Job 16

Iob

16:1 Respondens autem Job, dixit :

16:1 Y respondiendo Job, dixo:

16:2 Audivi frequenter talia : consolatores onerosi omnes vos estis.

16:2 He oido muchas veces cosas como estas: consoladores gravosos sois todos vosotros.

16:3 Numquid habebunt finem verba ventosa ? aut aliquid tibi molestum est, si loquaris ?

16:3 ¿Por ventura tendrán fin esas palabras al ayre? ¿ó te es de alguna molestia el hablar?

16:4 Poteram et ego similia vestri loqui, atque utinam esset anima vestra pro anima mea :

16:4 Podia yo tambien hablar cosas parecidas á las vuestras: y oxalá estuviera vuestra alma en lugar de la mia:

16:5 consolarer et ego vos sermonibus, et moverem caput meum super vos ;

16:5 Yo tambien os consolaria con razones, y moveria mi cabeza sobre vosotros:

16:6 roborarem vos ore meo, et moverem labia mea, quasi parcens vobis.

16:6 Os alentaria con mis palabras: y moveria mis labios, como el que se va á la mano con vosotros.

16:7 Sed quid agam ? Si locutus fuero, non quiescet dolor meus, et si tacuero, non recedet a me.

16:7 ¿Pero qué haré? Si hablare, no reposará mi dolor: y si callare, no se apartará de mí.

16:8 Nunc autem oppressit me dolor meus, et in nihilum redacti sunt omnes artus mei.

16:8 Mas ahora me ha oprimido mi dolor, y á nada han sido reducidos todos mis miembros.

16:9 Rugæ meæ testimonium dicunt contra me, et suscitatur falsiloquus adversus faciem meam, contradicens mihi.

16:9 Mis arrugas dan testimonio contra mí, y se levanta quien habla falsedad para contradecirme en mi cara.

16:10 Collegit furorem suum in me, et comminans mihi, infremuit contra me dentibus suis : hostis meus terribilibus oculis me intuitus est.

16:10 Recogió su furor contra mí, y amenazándome, rechinó sus dientes contra mí: con ojos terribles me miró mi enemigo.

16:11 Aperuerunt super me ora sua, et exprobrantes percusserunt maxillam meam : satiati sunt pœnis meis.

16:11 Abriéron sobre mí sus bocas, y zahiriéndome hiriéron mi mexilla, hartáronse de mis penas.

16:12 Conclusit me Deus apud iniquum, et manibus impiorum me tradidit.

16:12 Me ha encerrado Dios en poder del iniquo, y me ha entregado en manos de los impíos.

16:13 Ego ille quondam opulentus, repente contritus sum : tenuit cervicem meam, confregit me, et posuit me sibi quasi in signum.

16:13 Yo aquel opulento en otro tiempo he sido desmenuzado: asió de mi cerviz, me quebrantó, y me puso para sí, como por blanco.

16:14 Circumdedit me lanceis suis ; convulneravit lumbos meos : non pepercit, et effudit in terra viscera mea.

16:14 Me cercó con sus lanzas, hirió por todas partes mis lomos, no perdonó, y derramó por tierra mis entrañas.

16:15 Concidit me vulnere super vulnus : irruit in me quasi gigas.

16:15 Me sajó herida sobre herida, se arrojó sobre mí como gigante.

16:16 Saccum consui super cutem meam, et operui cinere carnem meam.

16:16 Cosí saco sobre mi piel, y cubrí mi carne de ceniza.

16:17 Facies mea intumuit a fletu, et palpebræ meæ caligaverunt.

16:17 Mi rostro se hinchó con el llanto, y mis párpados se obscureciéron.

16:18 Hæc passus sum absque iniquitate manus meæ, cum haberem mundas ad Deum preces.

16:18 Esto he sufrido sin maldad de mis manos, quando ofrecia á Dios limpios mis ruegos.

16:19 Terra, ne operias sanguinem meum, neque inveniat in te locum latendi clamor meus :

16:19 Tierra, no cubras mi sangre, ni halle lugar para esconderse en tí mi clamor.

16:20 ecce enim in cælo testis meus, et conscius meus in excelsis.

16:20 Pues he aquí que mi testigo está en el cielo, y en las alturas el que me conoce.

16:21 Verbosi amici mei : ad Deum stillat oculus meus :

16:21 Habladores son mis amigos: á Dios lloran mis ojos.

16:22 atque utinam sic judicaretur vir cum Deo, quomodo judicatur filius hominis cum collega suo.

16:22 Y oxalá se hiciera el juicio entre Dios y el hombre, como se hace el de un hijo del hombre con su compañero.

16:23 Ecce enim breves anni transeunt, et semitam per quam non revertar ambulo.

16:23 Porque he aquí que pasan los cortos años, y ando por un sendero, por el que no volveré.