7:1 Has ergo habentes promissiones, carissimi, mundemus nos ab omni inquinamento carnis et spiritus, perficientes sanctificationem in timore Dei.
7:1 Teniendo pues nosotros estas promesas, muy amados mios, limpiémonos de toda contaminación de carne y de espíritu, perfeccionando nuestra santificación en temor de Dios.
7:2 Capite nos. Neminem læsimus, neminem corrupimus, neminem circumvenimus.
7:2 Dadnos lugar. A nadie hemos hecho injuria, á nadie hemos pervertido, á nadie hemos engañado.
7:3 Non ad condemnationem vestram dico : prædiximus enim quod in cordibus nostris estis ad commoriendum et ad convivendum.
7:3 No lo digo para condenaros. Porque ya os dixe antes de ahora, que estáis en nuestros corazones, para morir, ó para vivir juntamente.
7:4 Multa mihi fiducia est apud vos, multa mihi gloriatio pro vobis : repletus sum consolatione ; superabundo gaudio in omni tribulatione nostra.
7:4 Tengo grande confianza de vosotros y mucho motivo de gloriarme por vosotros: lleno estoy de consolación; abundo sobre manera de gozo en toda nuestra tribulación.
7:5 Nam et cum venissemus in Macedoniam, nullam requiem habuit caro nostra, sed omnem tribulationem passi sumus : foris pugnæ, intus timores.
7:5 Porque aún quando pasamos á Macedonia, ningún reposo tuvo nuestra carne: antes sufrimos toda tribulación; combates de fuera, temores de dentro.
7:6 Sed qui consolatur humiles, consolatus est nos Deus in adventu Titi.
7:6 Mas Dios, que consuela á los humildes, nos consoló con la venida de Tito.
7:7 Non solum autem in adventu ejus, sed etiam in consolatione, qua consolatus est in vobis, referens nobis vestrum desiderium, vestrum fletum, vestram æmulationem pro me, ita ut magis gauderem.
7:7 Y no solo con su venida, mas también con la consolación, que él tuvo en vosotros, contándonos vuestro deseo, vuestro llanto, y vuestro zelo por mí; de manera que yo recibí mas gozo.
7:8 Quoniam etsi contristavi vos in epistola, non me pœnitet : etsi pœniteret, videns quod epistola illa (etsi ad horam) vos contristavit,
7:8 Por quanto aunque os contristé con aquella carta, no me arrepiento; y si me arrepintiera, viendo que aquella carta os contristó, aunque por poco tiempo.
7:9 nunc gaudeo : non quia contristati estis, sed quia contristati estis ad pœnitentiam. Contristati enim estis ad Deum, ut in nullo detrimentum patiamini ex nobis.
7:9 Ahora me gozo; no porque os contristásteis, sino porque os contristásteis para penitencia; porque os contristásteis según Dios, de manera que ninguna pérdida habeis padecido por nosotros.
7:10 Quæ enim secundum Deum tristitia est, pœnitentiam in salutem stabilem operatur : sæculi autem tristitia mortem operatur.
7:10 Porque la tristeza que es según Dios, engendra penitencia estable para salud; mas la tristeza del siglo engendra muerte.
7:11 Ecce enim hoc ipsum, secundum Deum contristari vos, quantam in vobis operatur sollicitudinem : sed defensionem, sed indignationem, sed timorem, sed desiderium, sed æmulationem, sed vindictam : in omnibus exhibuistis vos incontaminatos esse negotio.
7:11 Y ved aquí, éste mismo contristaros según Dios, quánta solicitud engendra en vosotros; aún mas defensa, mas indignación, mas temor, mas deseo, mas zelo, mas venganza. En todo os habéis mostrado puros en éste negocio.
7:12 Igitur, etsi scripsi vobis, non propter eum qui fecit injuriam, nec propter eum qui passus est : sed ad manifestandam sollicitudinem nostram, quam habemus pro vobis
7:12 Y así, aunque os escribí, no lo hice por causa de aquel que hizo la injuria, ni por el que la padeció: sino por manifestar nuestra solicitud, que tenemos por vosotros
7:13 coram Deo : ideo consolati sumus. In consolatione autem nostra, abundantius magis gavisi sumus super gaudio Titi, quia refectus est spiritus ejus ab omnibus vobis :
7:13 Delante de Dios; y por esto nos hemos consolado. Mas en nuestra consolación aún mas nos hemos gozado por el gozo de Tito, por quanto su espíritu fué recreado de todos vosotros.
7:14 et si quid apud illum de vobis gloriatus sum, non sum confusus : sed sicut omnia vobis in veritate locuti sumus, ita et gloriatio nostra, quæ fuit ad Titum, veritas facta est,
7:14 Y si en alguna cosa yo me he gloriado con él de vosotros, no me avergüenzo de ello; antes bien como todo lo que habíamos dicho de vosotros fué en verdad, así también el habernos gloriado con Tito, se ha hallado ser verdad,
7:15 et viscera ejus abundantius in vobis sunt, reminiscentis omnium vestrum obedientiam : quomodo cum timore et tremore excepistis illum.
7:15 Y sus entrañas están muy aficionadas á vosotros, quando se acuerda de la obediencia de todos vosotros, de como le recibisteis con temor y con reverencia.
7:16 Gaudeo quod in omnibus confido in vobis.
7:16 Me gozo de que tengo confianza de vosotros en todo.