Biblia Sacra (Vulgata Clementina)
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29
102:1 oratio pauperis cum anxius fuerit et coram Domino effuderit precem suam
102:1 Oración de un afligido que desfallece y derrama su angustia ante el Señor.
102:2 Domine exaudi orationem meam et clamor meus ad te veniat
102:2 Escucha, Yahvé, mi oración, y llegue a Ti mi clamor.
102:3 non avertas faciem tuam a me in quacumque die tribulor inclina ad me aurem tuam in quacumque die invocavero te velociter exaudi me
102:3 No quieras esconderme tu rostro en el día de mi desolación; inclina hacia mí tu oído; apresúrate a atenderme en el día de mi llamado.
102:4 quia defecerunt sicut fumus dies mei et ossa mea sicut gremium aruerunt
102:4 Porque mis días se desvanecen como el humo, y mis huesos arden como fuego.
102:5 percussum est ut faenum et aruit cor meum quia oblitus sum comedere panem meum
102:5 Abrasado, como la hierba, se seca mi corazón; me olvido de comer mi pan.
102:6 a voce gemitus mei adhesit os meum carni meae
102:6 A fuerza de gemir y llorar se me pega la piel a los huesos.
102:7 similis factus sum pelicano solitudinis factus sum sicut nycticorax in domicilio
102:7 Soy como el pelícano del desierto, hecho semejante al búho entre las ruinas.
102:8 vigilavi et factus sum sicut passer solitarius in tecto
102:8 No puedo conciliar el sueño, y me lamento como el ave solitaria sobre el tejado:
102:9 tota die exprobrabant mihi inimici mei et qui laudabant me adversus me iurabant
102:9 Mis enemigos me insultan sin cesar, y los que se enfurecen contra mí, toman mi nombre como imprecación.
102:10 quia cinerem tamquam panem manducavi et poculum meum cum fletu miscebam
102:10 Mi comida es ceniza en vez de pan, y mezclo mi bebida con las lágrimas,
102:11 a facie irae et indignationis tuae quia elevans adlisisti me
102:11 a causa, de tu indignación y tu furor, porque me arrojaste después de levantarme en alto.
102:12 dies mei sicut umbra declinaverunt et ego sicut faenum arui
102:12 Mis días son como la sombra que se alarga; y, como la hierba, voy secándome,
102:13 tu autem Domine in aeternum permanes et memoriale tuum in generationem et generationem
102:13 mas Tú, Yahvé, permaneces siempre, y tu Nombre es de generación en generación.
102:14 tu exsurgens misereberis Sion quia tempus miserendi eius quia venit tempus
102:14 Tú te levantarás y serás propicio a Sión, porque tiempo es ya de que te apiades de ella; a llegado la hora.
102:15 quoniam placuerunt servis tuis lapides eius et terrae eius miserebuntur
102:15 Ya tus siervos aman sus piedras, sienten compasión de sus ruinas.
102:16 et timebunt gentes nomen Domini et omnes reges terrae gloriam tuam
102:16 Así, oh Yahvé, los gentiles reverenciarán tu Nombre, y tu gloria todos los reyes de la tierra,
102:17 quia aedificabit Dominus Sion et videbitur in gloria sua
102:17 porque Yahvé habrá restaurado a Sión, y Él se mostrará en su gloria.
102:18 respexit in orationem humilium et non sprevit precem eorum
102:18 Se volverá hacia la oración de los despojados, y no despreciará sus ruegos.
102:19 scribantur haec in generationem alteram et populus qui creabitur laudabit Dominum
102:19 Escríbase esto para la generación venidera, para que el pueblo que va a nacer alabe a Yah.
102:20 quia prospexit de excelso sancto suo Dominus de caelo in terram aspexit
102:20 Porque Yahvé se habrá inclinado desde su excelso santuario, desde el cielo habrá mirado a la tierra,
102:21 ut audiret gemitum conpeditorum ut solvat filios interemptorum
102:21 para escuchar el gemido de los cautivos y librar a los destinados a la muerte,
102:22 ut adnuntiet in Sion nomen Domini et laudem suam in Hierusalem
102:22 a fin de que en Sión sea pregonado el Nombre de Yahvé, y en Jerusalén su alabanza,
102:23 in conveniendo populos in unum et reges ut serviant Domino
102:23 cuando allí se congreguen a una los pueblos y los reinos, para servir a Yahvé.
102:24 respondit ei in via virtutis suae paucitatem dierum meorum nuntia mihi
102:24 Él quebrantó mis fuerzas a medio camino; acortó mis días.
102:25 ne revoces me in dimidio dierum meorum in generationem et generationem anni tui
102:25 Y yo clamo: Oh Dios mío, no me quites de esta vida en la mitad de mis días, Tú, cuyos años duran por todas las generaciones.
102:26 initio tu Domine terram fundasti et opera manuum tuarum sunt caeli
102:26 En el principio cimentaste la tierra, y obra de tus manos es el cielo.
102:27 ipsi peribunt tu autem permanes et omnes sicut vestimentum veterescent et sicut opertorium mutabis eos et mutabuntur
102:27 Ellos van pasando, mas Tú permanecerás; todo en ellos se envejece como una vestidura; Tú los mudarás como quien cambia de vestido, y quedarán cambiados.
102:28 tu autem idem ipse es et anni tui non deficient
102:28 Mas Tú eres siempre el mismo, y tus años no tienen fin.
102:29 filii servorum tuorum habitabunt et semen eorum in saeculum dirigetur
102:29 Los hijos de tus siervos morarán seguros, y su posteridad será estable delante de Ti.