Job 17

Iob

17:1 Spiritus meus attenuabitur ; dies mei breviabuntur : et solum mihi superest sepulchrum.

17:1 “Mi aliento se agota, mis días se apagan, y (me aguarda) el sepulcro.

17:2 Non peccavi, et in amaritudinibus moratur oculus meus.

17:2 ¿No son mofadores los que me rodean? ¿No veo sin cesar sus provocaciones?

17:3 Libera me, Domine, et pone me juxta te, et cujusvis manus pugnet contra me.

17:3 (Oh Dios), sé Tú mi fiador; ¿quién podría entonces apretarme?

17:4 Cor eorum longe fecisti a disciplina : propterea non exaltabuntur.

17:4 Pues cerraste su corazón a la sabiduría; no permitas que se ensalcen.

17:5 Prædam pollicetur sociis, et oculi filiorum ejus deficient.

17:5 Prometen la presa a sus amigos, en tanto se consumirán los ojos de sus mismos hijos.

17:6 Posuit me quasi in proverbium vulgi, et exemplum sum coram eis.

17:6 Soy la fábula de las gentes, y como un hombre a quien se escupe en la cara.

17:7 Caligavit ab indignatione oculus meus, et membra mea quasi in nihilum redacta sunt.

17:7 Mis ojos pierden la vista a causa de aflicción, y mis miembros todos no son más que una sombra.

17:8 Stupebunt justi super hoc, et innocens contra hypocritam suscitabitur.

17:8 Los rectos se pasman de ello, y el inocente se alza contra el impío.

17:9 Et tenebit justus viam suam, et mundis manibus addet fortitudinem.

17:9 Con todo, el justo sigue su camino, y el que tiene limpias las manos se hace cada vez más fuerte.

17:10 Igitur omnes vos convertimini, et venite, et non inveniam in vobis ullum sapientem.

17:10 Vosotros, volved todos, venid aquí, que no hallaré entre vosotros un solo sabio.

17:11 Dies mei transierunt ; cogitationes meæ dissipatæ sunt, torquentes cor meum.

17:11 Pasaron mis días, están desbaratados mis proyectos, los deseos de mi corazón.

17:12 Noctem verterunt in diem, et rursum post tenebras spero lucem.

17:12 Me convierten la noche en día, y en medio de las tinieblas (dicen) que la luz está cerca.

17:13 Si sustinuero, infernus domus mea est, et in tenebris stravi lectulum meum.

17:13 Por más que espere, el sepulcro es mi morada, en las tinieblas tengo mi lecho.

17:14 Putredini dixi : Pater meus es ; Mater mea, et soror mea, vermibus.

17:14 A la fosa he dicho: «Tú eres mi padre»; y a los gusanos: «¡Mi madre y mis hermanos!»

17:15 Ubi est ergo nunc præstolatio mea ? et patientiam meam quis considerat ?

17:15 ¿Dónde, pues, está mi esperanza? Mi dicha, ¿quién la verá?

17:16 In profundissimum infernum descendent omnia mea : putasne saltem ibi erit requies mihi ?

17:16 Bajarán a las puertas del scheol si de veras en el polvo hay descanso.”