2:1 Nam ipsi scitis, fratres, introitum nostrum ad vos, quia non inanis fuit :
2:1 Porque vosotros mismos sabéis, hermanos, que nuestra entrada á vosotros no fué vana:
2:2 sed ante passi, et contumeliis affecti (sicut scitis) in Philippis, fiduciam habuimus in Deo nostro, loqui ad vos Evangelium Dei in multa sollicitudine.
2:2 Antes habiendo primero padecido, y sido afrentados, como sabéis, en Philippos, tuvimos libertad en nuestro Dios para predicaros el Evangelio de Dios con mucha solicitud.
2:3 Exhortatio enim nostra non de errore, neque de immunditia, neque in dolo,
2:3 Porque nuestra exhortación no fué de error, ni de inmundicia, ni por engaño.
2:4 sed sicut probati sumus a Deo ut crederetur nobis Evangelium : ita loquimur non quasi hominibus placentes, sed Deo, qui probat corda nostra.
2:4 Mas así como fuimos aprobados de Dios, para que se nos confiase el Evangelio, así hablamos, no como para agradar á hombres, sino á Dios, que prueba nuestros corazones.
2:5 Neque enim aliquando fuimus in sermone adulationis, sicut scitis : neque in occasione avaritiæ : Deus testis est :
2:5 Porque nuestro lenguage nunca fué de adulación, como sabéis: ni un pretexto de avaricia: Dios es testigo:
2:6 nec quærentes ab hominibus gloriam, neque a vobis, neque ab aliis.
2:6 Ni buscando gloria de los hombres, ni de vosotros, ni de otros.
2:7 Cum possemus vobis oneri esse ut Christi apostoli : sed facti sumus parvuli in medio vestrum, tamquam si nutrix foveat filios suos.
2:7 Pudiendo como Apóstoles de Christo seros gravosos: mas nos hicimos párvulos en medio de vosotros, como una nodriza que acaricia á sus hijos.
2:8 Ita desiderantes vos, cupide volebamus tradere vobis non solum Evangelium Dei, sed etiam animas nostras : quoniam carissimi nobis facti estis.
2:8 Y así amándoos mucho, deseábamos con ansia daros no solo el Evangelio de Dios, mas aún nuestras propias vidas; porque nos fuisteis muy amados.
2:9 Memores enim estis, fratres, laboris nostri, et fatigationis : nocte ac die operantes, ne quem vestrum gravaremus, prædicavimus in vobis Evangelium Dei.
2:9 Pues ya os acordais, hermanos, de nuestro trabajo, y fatiga trabajando de noche, y de día, por no gravar á ninguno de vosotros, predicamos entre vosotros el Evangelio de Dios.
2:10 Vos testes estis, et Deus, quam sancte, et juste, et sine querela, vobis, qui credidistis, fuimus :
2:10 Vosotros sois testigos, y Dios, de quán santa, y justa, y sin querella fué nuestra mansion con vosotros que creisteis:
2:11 sicut scitis, qualiter unumquemque vestrum (sicut pater filios suos)
2:11 Así como sabeis de qué manera á cada uno de vosotros, como un padre á sus hijos,
2:12 deprecantes vos, et consolantes, testificati sumus, ut ambularetis digne Deo, qui vocavit vos in suum regnum et gloriam.
2:12 Os amonestábamos, y consolábamos, protestándoos, que anduviéseis de una manera digna de Dios, que os llamó á su reyno, y gloria.
2:13 Ideo et nos gratias agimus Deo sine intermissione : quoniam cum accepissetis a nobis verbum auditus Dei, accepistis illud, non ut verbum hominum, sed (sicut est vere) verbum Dei, qui operatur in vobis, qui credidistis :
2:13 Por lo qual damos también sin cesar gracias a Dios: porque quando oyéndonos recibisteis de nosotros la palabra de Dios, la recibisteis, no como palabra de hombres; mas, según ello es en verdad, como palabra de Dios, el qual obra en vosotros, los que creisteis.
2:14 vos enim imitatores facti estis, fratres, ecclesiarum Dei, quæ sunt in Judæa in Christo Jesu : quia eadem passi estis et vos a contribulibus vestris, sicut et ipsi a Judæis :
2:14 Porque vosotros, hermanos, os habéis hecho imitadores de las Iglesias de Dios, que hay por la Judéa en Jesu-Christo: por quanto las mismas cosas sufristeis también de los de vuestra nación, que ellos de los Judíos:
2:15 qui et Dominum occiderunt Jesum, et prophetas, et nos persecuti sunt, et Deo non placent, et omnibus hominibus adversantur,
2:15 Los quales también matáron al Señor Jesús, y á los Prophetas, y nos han perseguido á nosotros, y no son del agrado de Dios, y son enemigos de todos los hombres,
2:16 prohibentes nos gentibus loqui ut salvæ fiant, ut impleant peccata sua semper : pervenit enim ira Dei super illos usque in finem.
2:16 Prohibiéndonos hablar á los Gentiles, para que sean salvos, á fin de cumplir ellos siempre sus pecados, porque llegó la ira de Dios sobre ellos hasta el cabo.
2:17 Nos autem fratres desolati a vobis ad tempus horæ, aspectu, non corde, abundantius festinavimus faciem vestram videre cum multo desiderio :
2:17 Mas nosotros, hermanos, privados por un poco de tiempo de vosotros, de vista, no de corazón, tanto mas nos hemos apresurado con mucho deseo para veros en persona:
2:18 quoniam voluimus venire ad vos, ego quidem Paulus, et semel, et iterum : sed impedivit nos Satanas.
2:18 Por lo qual quisimos ir á vosotros: yo Pablo en verdad una y otra vez; mas Satanás nos lo estorbó.
2:19 Quæ est enim nostra spes aut gaudium, aut corona gloriæ ? nonne vos ante Dominum nostrum Jesum Christum estis in adventu ejus ?
2:19 Porque ¿quál es nuestra esperanza, ó nuestro gozo ó corona de gloria ? Por ventura no sois vosotros ante nuestro Señor Jesu-Christo en su venida?
2:20 vos enim estis gloria nostra et gaudium.
2:20 Ciertamente vosotros sois nuestra gloria, y nuestro gozo.