Job 6

Iob

6:1 Respondens autem Job, dixit :

6:1 Respondió Job y dijo:

6:2 Utinam appenderentur peccata mea quibus iram merui, et calamitas quam patior, in statera !

6:2 “¡Oh! ¡Si pudiera pesarse mi aflicción, ponerse en balanza toda mi calamidad!

6:3 Quasi arena maris hæc gravior appareret ; unde et verba mea dolore sunt plena :

6:3 Pesarían más que la arena del mar. Por eso mis palabras son sin moderación.

6:4 quia sagittæ Domini in me sunt, quarum indignatio ebibit spiritum meum ; et terrores Domini militant contra me.

6:4 Pues las saetas del Omnipotente se han clavado en mí, y mi espíritu bebe su veneno; los terrores de Dios me combaten.

6:5 Numquid rugiet onager cum habuerit herbam ? aut mugiet bos cum ante præsepe plenum steterit ?

6:5 ¿Acaso el asno montés rebuzna teniendo hierba? ¿muge el buey si tiene su forraje?

6:6 aut poterit comedi insulsum, quod non est sale conditum ? aut potest aliquis gustare quod gustatum affert mortem ?

6:6 ¿Acaso se puede comer un manjar insípido, sin sal, o gustar el jugo de plantas sin sabor?

6:7 Quæ prius nolebat tangere anima mea, nunc, præ angustia, cibi mei sunt.

6:7 Las cosas que mi alma rehúsa tocar, son mi repugnante comida.

6:8 Quis det ut veniat petitio mea, et quod expecto tribuat mihi Deus ?

6:8 ¡Ojalá que se cumpliese mi petición! y que Dios me diera lo que deseo:

6:9 et qui cœpit, ipse me conterat ; solvat manum suam, et succidat me ?

6:9 que quiera Dios acabar conmigo, que soltara su mano para cortarme (la vida).

6:10 Et hæc mihi sit consolatio, ut affligens me dolore, non parcat, nec contradicam sermonibus Sancti.

6:10 Entonces me quedaría al menos este consuelo, —y por eso brincaría de gozo aunque Él me aplasta— que no he traspasado las palabras del Santo.

6:11 Quæ est enim fortitudo mea, ut sustineam ? aut quis finis meus, ut patienter agam ?

6:11 Pero ¿cuál es mi fuerza para esperar todavía, y cuál mi fin, para tener aún paciencia?

6:12 Nec fortitudo lapidum fortitudo mea, nec caro mea ænea est.

6:12 ¿Es acaso mi fuerza la de las piedras; o es de bronce mi carne?

6:13 Ecce non est auxilium mihi in me, et necessarii quoque mei recesserunt a me.

6:13 ¿No estoy privado de toda ayuda? ¿No se ha apartado de mí todo auxilio?

6:14 Qui tollit ab amico suo misericordiam, timorem Domini derelinquit.

6:14 El abatido tiene derecho a la compasión de su amigo, a menos que este abandone el temor del Omnipotente.

6:15 Fratres mei præterierunt me, sicut torrens qui raptim transit in convallibus.

6:15 Mis hermanos son falaces como un arroyo seco, pasan como las aguas torrenciales,

6:16 Qui timent pruinam, irruet super eos nix.

6:16 turbias a causa del hielo y de la nieve que en ellas se oculta;

6:17 Tempore quo fuerint dissipati, peribunt ; et ut incaluerit, solventur de loco suo.

6:17 cuando viene el calor desaparecen; a los (primeros) calores su cauce se seca;

6:18 Involutæ sunt semitæ gressuum eorum ; ambulabunt in vacuum, et peribunt.

6:18 se pierden en el curso de su camino, se evaporan y perecen.

6:19 Considerate semitas Thema, itinera Saba, et expectate paulisper.

6:19 Las caravanas de Temá van en su busca, suspiran por ellas los mercaderes de Sabá;

6:20 Confusi sunt, quia speravi : venerunt quoque usque ad me, et pudore cooperti sunt.

6:20 más su esperanza será frustrada, llegados a ellas quedan defraudados.

6:21 Nunc venistis ; et modo videntes plagam meam, timetis.

6:21 Así sois ahora vosotros para mí; os espantáis, viendo mis males.

6:22 Numquid dixi : Afferte mihi, et de substantia vestra donate mihi ?

6:22 ¿Acaso os he pedido: “Dadme algo; dejadme participar de vuestros bienes.”

6:23 vel : Liberate me de manu hostis, et de manu robustorum eruite me ?

6:23 O bien: “Libradme del enemigo, salvadme del poder del opresor”?

6:24 Docete me, et ego tacebo : et si quid forte ignoravi, instruite me.

6:24 Enseñadme, y yo callaré; explicadme en qué he errado.

6:25 Quare detraxistis sermonibus veritatis, cum e vobis nullus sit qui possit arguere me ?

6:25 ¡Qué fuerza tienen las palabras rectas! pero ¿a qué viene vuestra censura?

6:26 Ad increpandum tantum eloquia concinnatis, et in ventum verba profertis.

6:26 ¿Pensáis acaso en censurar palabras? Las palabras de un desesperado ¿no son como viento?

6:27 Super pupillum irruitis, et subvertere nitimini amicum vestrum.

6:27 ¡Oh! vosotros tendéis (un lazo) sobre el huérfano, y caváis (una fosa) a vuestro amigo.

6:28 Verumtamen quod cœpistis explete : præbete aurem, et videte an mentiar.

6:28 Ahora volveos, por favor, hacia mí, porque (juro) ante vosotros que no voy a mentiros en vuestra cara.

6:29 Respondete, obsecro, absque contentione ; et loquentes id quod justum est, judicate.

6:29 ¡Reparad, os ruego; no seáis injustos! Reflexionad de nuevo, y mi inocencia se hará manifiesta.

6:30 Et non invenietis in lingua mea iniquitatem, nec in faucibus meis stultitia personabit.

6:30 ¿Hay acaso en mi lengua iniquidad? ¿Puede mi paladar ya no distinguir la maldad?