Job 7

Iob

7:1 Militia est vita hominis super terram, et sicut dies mercenarii dies ejus.

7:1 Milicia es la vida del hombre sobre la tierra; como los del jornalero son sus días.

7:2 Sicut servus desiderat umbram, et sicut mercenarius præstolatur finem operis sui,

7:2 Como el siervo suspira por la sombra, y como el jornalero espera su salario;

7:3 sic et ego habui menses vacuos, et noctes laboriosas enumeravi mihi.

7:3 así heredé meses de calamidad, y noches de dolor me tocaron en suerte.

7:4 Si dormiero, dicam : Quando consurgam ? et rursum expectabo vesperam, et replebor doloribus usque ad tenebras.

7:4 Si me acuesto, digo: “¿Cuándo me levantaré?” Mas la noche es larga, y me canso, dándome vuelta hasta el alba.

7:5 Induta est caro mea putredine, et sordibus pulveris cutis mea aruit et contracta est.

7:5 Mi carne está cubierta de gusanos y de una costra de barro; mi piel se rompe y se deshace.

7:6 Dies mei velocius transierunt quam a texente tela succiditur, et consumpti sunt absque ulla spe.

7:6 Mis días pasan más ligeros que la lanzadera, y desaparecen sin esperanza.

7:7 Memento quia ventus est vita mea, et non revertetur oculus meus ut videat bona.

7:7 Acuérdate de que mi vida es un soplo; mis ojos ya no verán la felicidad.

7:8 Nec aspiciet me visus hominis ; oculi tui in me, et non subsistam.

7:8 No me verá más el ojo del que ahora me ve; apenas tus ojos me ven, y ya no subsisto.

7:9 Sicut consumitur nubes, et pertransit, sic qui descenderit ad inferos, non ascendet.

7:9 La nube se disipa y pasa; así no sube más el que desciende al sepulcro.

7:10 Nec revertetur ultra in domum suam, neque cognoscet eum amplius locus ejus.

7:10 No volverá más a su casa, ni le reconocerá su lugar.

7:11 Quapropter et ego non parcam ori meo : loquar in tribulatione spiritus mei ; confabulabor cum amaritudine animæ meæ.

7:11 Por eso, no refrenaré mi lengua, hablaré en la angustia de mi espíritu, me quejaré en la amargura de mi alma.

7:12 Numquid mare ego sum, aut cetus, quia circumdedisti me carcere ?

7:12 ¿Soy yo el mar, o algún monstruo marino, para que me tengas encerrado con guardias?

7:13 Si dixero : Consolabitur me lectulus meus, et relevabor loquens mecum in strato meo :

7:13 Cuando digo: Mi lecho me consolará, mi cama aliviará mi pesar,

7:14 terrebis me per somnia, et per visiones horrore concuties.

7:14 entonces me aterras con sueños, y me espantas con visiones.

7:15 Quam ob rem elegit suspendium anima mea, et mortem ossa mea.

7:15 Por eso prefiero ser ahogado, deseo la muerte para estos mis huesos.

7:16 Desperavi : nequaquam ultra jam vivam : parce mihi, nihil enim sunt dies mei.

7:16 Tengo asco; no quiero vivir más; déjame, ya que mi vida es un soplo.

7:17 Quid est homo, quia magnificas eum ? aut quid apponis erga eum cor tuum ?

7:17 ¿Qué es el hombre, para que tanto le estimes, y fijes en él tu atención,

7:18 Visitas eum diluculo, et subito probas illum.

7:18 para que le visites cada mañana, y a cada momento le pruebes?

7:19 Usquequo non parcis mihi, nec dimittis me ut glutiam salivam meam ?

7:19 ¿Cuándo cesarás de mirarme, y me das tiempo para tragar mi saliva?

7:20 Peccavi ; quid faciam tibi, o custos hominum ? quare posuisti me contrarium tibi, et factus sum mihimetipsi gravis ?

7:20 Si he pecado, ¿qué te he hecho con eso, oh Guardador de los hombres? ¿Por qué me pones por blanco a mí, que soy una carga para mí mismo?

7:21 Cur non tollis peccatum meum, et quare non aufers iniquitatem meam ? ecce nunc in pulvere dormiam, et si mane me quæsieris, non subsistam.

7:21 ¿Por qué no perdonas mi pecado ni borras mi iniquidad? Pues pronto me dormiré en el polvo; y si me buscas, ya no existiré.”