Biblia Sacra (Vulgata Clementina)

Psalmi
LN·EN·DE·ES·FR

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29

102:1 oratio pauperis cum anxius fuerit et coram Domino effuderit precem suam

102:1 Oración de un afligido que desfallece y derrama su angustia ante el Señor.

102:2 Domine exaudi orationem meam et clamor meus ad te veniat

102:2 Escucha, Yahvé, mi oración, y llegue a Ti mi clamor.

102:3 non avertas faciem tuam a me in quacumque die tribulor inclina ad me aurem tuam in quacumque die invocavero te velociter exaudi me

102:3 No quieras esconderme tu rostro en el día de mi desolación; inclina hacia mí tu oído; apresúrate a atenderme en el día de mi llamado.

102:4 quia defecerunt sicut fumus dies mei et ossa mea sicut gremium aruerunt

102:4 Porque mis días se desvanecen como el humo, y mis huesos arden como fuego.

102:5 percussum est ut faenum et aruit cor meum quia oblitus sum comedere panem meum

102:5 Abrasado, como la hierba, se seca mi corazón; me olvido de comer mi pan.

102:6 a voce gemitus mei adhesit os meum carni meae

102:6 A fuerza de gemir y llorar se me pega la piel a los huesos.

102:7 similis factus sum pelicano solitudinis factus sum sicut nycticorax in domicilio

102:7 Soy como el pelícano del desierto, hecho semejante al búho entre las ruinas.

102:8 vigilavi et factus sum sicut passer solitarius in tecto

102:8 No puedo conciliar el sueño, y me lamento como el ave solitaria sobre el tejado:

102:9 tota die exprobrabant mihi inimici mei et qui laudabant me adversus me iurabant

102:9 Mis enemigos me insultan sin cesar, y los que se enfurecen contra mí, toman mi nombre como imprecación.

102:10 quia cinerem tamquam panem manducavi et poculum meum cum fletu miscebam

102:10 Mi comida es ceniza en vez de pan, y mezclo mi bebida con las lágrimas,

102:11 a facie irae et indignationis tuae quia elevans adlisisti me

102:11 a causa, de tu indignación y tu furor, porque me arrojaste después de levantarme en alto.

102:12 dies mei sicut umbra declinaverunt et ego sicut faenum arui

102:12 Mis días son como la sombra que se alarga; y, como la hierba, voy secándome,

102:13 tu autem Domine in aeternum permanes et memoriale tuum in generationem et generationem

102:13 mas Tú, Yahvé, permaneces siempre, y tu Nombre es de generación en generación.

102:14 tu exsurgens misereberis Sion quia tempus miserendi eius quia venit tempus

102:14 Tú te levantarás y serás propicio a Sión, porque tiempo es ya de que te apiades de ella; a llegado la hora.

102:15 quoniam placuerunt servis tuis lapides eius et terrae eius miserebuntur

102:15 Ya tus siervos aman sus piedras, sienten compasión de sus ruinas.

102:16 et timebunt gentes nomen Domini et omnes reges terrae gloriam tuam

102:16 Así, oh Yahvé, los gentiles reverenciarán tu Nombre, y tu gloria todos los reyes de la tierra,

102:17 quia aedificabit Dominus Sion et videbitur in gloria sua

102:17 porque Yahvé habrá restaurado a Sión, y Él se mostrará en su gloria.

102:18 respexit in orationem humilium et non sprevit precem eorum

102:18 Se volverá hacia la oración de los despojados, y no despreciará sus ruegos.

102:19 scribantur haec in generationem alteram et populus qui creabitur laudabit Dominum

102:19 Escríbase esto para la generación venidera, para que el pueblo que va a nacer alabe a Yah.

102:20 quia prospexit de excelso sancto suo Dominus de caelo in terram aspexit

102:20 Porque Yahvé se habrá inclinado desde su excelso santuario, desde el cielo habrá mirado a la tierra,

102:21 ut audiret gemitum conpeditorum ut solvat filios interemptorum

102:21 para escuchar el gemido de los cautivos y librar a los destinados a la muerte,

102:22 ut adnuntiet in Sion nomen Domini et laudem suam in Hierusalem

102:22 a fin de que en Sión sea pregonado el Nombre de Yahvé, y en Jerusalén su alabanza,

102:23 in conveniendo populos in unum et reges ut serviant Domino

102:23 cuando allí se congreguen a una los pueblos y los reinos, para servir a Yahvé.

102:24 respondit ei in via virtutis suae paucitatem dierum meorum nuntia mihi

102:24 Él quebrantó mis fuerzas a medio camino; acortó mis días.

102:25 ne revoces me in dimidio dierum meorum in generationem et generationem anni tui

102:25 Y yo clamo: Oh Dios mío, no me quites de esta vida en la mitad de mis días, Tú, cuyos años duran por todas las generaciones.

102:26 initio tu Domine terram fundasti et opera manuum tuarum sunt caeli

102:26 En el principio cimentaste la tierra, y obra de tus manos es el cielo.

102:27 ipsi peribunt tu autem permanes et omnes sicut vestimentum veterescent et sicut opertorium mutabis eos et mutabuntur

102:27 Ellos van pasando, mas Tú permanecerás; todo en ellos se envejece como una vestidura; Tú los mudarás como quien cambia de vestido, y quedarán cambiados.

102:28 tu autem idem ipse es et anni tui non deficient

102:28 Mas Tú eres siempre el mismo, y tus años no tienen fin.

102:29 filii servorum tuorum habitabunt et semen eorum in saeculum dirigetur

102:29 Los hijos de tus siervos morarán seguros, y su posteridad será estable delante de Ti.

Mark · 9 · 1 — daily verse
MMXXVI