107:1 Canticum Psalmi, ipsi David.
107:1 Salmo dello stesso Davidde.
107:2 Paratum cor meum, Deus, paratum cor meum ; cantabo, et psallam in gloria mea.
107:2 Il mio cuore, o Dio, egli è preparato: egli è preparato il cuor mio: canterò, e salmeggerò nella mia gloria.
107:3 Exsurge, gloria mea ; exsurge, psalterium et cithara ; exsurgam diluculo.
107:3 Sorgi, mia gloria, sorgi salterio, e tu cetra: io sorgerò coll'aurora.
107:4 Confitebor tibi in populis, Domine, et psallam tibi in nationibus :
107:4 A te io darò laude trai popoli, o Signore, inni a te canterò tralle genti.
107:5 quia magna est super cælos misericordia tua, et usque ad nubes veritas tua.
107:5 Perché più grande de' cieli o la tua misericordia, e la tua verità fino alle nubi.
107:6 Exaltare super cælos, Deus, et super omnem terram gloria tua :
107:6 Sii tu esaltato fin sopra de' cieli, e la tua gloria per tutta quanta la terra:
107:7 ut liberentur dilecti tui. Salvum fac dextera tua, et exaudi me.
107:7 affinché liberati siano i tuoi eletti. Salvami colla tua destra, ed esaudiscimi.
107:8 Deus locutus est in sancto suo : Exsultabo, et dividam Sichimam ; et convallem tabernaculorum dimetiar.
107:8 Dio ha parlato nel suo Santuario: Che io sarò nell'allegrezza, e sarò padrone di Sichem, e dividerò la valle de' tabernacoli.
107:9 Meus est Galaad, et meus est Manasses, et Ephraim susceptio capitis mei. Juda rex meus ;
107:9 Mio è Galaad, e mio o Manasse, ed Ephraim fortezza della mia testa. Giuda mio re:
107:10 Moab lebes spei meæ : in Idumæam extendam calceamentum meum ; mihi alienigenæ amici facti sunt.
107:10 Moab vaso di mia speranza: col mio piede calcherò l'Idumea; gli stranieri saranno soggetti a me.
107:11 Quis deducet me in civitatem munitam ? quis deducet me usque in Idumæam ?
107:11 Chi mi condurrà nella città munita? chi mi condurrà fino all'Idumea?
107:12 nonne tu, Deus, qui repulisti nos ? et non exibis, Deus, in virtutibus nostris ?
107:12 Chi se non tu, o Dio, che ci hai rigettati? E non verrai tu, o Dio, co' nostri eserciti?
107:13 Da nobis auxilium de tribulatione, quia vana salus hominis.
107:13 Da aiuto a noi nella tribolazione, perché invano si aspetta salute dall'uomo.
107:14 In Deo faciemus virtutem ; et ipse ad nihilum deducet inimicos nostros.
107:14 Con Dio farem cose grandi: ed, egli annichilerà color che ci affliggono.