14:1 Quod factum est verbum Domini ad Jeremiam, de sermonibus siccitatis.
14:1 Palabra del Señor, que vino á Jeremías sobre el suceso de la sequedad.
14:2 Luxit Judæa, et portæ ejus corruerunt, et obscuratæ sunt in terra, et clamor Jerusalem ascendit.
14:2 Se enlutó la Judéa, y cayéron sus puertas, y quedáron obscurecidas por tierra, y subió el clamor de Jerusalém.
14:3 Majores miserunt minores suos ad aquam : venerunt ad hauriendum. Non invenerunt aquam : reportaverunt vasa sua vacua. Confusi sunt, et afflicti, et operuerunt capita sua.
14:3 Los mayores enviáron á sus inferiores por agua: fuéron á sacarla, y no halláron agua, y se volviéron con sus cántaros vacíos: quedáron confusos y afligidos, y cubriéron sus cabezas.
14:4 Propter terræ vastitatem, quia non venit pluvia in terram, confusi sunt agricolæ : operuerunt capita sua.
14:4 Por la desolacion de la tierra, porque no cayó lluvia sobre la tierra, quedáron confusos los labradores, cubriéron sus cabezas.
14:5 Nam et cerva in agro peperit, et reliquit, quia non erat herba.
14:5 Pues aun la cierva en el campo parió su cria, y la abandonó: porque no habia yerba.
14:6 Et onagri steterunt in rupibus ; traxerunt ventum quasi dracones : defecerunt oculi eorum, quia non erat herba.
14:6 Y los asnos monteses se pusiéron en las rocas, atraxéron viento como los dragones, desfalleciéron sus ojos, porque no habia yerba.
14:7 Si iniquitates nostræ responderint nobis, Domine, fac propter nomen tuum : quoniam multæ sunt aversiones nostræ : tibi peccavimus.
14:7 Si nuestras iniquidades dan testimonio contra nosotros: Señor, haz por amor de tu nombre, porque muchas son nuestras rebeldías, contra tí hemos pecado.
14:8 Exspectatio Israël, salvator ejus in tempore tribulationis, quare quasi colonus futurus es in terra, et quasi viator declinans ad manendum ?
14:8 Esperanza de Israél, Salvador suyo en tiempo de la tribulacion: ¿por qué has de ser en esta tierra como un extrangero, y como un caminante, que se aparta para la posada?
14:9 quare futurus es velut vir vagus, ut fortis qui non potest salvare ? Tu autem in nobis es, Domine, et nomen tuum invocatum est super nos : ne derelinquas nos.
14:9 ¿Por qué has de ser como un hombre vago, como un valiente que no puede salvar? mas tú, Señor, entre nosotros estás, y tu nombre ha sido invocado sobre nosotros, no nos desampares.
14:10 Hæc dicit Dominus populo huic, qui dilexit movere pedes suos, et non quievit, et Domino non placuit : Nunc recordabitur iniquitatum eorum, et visitabit peccata eorum.
14:10 Esto dice el Señor á este pueblo, que quiso mover sus pies, y no reposó, ni agradó al Señor: Ahora se acordará de las maldades de ellos, y visitará los pecados de ellos.
14:11 Et dixit Dominus ad me : Noli orare pro populo isto in bonum.
14:11 Y me dixo el Señor: No ruegues cosa buena por este pueblo.
14:12 Cum jejunaverint, non exaudiam preces eorum, et si obtulerint holocautomata et victimas, non suscipiam ea : quoniam gladio, et fame, et peste consumam eos.
14:12 Quando ayunaren, no oiré sus plegarias; y si ofreciéren holocaustos, y víctimas, no las recibiré: porque los consumiré con espada, y con hambre, y con peste.
14:13 Et dixi : A, a, a, Domine Deus : prophetæ dicunt eis : Non videbitis gladium, et fames non erit in vobis : sed pacem veram dabit vobis in loco isto.
