10:1 Tædet animam meam vitæ meæ ; dimittam adversum me eloquium meum : loquar in amaritudine animæ meæ.
10:1 Mi alma tiene tédio de mi vida, soltaré mi razonamiento contra mí, hablaré con amargura de mi alma.
10:2 Dicam Deo : Noli me condemnare ; indica mihi cur me ita judices.
10:2 Diré á Dios: No quieras condenarme: manifiéstame por qué me juzgas así.
10:3 Numquid bonum tibi videtur, si calumnieris me, et opprimas me opus manuum tuarum, et consilium impiorum adjuves ?
10:3 ¿Por ventura te parece bien el que me calumnies, y me oprimas, obra de tus manos, y el que favorezcas el consejo de los impíos?
10:4 Numquid oculi carnei tibi sunt ? aut sicut videt homo, et tu videbis ?
10:4 ¿Por ventura tienes ojos de carne: ó verás tambien tú, como vé un hombre?
10:5 Numquid sicut dies hominis dies tui, et anni tui sicut humana sunt tempora,
10:5 ¿Acaso son tus dias como los dias del hombre, y tus años, como los tiempos humanos,
10:6 ut quæras iniquitatem meam, et peccatum meum scruteris,
10:6 Para que vayas inquiriendo mi iniquidad, y escudriñando mi pecado?
10:7 et scias quia nihil impium fecerim, cum sit nemo qui de manu tua possit eruere ?
10:7 Sobre saber tú, que yo no he hecho impiedad alguna, no habiendo nadie que pueda librar de tu mano.
10:8 Manus tuæ fecerunt me, et plasmaverunt me totum in circuitu : et sic repente præcipitas me ?
10:8 Tus manos me hiciéron, y me formáron todo en contorno: ¿y tan de repente me despeñas?
10:9 Memento, quæso, quod sicut lutum feceris me, et in pulverem reduces me.
10:9 Acuérdate, te ruego, que como barro me hiciste, y á polvo me reducirás.
10:10 Nonne sicut lac mulsisti me, et sicut caseum me coagulasti ?
10:10 ¿Por ventura no me exprimiste como leche, y como queso me cuajaste?
10:11 Pelle et carnibus vestisti me ; ossibus et nervis compegisti me.
10:11 De piel y de carnes me vestiste: de huesos y de nervios me compaginaste:
10:12 Vitam et misericordiam tribuisti mihi, et visitatio tua custodivit spiritum meum.
10:12 Vida y misericordia me concediste, y tu visita custodió mi espíritu.
10:13 Licet hæc celes in corde tuo, tamen scio quia universorum memineris.
10:13 Aunque encubras en tu corazon estas cosas, sin embargo sé, que de todas tienes memoria.
10:14 Si peccavi, et ad horam pepercisti mihi, cur ab iniquitate mea mundum me esse non pateris ?
10:14 Si pequé, y en aquella hora me perdonaste: ¿por qué no permites, que yo sea limpio de mi iniquidad?
10:15 Et si impius fuero, væ mihi est ; et si justus, non levabo caput, saturatus afflictione et miseria.
10:15 Y si yo fuere un impío, ¡ay de mí! y si justo, no levantaré la cabeza, harto de aflicción y de miseria.
10:16 Et propter superbiam quasi leænam capies me, reversusque mirabiliter me crucias.
10:16 Y por mi soberbia me cazarás como á leona, y me volverás á atormentar de un modo portentoso.
10:17 Instauras testes tuos contra me, et multiplicas iram tuam adversum me, et pœnæ militant in me.
10:17 Reproduces tus testigos contra mí, y contra mí redoblas tu ira, y las penas militan contra mí.
10:18 Quare de vulva eduxisti me ? qui utinam consumptus essem, ne oculus me videret.
10:18 ¿Por qué me sacaste de la matriz? oxalá hubiera perecido, para que ojo no me viera.
10:19 Fuissem quasi non essem, de utero translatus ad tumulum.
10:19 Hubiera sido como si no fuera, desde el vientre trasladado al sepulchro.
10:20 Numquid non paucitas dierum meorum finietur brevi ? dimitte ergo me, ut plangam paululum dolorem meum,
10:20 ¿Por ventura el corto número de mis dias no se acabará en breve? déxame pues, que llore un poquito mi dolor:
10:21 antequam vadam, et non revertar, ad terram tenebrosam, et opertam mortis caligine :
10:21 Antes que vaya, y no vuelva, á la tierra tenebrosa, y cubierta de obscuridad de muerte:
10:22 terram miseriæ et tenebrarum, ubi umbra mortis et nullus ordo, sed sempiternus horror inhabitat.
10:22 Tierra de miseria y de tinieblas, en donde habita sombra de muerte, y ningun órden, sino un horror sempiterno.