17:1 Peccatum Juda scriptum est stylo ferreo in ungue adamantino, exaratum super latitudinem cordis eorum, et in cornibus ararum eorum.
17:1 El pecado de Judá escrito está con punzon de hierro, con uña diamantina, grabado sobre la anchura del corazon de ellos, y en los cornijales de sus altares.
17:2 Cum recordati fuerint filii eorum ararum suarum, et lucorum suorum, lignorumque frondentium, in montibus excelsis,
17:2 Quando sus hijos se acordaren de sus altares, y de sus bosques, y de los árboles frondosos en los montes altos,
17:3 sacrificantes in agro : fortitudinem tuam, et omnes thesauros tuos in direptionem dabo ; excelsa tua propter peccata in universis finibus tuis.
17:3 Sacrificando en el campo: daré á saco toda tu fortaleza, y todos tus thesoros, tus alturas, por causa de los pecados en todas tus tierras.
17:4 Et relinqueris sola ab hæreditate tua, quam dedi tibi, et servire te faciam inimicis tuis in terra quam ignoras : quoniam ignem succendisti in furore meo : usque in æternum ardebit.
17:4 Y quedarás sola sin tu heredad, que te dí; y te haré, que sirvas á tus enemigos en la tierra, que no sabes: porque fuego has encendido en mi saña, por siempre arderá.
17:5 Hæc dicit Dominus : Maledictus homo qui confidit in homine, et ponit carnem brachium suum, et a Domino recedit cor ejus.
17:5 Esto dice el Señor: Maldito el hombre, que confia en el hombre, y pone carne por brazo suyo, y se retira del Señor su corazon.
17:6 Erit enim quasi myricæ in deserto, et non videbit cum venerit bonum : sed habitabit in siccitate in deserto, in terra salsuginis et inhabitabili.
17:6 Porque será como tamariscos en el desierto, y no verá quando viniere el bien, sino que habitará en sequedad en el desierto, en tierra salobreña, é inhabitable.
17:7 Benedictus vir qui confidit in Domino, et erit Dominus fiducia ejus.
17:7 Bienaventurado el varon, que confia en el Señor, y el Señor será su esperanza.
17:8 Et erit quasi lignum quod transplantatur super aquas, quod ad humorem mittit radices suas, et non timebit cum venerit æstus : et erit folium ejus viride, et in tempore siccitatis non erit sollicitum, nec aliquando desinet facere fructum.
17:8 Y será como árbol, que es trasplantado cerca de las aguas, que echa sus raices ácia la humedad; y no temerá quando viniere el bochorno. Y será verde su hoja, y en tiempo de la sequedad no estará congojoso, ni jamas dexará de hacer fruto.
17:9 Pravum est cor omnium, et inscrutabile : quis cognoscet illud ?
17:9 Torcido es el corazon de todos, é impenetrable: ¿quién lo conocerá?
17:10 Ego Dominus scrutans cor, et probans renes : qui do unicuique juxta viam suam, et juxta fructum adinventionum suarum.
17:10 Yo el Señor que escudriño el corazon, y exâmino los riñones: que doy á cada uno segun su camino, y segun el fruto de sus invenciones.
17:11 Perdix fovit quæ non peperit : fecit divitias, et non in judicio : in dimidio dierum suorum derelinquet eas, et in novissimo suo erit insipiens.
17:11 La perdiz empolló los huevos, que no puso: uno adquirió riquezas, y no con justicia: en medio de sus dias las dexará, y en su fin será insensato.
17:12 Solium gloriæ altitudinis a principio, locus sanctificationis nostræ.
17:12 Solio excelso de gloria desde el principio, lugar de nuestra santificacion:
17:13 Exspectatio Israël, Domine, omnes qui te derelinquunt confundentur : recedentes a te, in terra scribentur, quoniam dereliquerunt venam aquarum viventium Dominum.
17:13 Esperanza de Israél, Señor: todos los que te abandonan, serán avergonzados: los que de tí se retiren, en la tierra serán escritos: porque abandonáron al Señor vena de aguas vivas.
17:14 Sana me, Domine, et sanabor : salvum me fac, et salvus ero : quoniam laus mea tu es.
17:14 Sáname, Señor, y seré sano: sálvame, y seré salvo: porque tú eres mi alabanza.
17:15 Ecce ipsi dicunt ad me : Ubi est verbum Domini ? veniat :
17:15 He aquí que ellos me dicen: ¿En dónde está la palabra del Señor? que venga.
