11:1 Respondens autem Sophar Naamathites, dixit :
11:1 Entonces Sofar naamatita tomó la palabra y dijo:
11:2 Numquid qui multa loquitur, non et audiet ? aut vir verbosus justificabitur ?
11:2 “¿Acaso no hay que contestar al que vomita palabras? ¿el hombre verboso ha de tener razón?
11:3 Tibi soli tacebunt homines ? et cum ceteros irriseris, a nullo confutaberis ?
11:3 ¿Tu palabrería hará callar a los hombres? y cuanto te burlas, ¿no habrá quien te confunda?
11:4 Dixisti enim : Purus est sermo meus, et mundus sum in conspectu tuo.
11:4 Tú has dicho: “Mi doctrina es pura, y limpio estoy ante tus ojos.”
11:5 Atque utinam Deus loqueretur tecum, et aperiret labia sua tibi,
11:5 ¡Ojalá que hablase Dios y abriera sus labios contra ti,
11:6 ut ostenderet tibi secreta sapientiæ, et quod multiplex esset lex ejus : et intelligeres quod multo minora exigaris ab eo quam meretur iniquitas tua !
11:6 para descubrirte los arcanos de la sabiduría! —pues son muy diversos sus designios— entonces verías que Dios castiga solamente una parte de tu culpa.
11:7 Forsitan vestigia Dei comprehendes, et usque ad perfectum Omnipotentem reperies ?
11:7 ¿Pretendes acaso penetrar en las profundidades de Dios, hasta la perfección del Omnipotente?
11:8 Excelsior cælo est, et quid facies ? profundior inferno, et unde cognosces ?
11:8 Es más alta que el cielo, ¿qué podrás hacer? más honda que el scheol, ¿cómo podrás conocerlo?
11:9 Longior terra mensura ejus, et latior mari.
11:9 más extensa que la tierra, y más ancha que el mar.
11:10 Si subverterit omnia, vel in unum coarctaverit, quis contradicet ei ?
11:10 Si Él acomete, cerrando el paso, y llama a juicio, ¿quién podrá disuadírselo?
11:11 Ipse enim novit hominum vanitatem ; et videns iniquitatem, nonne considerat ?
11:11 Porque Él conoce a los perversos, y ve la iniquidad, aunque parece disimularla.
11:12 Vir vanus in superbiam erigitur, et tamquam pullum onagri se liberum natum putat.
11:12 ¿Puede acaso el necio pasar por inteligente, el pollino del asno montés por hombre?
11:13 Tu autem firmasti cor tuum, et expandisti ad eum manus tuas.
11:13 Si tú dispones tu corazón, y levantas hacia Él tus manos,
11:14 Si iniquitatem quæ est in manu tua abstuleris a te, et non manserit in tabernaculo tuo injustitia,
11:14 si alejas la iniquidad que hay en tus manos, y no permites a la maldad que habite bajo tu tienda,
11:15 tunc levare poteris faciem tuam absque macula ; et eris stabilis, et non timebis.
11:15 entonces alzarás tu rostro sin mácula, te sentirás seguro, y nada temerás;
11:16 Miseriæ quoque oblivisceris, et quasi aquarum quæ præterierunt recordaberis.
11:16 te olvidarás de los dolores, y si de ellos te acuerdas es como de aguas que pasaron.
11:17 Et quasi meridianus fulgor consurget tibi ad vesperam ; et cum te consumptum putaveris, orieris ut lucifer.
11:17 Entonces tu vida surgirá más resplandeciente que el mediodía, las tinieblas te serán como la mañana,
11:18 Et habebis fiduciam, proposita tibi spe : et defossus securus dormies.
11:18 tendrás seguridad por tener esperanza, echarás una mirada en torno, y dormirás tranquilo;
11:19 Requiesces, et non erit qui te exterreat ; et deprecabuntur faciem tuam plurimi.
11:19 te acostarás, y no habrá quien te espante, y muchos acariciarán tu rostro.
11:20 Oculi autem impiorum deficient, et effugium peribit ab eis : et spes illorum abominatio animæ.
11:20 Pero los ojos de los impíos desfallecerán; para ellos no habrá escape alguno; su esperanza será exhalar el alma.”