14:13 Y dixe, A, a, a, Señor Dios: Los Prophetas les dicen: No vereis espada, y hambre no habrá entre vosotros, sino que os dará paz verdadera en este lugar.
14:14 Et dicit Dominus ad me : Falso prophetæ vaticinantur in nomine meo : non misi eos, et non præcepi eis, neque locutus sum ad eos. Visionem mendacem, et divinationem, et fraudulentiam, et seductionem cordis sui, prophetant vobis.
14:14 Y me dixo el Señor: Los Prophetas falsamente vaticinan en mi nombre: no los envié, ni se lo mandé, ni hablé á ellos: os prophetizan vision mentirosa, y adivinacion, é impostura, y engaño de su corazon.
14:15 Idcirco hæc dicit Dominus de prophetis qui prophetant in nomine meo, quos ego non misi, dicentes : Gladius et fames non erit in terra hac : In gladio et fame consumentur prophetæ illi.
14:15 Por tanto así dice el Señor acerca de los Prophetas, que prophetizan en mi nombre, á quienes yo no envié, los que dicen: Espada, y hambre no habrá en esta tierra: Con espada y con hambre serán consumidos aquellos Prophetas.
14:16 Et populi quibus prophetant erunt projecti in viis Jerusalem præ fame et gladio, et non erit qui sepeliat eos : ipsi et uxores eorum, filii et filiæ eorum : et effundam super eos malum suum.
14:16 Y los pueblos, á quienes prophetizan, serán echados en las calles de Jerusalém de hambre y espada, y no habrá quien los entierre: ellos mismos y sus mugeres, sus hijos é hijas; y derramaré sobre ellos su mal.
14:17 Et dices ad eos verbum istud : Deducant oculi mei lacrimam per noctem et diem, et non taceant, quoniam contritione magna contrita est virgo filia populi mei, plaga pessima vehementer.
14:17 Y les dirás á ellos esta palabra: Derramen mis ojos lágrimas de noche y de dia, y no cesen: porque de grande quebranto ha sido quebrantada la vírgen hija de mi pueblo, de llaga pésima en extremo.
14:18 Si egressus fuero ad agros, ecce occisi gladio : et si introiero in civitatem, ecce attenuati fame. Propheta quoque et sacerdos abierunt in terram quam ignorabant.
14:18 Si saliere yo á los campos, veo muertos á espada; y si entrare en la ciudad, veo traspillados de hambre. Hasta el Propheta, y el Sacerdote fuéron á una tierra, que no conocian.
14:19 Numquid projiciens abjecisti Judam ? aut Sion abominata est anima tua ? quare ergo percussisti nos ita ut nulla sit sanitas ? Exspectavimus pacem, et non est bonum : et tempus curationis, et ecce turbatio.
14:19 ¿Por ventura has desechado del todo á Judá? ¿ó aborreció tu alma á Sión? ¿por qué, pues, nos has herido, sin que tengamos ninguna cura? esperamos la paz, y no hay bien; y el tiempo de curacion, y he aquí turbacion.
14:20 Cognovimus, Domine, impietates nostras, iniquitates patrum nostrorum, quia peccavimus tibi.
14:20 Conocemos, Señor, nuestras impiedades, las iniquidades de nuestros padres, porque contra tí hemos pecado.
14:21 Ne des nos in opprobrium, propter nomen tuum, neque facias nobis contumeliam solii gloriæ tuæ : recordare, ne irritum facias fœdus tuum nobiscum.
14:21 No nos entregues á oprobrio por amor de tu nombre, ni permitas que seamos la afrenta del solio de tu gloria: acuérdate, no anules tu alianza con nosotros.
14:22 Numquid sunt in sculptilibus gentium qui pluant ? aut cæli possunt dare imbres ? nonne tu es Dominus Deus noster, quem exspectavimus ? tu enim fecisti omnia hæc.
14:22 ¿Acaso hay en las esculturas de las naciones quien haga llover? ¿ó los cielos pueden dar lluvias? ¿no eres tú el Señor Dios nuestro, á quien esperamos? pues tú has hecho todas estas cosas.