17:16 et ego non sum turbatus, te pastorem sequens : et diem hominis non desideravi, tu scis : quod egressum est de labiis meis, rectum in conspectu tuo fuit.
17:16 Y yo no me he turbado, siguiéndote como á mi pastor; y no he deseado el dia del hombre, tú lo sabes. Lo que salió de mis labios, fué recto en tu presencia.
17:17 Non sis tu mihi formidini : spes mea tu in die afflictionis.
17:17 Espanto no me causes tú: esperanza mia eres tú en el dia de la afliccion.
17:18 Confundantur qui me persequuntur, et non confundar ego : paveant illi, et non paveam ego : induc super eos diem afflictionis, et duplici contritione contere eos.
17:18 Corridos queden los que me persiguen, y no quede corrido yo: asómbrense ellos, y no me asombre yo: trahe sobre ellos dia de afliccion, y con doble quebranto quebrántalos.
17:19 Hæc dicit Dominus ad me : Vade, et sta in porta filiorum populi, per quam ingrediuntur reges Juda, et egrediuntur, et in cunctis portis Jerusalem :
17:19 Esto me dice el Señor: Anda, y párate en la puerta de los hijos del pueblo, por donde entran, y salen los Reyes de Judá, y en todas las puertas de Jerusalém:
17:20 et dices ad eos : Audite verbum Domini, reges Juda, et omnis Juda, cunctique habitatores Jerusalem, qui ingredimini per portas istas.
17:20 Y les dirás: Oid la palabra del Señor, Reyes de Judá, y todo Judá, y todos los habitadores de Jerusalém, que entrais por estas puertas.
17:21 Hæc dicit Dominus : Custodite animas vestras, et nolite portare pondera in die sabbati, nec inferatis per portas Jerusalem :
17:21 Esto dice el Señor: Guardad vuestras almas, y no querais llevar cargas en dia de Sábado, ni las metais por las puertas de Jerusalém.
17:22 et nolite ejicere onera de domibus vestris in die sabbati, et omne opus non facietis : sanctificate diem sabbati, sicut præcepi patribus vestris.
17:22 Y no hagais sacar cargas de vuestras casas en dia de Sábado, y no hagais obra ninguna: santificad el dia del Sábado, como lo mandé á vuestros padres.
17:23 Et non audierunt, nec inclinaverunt aurem suam : sed induraverunt cervicem suam, ne audirent me, et ne acciperent disciplinam.
17:23 Y no lo oyéron, ni inclináron su oreja: sino que endureciéron su cerviz por no oirme, ni recibir la correccion.
17:24 Et erit : si audieritis me, dicit Dominus, ut non inferatis onera per portas civitatis hujus in die sabbati : et si sanctificaveritis diem sabbati, ne faciatis in eo omne opus :
17:24 Y acaecerá: Si me escucháreis, dice el Señor, que no metais cargas por las puertas de esta ciudad en dia de Sábado; y si santificáreis el dia del Sabado, sin hacer en él obra alguna:
17:25 ingredientur per portas civitatis hujus reges et principes, sedentes super solium David, et ascendentes in curribus et equis, ipsi et principes eorum, viri Juda, et habitatores Jerusalem : et habitabitur civitas hæc in sempiternum.
17:25 Entrarán por las puertas de esta ciudad Reyes y Príncipes, que se sentarán sobre el solio de David, y subirán sobre carros y caballos, ellos y sus Príncipes, los varones de Judá, y los habitadores de Jerusalém, y será por siempre poblada esta ciudad.
17:26 Et venient de civitatibus Juda, et de circuitu Jerusalem, et de terra Benjamin, et de campestribus, et de montuosis, et ab austro, portantes holocaustum, et victimam, et sacrificium, et thus, et inferent oblationem in domum Domini.
17:26 Y vendrán de las ciudades de Judá, y de los contornos de Jerusalém, y de tierra de Benjamín, y de las campiñas, y de las montañas, y de parte del Abrego, trayendo holocaustos, y víctimas, y sacrificios, é incienso, y meterán ofrendas en la casa del Señor.
17:27 Si autem non audieritis me ut sanctificetis diem sabbati, et ne portetis onus, et ne inferatis per portas Jerusalem in die sabbati, succendam ignem in portis ejus, et devorabit domos Jerusalem, et non extinguetur.
17:27 Mas si no me escucháreis para santificar el Sábado, y para no llevar cargas, ni meterlas por las puertas de Jerusalém en dia de Sabado: encenderé fuego en las puertas de ella, y devorará las casas de Jerusalém, y no se apagará.