijo: “Dad, pues, al César lo que es del César, y a Dios lo que es de Dios”.

22:22 et audientes mirati sunt et relicto eo abierunt

22:22 Oyendo esto, quedaron maravillados, y dejándolo se fueron.

22:23 in illo die accesserunt ad eum Sadducaei qui dicunt non esse resurrectionem et interrogaverunt eum

22:23 En aquel día, algunos saduceos, los cuales dicen que no hay resurrección, se acercaron a Él, y le propusieron esta cuestión:

22:24 dicentes magister Moses dixit si quis mortuus fuerit non habens filium ut ducat frater eius uxorem illius et suscitet semen fratri suo

22:24 “Maestro, Moisés ha dicho: ‘Si alguno muere sin tener hijos, su hermano se casará con la cuñada, y suscitará prole a su hermano’.

22:25 erant autem apud nos septem fratres et primus uxore ducta defunctus est et non habens semen reliquit uxorem suam fratri suo

22:25 Ahora bien, había entre nosotros siete hermanos. El primero se casó y murió; y como no tuviese descendencia, dejó su mujer a su hermano.

22:26 similiter secundus et tertius usque ad septimum

22:26 Sucedió lo mismo con el segundo, y con el tercero, hasta el séptimo.

22:27 novissime autem omnium et mulier defuncta est

22:27 Después de todos murió la mujer.

22:28 in resurrectione ergo cuius erit de septem uxor omnes enim habuerunt eam

22:28 En la resurrección, pues, ¿de cuál de los siete será mujer? Porque todos la tuvieron”.

22:29 respondens autem Iesus ait illis erratis nescientes scripturas neque virtutem Dei

22:29 Respondioles Jesús y dijo: “Erráis, por no entender las Escrituras ni el poder de Dios.

22:30 in resurrectione enim neque nubent neque nubentur sed sunt sicut angeli Dei in caelo

22:30 Pues en la resurrección, ni se casan (los hombres ), ni se dan (las mujeres) en matrimonio, sino que son como ángeles de Dios en el cielo.

22:31 de resurrectione autem mortuorum non legistis quod dictum est a Deo dicente vobis

22:31 Y en cuanto a la resurrección de los muertos, ¿no habéis leído lo que os ha dicho Dios:

22:32 ego sum Deus Abraham et Deus Isaac et Deus Iacob non est Deus mortuorum sed viventium

22:32 “Yo soy el Dios de Abrahán, y el Dios de Isaac, y el Dios de Jacob”? Dios no es Dios de muertos, sino de vivientes”.

22:33 et audientes turbae mirabantur in doctrina eius

22:33 Al oír esto, las muchedumbres estaban poseídas de admiración por su doctrina.

22:34 Pharisaei autem audientes quod silentium inposuisset Sadducaeis convenerunt in unum

22:34 Mas los fariseos, al oír que había tapado la boca a los saduceos, vinieron a reunirse junto a Él;

22:35 et interrogavit eum unus ex eis legis doctor temptans eum

22:35 y uno de ellos, doctor de la Ley, le propuso esta cuestión para tentarlo:

22:36 magister quod est mandatum magnum in lege

22:36 “Maestro, ¿cuál es el mayor mandamiento de la Ley?”

22:37 ait illi Iesus diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo et in tota anima tua et in tota mente tua

22:37 Respondió Él: “Amarás al Señor tu Dios de todo tu corazón, con toda tu alma, y con todo tu espíritu.

22:38 hoc est maximum et primum mandatum

22:38 Este es el mayor y primer mandamiento.

22:39 secundum autem simile est huic diliges proximum tuum sicut te ipsum

22:39 El segundo le es semejante: “Amarás a tu prójimo como a ti mismo”.

22:40 in his duobus mandatis universa lex pendet et prophetae

22:40 De estos dos mandamientos pende toda la Ley y los Profetas”.

22:41 congregatis autem Pharisaeis interrogavit eos Iesus

22:41 Estando aún reunidos los fariseos, Jesús les propuso esta cuestión:

22:42 dicens quid vobis videtur de Christo cuius filius est dicunt ei David

22:42 “¿Qué pensáis del Cristo? ¿De quién es hijo?” Dijéronle “de David”.

22:43 ait illis quomodo ergo David in spiritu vocat eum Dominum dicens

22:43 Replicó Él “¿Cómo, entonces, David (inspirado), por el Espíritu, lo llama “Señor”, cuando dice:

22:44 dixit Dominus Domino meo sede a dextris meis donec ponam inimicos tuos scabillum pedum tuorum

22:44 “El Señor dijo a mi Señor: Sientate a mi diestra, hasta que ponga a tus enemigos bajo tus pies”?

22:45 si ergo David vocat eum Dominum quomodo filius eius est

22:45 Si David lo llama “Señor” ¿cómo es su hijo?

22:46 et nemo poterat respondere ei verbum neque ausus fuit quisquam ex illa die eum amplius interrogare

22:46 Y nadie pudo responderle nada, y desde ese día nadie osó más proponerle cuestiones.

Mark · 9 · 1 — daily verse
MMXXVI