Job 32

Iob

32:1 Omiserunt autem tres viri isti respondere Job, eo quod justus sibi videretur.

32:1 Desistieron aquellos tres hombres de responder a Job; porque este estaba convencido de su inocencia.

32:2 Et iratus indignatusque est Eliu filius Barachel Buzites, de cognatione Ram : iratus est autem adversum Job, eo quod justum se esse diceret coram Deo.

32:2 Entonces montó en cólera Eliú, hijo de Baraquel bucita, de la familia de Ram. Montó en cólera contra Job, porque pretendía ser más justo que Dios.

32:3 Porro adversum amicos ejus indignatus est, eo quod non invenissent responsionem rationabilem, sed tantummodo condemnassent Job.

32:3 Se irritó también contra sus tres amigos, por cuanto no habían hallado qué contestar a Job, y con todo lo condenaban.

32:4 Igitur Eliu expectavit Job loquentem, eo quod seniores essent qui loquebantur.

32:4 Siendo ellos de mayor edad que él, Eliú había tardado en contestar a Job.

32:5 Cum autem vidisset quod tres respondere non potuissent, iratus est vehementer.

32:5 Mas cuando vio que no había más respuesta en la boca de aquellos tres hombres, se indignó sobremanera.

32:6 Respondensque Eliu filius Barachel Buzites, dixit : Junior sum tempore, vos autem antiquiores : idcirco, demisso capite, veritus sum vobis indicare meam sententiam.

32:6 Tomó Eliú, hijo de Baraquel, bucita, la palabra y dijo: “Siendo yo joven, y vosotros ancianos, tuve miedo, y no me atreví a manifestar mi parecer.

32:7 Sperabam enim quod ætas prolixior loqueretur, et annorum multitudo doceret sapientiam.

32:7 Yo me decía: Los días han de hablar, y en los muchos años se dará a conocer la sabiduría.

32:8 Sed, ut video, spiritus est in hominibus, et inspiratio Omnipotentis dat intelligentiam.

32:8 Pero hay espíritu que reside en el hombre; es el soplo del Todopoderoso el que les da la inteligencia.

32:9 Non sunt longævi sapientes, nec senes intelligunt judicium.

32:9 No es lo mismo ser viejo que sabio, no son (siempre) los ancianos los que entienden de justicia.

32:10 Ideo dicam : Audite me : ostendam vobis etiam ego meam sapientiam.

32:10 Por eso dije: Escuchadme; quiero también yo manifestar mi parecer.

32:11 Expectavi enim sermones vestros ; audivi prudentiam vestram, donec disceptaremini sermonibus ;

32:11 He aquí que he esperado mientras hablabais, di oídos a vuestros razonamientos hasta el fin de vuestra disputa.

32:12 et donec putabam vos aliquid dicere, considerabam : sed, ut video, non est qui possit arguere Job, et respondere ex vobis sermonibus ejus.

32:12 Sí, os he prestado atención, más ninguno ha convencido a Job; ninguno de vosotros sabe responder a sus palabras.

32:13 Ne forte dicatis : Invenimus sapientiam : Deus projecit eum, non homo.

32:13 No digáis, pues: «Hemos hallado la sabiduría; es Dios quien le castiga, y no hombre alguno.»

32:14 Nihil locutus est mihi : et ego non secundum sermones vestros respondebo illi.

32:14 No contra mí ha dirigido él sus palabras; y yo no voy a contestarle con vuestros argumentos.

32:15 Extimuerunt, nec responderunt ultra, abstuleruntque a se eloquia.

32:15 Desconcertados ya no responden nada, faltándoles otras palabras.

32:16 Quoniam igitur expectavi, et non sunt locuti : steterunt, nec ultra responderunt :

32:16 He esperado hasta que se callasen, hasta que quedasen atascados sin poder contestar.

32:17 respondebo et ego partem meam, et ostendam scientiam meam.

32:17 Comenzaré yo a hablar, manifestaré por mi parte mi saber.

32:18 Plenus sum enim sermonibus, et coarctat me spiritus uteri mei.

32:18 Pues lleno estoy de palabras, me aprieta el espíritu en mi interior.

32:19 En venter meus quasi mustum absque spiraculo, quod lagunculas novas disrumpit.

32:19 Mi pecho es como vino encerrado, cual odre nuevo pronto a reventar.

32:20 Loquar, et respirabo paululum : aperiam labia mea, et respondebo.

32:20 Hablaré para desahogarme; abriré mis labios y responderé.

32:21 Non accipiam personam viri, et Deum homini non æquabo.

32:21 No haré acepción de personas, no adularé a ningún mortal.

32:22 Nescio enim quamdiu subsistam, et si post modicum tollat me factor meus.

32:22 Pues no sé adular; (si lo hiciera), dentro de poco me llevaría mi Creador.”