2:1 Et ego, cum venissem ad vos, fratres, veni non in sublimitate sermonis, aut sapientiæ, annuntians vobis testimonium Christi.
2:1 Y yo, hermanos, quando vine á vosotros, no vine con sublimidad de palabra ni de sabiduría á anunciaros el testimonio de Christo.
2:2 Non enim judicavi me scire aliquid inter vos, nisi Jesum Christum, et hunc crucifixum.
2:2 Porque yo no he creído saber algo entre vosotros, sino á Jesu-Christo, y éste crucificado.
2:3 Et ego in infirmitate, et timore, et tremore multo fui apud vos :
2:3 Y yo estuve entre vosotros con pusilanimidad, y temor, y mucho temblor:
2:4 et sermo meus, et prædicatio mea non in persuasibilibus humanæ sapientiæ verbis, sed in ostensione spiritus et virtutis :
2:4 Y mi conversacion, y mi predicación no fué en palabras persuasivas de humano saber, sino en demostración de espíritu, y de virtud:
2:5 ut fides vestra non sit in sapientia hominum, sed in virtute Dei.
2:5 Para que vuestra fé no consistiese en sabiduría de hombres, sino en virtud de Dios.
2:6 Sapientiam autem loquimur inter perfectos : sapientiam vero non hujus sæculi, neque principum hujus sæculi, qui destruuntur :
2:6 Esto no obstante entre los perfectos hablamos sabiduría: mas no sabiduría de éste siglo, ni de los Príncipes de éste siglo, que son destruidos:
2:7 sed loquimur Dei sapientiam in mysterio, quæ abscondita est, quam prædestinavit Deus ante sæcula in gloriam nostram,
2:7 Sino que hablamos sabiduría de Dios en mysterio, la que está encubierta, la que Dios predestinó antes de los siglos para nuestra gloria.
2:8 quam nemo principum hujus sæculi cognovit : si enim cognovissent, numquam Dominum gloriæ crucifixissent.
2:8 La que no conoció ninguno de los Príncipes de éste siglo; porque si la hubieran conocido, nunca hubieran crucificado al Señor de la gloria.
2:9 Sed sicut scriptum est : Quod oculus non vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis ascendit, quæ præparavit Deus iis qui diligunt illum :
2:9 Antes como está escrito: Que ojo no vió, ni oreja oyó, ni en corazón de hombre subió, lo que preparó Dios para aquellos que le aman:
2:10 nobis autem revelavit Deus per Spiritum suum : Spiritus enim omnia scrutatur, etiam profunda Dei.
2:10 Mas Dios nos lo reveló á nosotros por su Espíritu; porque el Espíritu lo escudriña todo, aún las profundidades de Dios.
2:11 Quis enim hominum scit quæ sunt hominis, nisi spiritus hominis, qui in ipso est ? ita et quæ Dei sunt, nemo cognovit, nisi Spiritus Dei.
2:11 Porque ¿quién de los hombres sabe las cosas del hombre, sino el espíritu del hombre, que está en él? así tampoco nadie conoció las cosas de Dios sino el Espíritu de Dios.
2:12 Nos autem non spiritum hujus mundi accepimus, sed Spiritum qui ex Deo est, ut sciamus quæ a Deo donata sunt nobis :
2:12 Y nosotros no hemos recibido el espíritu de este mundo, sino el Espíritu que es de Dios, para que conozcamos las cosas, que Dios nos ha dado:
2:13 quæ et loquimur non in doctis humanæ sapientiæ verbis, sed in doctrina Spiritus, spiritualibus spiritualia comparantes.
2:13 Lo qual también anunciamos, no con doctas palabras de humana sabiduría, sino con doctrina de espíritu, acomodando lo espiritual á lo espiritual.
2:14 Animalis autem homo non percipit ea quæ sunt Spiritus Dei : stultitia enim est illi, et non potest intelligere : quia spiritualiter examinatur.
2:14 Mas el hombre animal no percibe aquellas cosas, que son del Espíritu de Dios: porque le son una locura, y no las puede entender: por quanto se juzgan espiritualmente.
2:15 Spiritualis autem judicat omnia : et ipse a nemine judicatur.
2:15 Mas el espiritual juzga todas las cosas: y él no es juzgado de nadie.
2:16 Quis enim cognovit sensum Domini, qui instruat eum ? nos autem sensum Christi habemus.
2:16 Porque ¿quién conoció el consejo del Señor, para que le pueda instruir? más nosotros sabemos la mente de Christo.