Segunda a los Corintios 12

2. Corinthios

12:1 Si gloriari oportet (non expedit quidem), veniam autem ad visiones et revelationes Domini.

12:1 Si es necesario gloriarse, (lo que no conviene en verdad) vendré á las visiones y á las revelaciones del Señor.

12:2 Scio hominem in Christo ante annos quatuordecim, sive in corpore nescio, sive extra corpus nescio, Deus scit, raptum hujusmodi usque ad tertium cælum.

12:2 Conozco á un hombre en Christo, que catorce años ha fué arrebatado (si fué en el cuerpo, no lo sé, ó si fuera del cuerpo, no lo sé, Dios lo sabe) hasta el tercio cielo.

12:3 Et scio hujusmodi hominem sive in corpore, sive extra corpus nescio, Deus scit :

12:3 Y conozco á éste tal hombre; (si fué en el cuerpo, ó fuera del cuerpo, no lo sé, Dios lo sabe)

12:4 quoniam raptus est in paradisum : et audivit arcana verba, quæ non licet homini loqui.

12:4 Que fué arrebatado al Paraíso, y oyó palabras secretas que al hombre no le es lícito hablar.

12:5 Pro hujusmodi gloriabor : pro me autem nihil gloriabor nisi in infirmitatibus meis.

12:5 De éste tal me gloriaré, mas de mí no me gloriaré, sino en mis flaquezas.

12:6 Nam etsi voluero gloriari, non ero insipiens : veritatem enim dicam : parco autem, ne quis me existimet supra id quod videt in me, aut aliquid audit ex me.

12:6 Porque aún quando me quisiere gloriar, no seré necio; porque diré verdad; mas dexo esto, para que ninguno piense de mí, fuera de lo que vé en mí, ú oye de mí.

12:7 Et ne magnitudo revelationum extollat me, datus est mihi stimulus carnis meæ angelus Satanæ, qui me colaphizet.

12:7 Y para que la grandeza de las revelaciones no me ensalce, me ha sido dado un aguijon de mi carne, el Angel de Satanás, que me abofetée.

12:8 Propter quod ter Dominum rogavi ut discederet a me :

12:8 Y por esto rogué al Señor tres veces, para que se apartase de mí:

12:9 et dixit mihi : Sufficit tibi gratia mea : nam virtus in infirmitate perficitur. Libenter igitur gloriabor in infirmitatibus meis, ut inhabitet in me virtus Christi.

12:9 Y me dixo: Te basta mi gracia, porque la virtud se perfecciona en la enfermedad. Por tanto de buena gana me gloriaré en mis enfermedades, para que more en mí la virtud de Christo.

12:10 Propter quod placeo mihi in infirmitatibus meis, in contumeliis, in necessitatibus, in persecutionibus, in angustiis pro Christo : cum enim infirmor, tunc potens sum.

12:10 Por lo qual me complazco en mis enfermedades, en las afrentas, en las necesidades, en las persecuciones, en las angustias por Christo, porque quando estoy enfermo, entonces soy fuerte.

12:11 Factus sum insipiens, vos me coëgistis. Ego enim a vobis debui commendari : nihil enim minus fui ab iis, qui sunt supra modum Apostoli : tametsi nihil sum :

12:11 Me he hecho imprudente: vosotros me obligasteis á ello, porque yo debía ser loado de vosotros, puesto que en nada fuí inferior á los mas excelentes Apóstoles. Aunque yo nada soy:

12:12 signa tamen apostolatus mei facta sunt super vos in omni patientia, in signis, et prodigiis, et virtutibus.

12:12 Con todo eso las señales de mi Apostolado fuéron hechas sobre vosotros en toda paciencia, en milagros, y prodigios, y virtudes.

12:13 Quid est enim, quod minus habuistis præ ceteris ecclesiis, nisi quod ego ipse non gravavi vos ? donate mihi hanc injuriam.

12:13 Porque ¿qué es en lo que vosotros habéis sido inferiores á las otras Iglesias, sino en que yo mismo no os fuí de gravamen? Perdonadme ésta injuria.

12:14 Ecce tertio hoc paratus sum venire ad vos : et non ero gravis vobis. Non enim quæro quæ vestra sunt, sed vos. Nec enim debent filii parentibus thesaurizare, sed parentes filiis.

12:14 Ved aquí, que estoy aparejado para ir á vosotros la tercera vez; y no os seré gravoso: porque no busco vuestras cosas, sino á vosotros. Pues no deben los hijos athesorar para los padres, sino los padres para los hijos.

12:15 Ego autem libentissime impendam, et super impendar ipse pro animabus vestris : licet plus vos diligens, minus diligar.

12:15 Y yo de muy buena gana daré lo mio, y me daré á mí mismo por vuestras almas, aunque amándoos yo mas, sea amado ménos.

12:16 Sed esto : ego vos non gravavi : sed cum essem astutus, dolo vos cepi.

12:16 Mas sea así: yo no os he gravado; pero como soy astuto, os tomé por dolo.

12:17 Numquid per aliquem eorum, quod misi ad vos, circumveni vos ?

12:17 ¿Por ventura os engañé por alguno de aquellos que os envié?

12:18 Rogavi Titum, et misi cum illo fratrem. Numquid Titus vos circumvenit ? nonne eodem spiritu ambulavimus ? nonne iisdem vestigiis ?

12:18 Rogué á Tito, y envié con él un hermano. ¿Por ventura Tito os engañó? ¿no anduvímos con un mismo espíritu, y por unas mismas pisadas?

12:19 Olim putatis quod excusemus nos apud vos ? coram Deo in Christo loquimur : omnia autem, carissimi, propter ædificationem vestram.

12:19 O pensais aún que nos excusamos con vosotros? Dios es testigo, que en Christo hablamos, y todo, muy amados míos, para vuestra edificación.

12:20 Timeo enim ne forte cum venero, non quales volo, inveniam vos : et ego inveniar a vobis, qualem non vultis : ne forte contentiones, æmulationes, animositates, dissensiones, detractiones, susurrationes, inflationes, seditiones sint inter vos :

12:20 Porque me temo, que quando yo viniere, no os halle quales. yo quiero y que vosotros me hallaréis qual no queréis: que por desgracia no haya entre vosotros contiendas, envidias, riñas, disensiones, detracciones, chismes, hinchazones, bandos:

12:21 ne iterum cum venero, humiliet me Deus apud vos, et lugeam multos ex iis qui ante peccaverunt, et non egerunt pœnitentiam super immunditia, et fornicatione, et impudicitia, quam gesserunt.

12:21 No sea que quando yo venga, me humille Dios otra vez entre vosotros y que llore á muchos de aquellos que antes pecáron, y no hicieron penitencia de la inmundicia, y fornicación, y deshonestidad que cometieron.