Biblia Sacra (Vulgata Clementina)
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22
32:1 omiserunt autem tres viri isti respondere Iob eo quod iustus sibi videretur
32:1 Desistieron aquellos tres hombres de responder a Job; porque este estaba convencido de su inocencia.
32:2 et iratus indignatusque Heliu filius Barachel Buzites de cognatione Ram iratus est autem adversus Iob eo quod iustum se esse diceret coram Deo
32:2 Entonces montó en cólera Eliú, hijo de Baraquel bucita, de la familia de Ram. Montó en cólera contra Job, porque pretendía ser más justo que Dios.
32:3 porro adversum amicos eius indignatus est eo quod non invenissent responsionem rationabilem sed tantummodo condemnassent Iob
32:3 Se irritó también contra sus tres amigos, por cuanto no habían hallado qué contestar a Job, y con todo lo condenaban.
32:4 igitur Heliu expectavit Iob loquentem eo quod seniores se essent qui loquebantur
32:4 Siendo ellos de mayor edad que él, Eliú había tardado en contestar a Job.
32:5 cum autem vidisset quod tres respondere non potuissent iratus est vehementer
32:5 Mas cuando vio que no había más respuesta en la boca de aquellos tres hombres, se indignó sobremanera. Tomó Eliú, hijo de Baraquel, bucita, la palabra y dijo:
32:6 respondensque Heliu filius Barachel Buzites dixit iunior sum tempore vos autem antiquiores idcirco dimisso capite veritus sum indicare vobis meam sententiam
32:6 “Siendo yo joven, y vosotros ancianos, tuve miedo, y no me atreví a manifestar mi parecer.
32:7 sperabam enim quod aetas prolixior loqueretur et annorum multitudo doceret sapientiam
32:7 Yo me decía: Los días han de hablar, y en los muchos años se dará a conocer la sabiduría.
32:8 sed ut video spiritus est in hominibus et inspiratio Omnipotentis dat intellegentiam
32:8 Pero hay espíritu que reside en el hombre; es el soplo del Todopoderoso el que les da la inteligencia.
32:9 non sunt longevi sapientes nec senes intellegunt iudicium
32:9 No es lo mismo ser viejo que sabio, no son (siempre) los ancianos los que entienden de justicia.
32:10 ideo dicam audite me ostendam vobis etiam ego meam scientiam
32:10 Por eso dije: Escuchadme; quiero también yo manifestar mi parecer.
32:11 expectavi enim sermones vestros audivi prudentiam vestram donec disceptaremini sermonibus
32:11 He aquí que he esperado mientras hablabais, di oídos a vuestros razonamientos hasta el fin de vuestra disputa.
32:12 et donec putabam vos aliquid dicere considerabam sed ut video non est qui arguere possit Iob et respondere ex vobis sermonibus eius
32:12 Sí, os he prestado atención, más ninguno ha convencido a Job; ninguno de vosotros sabe responder a sus palabras.
32:13 ne forte dicatis invenimus sapientiam Deus proiecit eum non homo
32:13 No digáis, pues: «Hemos hallado la sabiduría; es Dios quien le castiga, y no hombre alguno.»
32:14 nihil locutus est mihi et ego non secundum vestros sermones respondebo illi
32:14 No contra mí ha dirigido él sus palabras; y yo no voy a contestarle con vuestros argumentos.
32:15 extimuerunt non responderunt ultra abstuleruntque a se eloquia
32:15 Desconcertados ya no responden nada, faltándoles otras palabras.
32:16 quoniam igitur expectavi et non sunt locuti steterunt nec responderunt ultra
32:16 He esperado hasta que se callasen, hasta que quedasen atascados sin poder contestar.
32:17 respondebo et ego partem meam et ostendam scientiam meam
32:17 Comenzaré yo a hablar, manifestaré por mi parte mi saber.
32:18 plenus sum enim sermonibus et coartat me spiritus uteri mei
32:18 Pues lleno estoy de palabras, me aprieta el espíritu en mi interior.
32:19 en venter meus quasi mustum absque spiraculo quod lagunculas novas disrumpit
32:19 Mi pecho es como vino encerrado, cual odre nuevo pronto a reventar.
32:20 loquar et respirabo paululum aperiam labia mea et respondebo
32:20 Hablaré para desahogarme; abriré mis labios y responderé.
32:21 non accipiam personam viri et Deum homini non aequabo
32:21 No haré acepción de personas, no adularé a ningún mortal.
32:22 nescio enim quamdiu subsistam et si post modicum tollat me factor meus
32:22 Pues no sé adular; (si lo hiciera), dentro de poco me llevaría mi Creador.”