Sabiduría 9

Sapientia

9:1 Deus patrum meorum, et Domine misericordiæ, qui fecisti omnia verbo tuo,

9:1 Dios de mis padres, y Señor de misericordia, que hiciste todas las cosas por tu palabra,

9:2 et sapientia tua constituisti hominem, ut dominaretur creaturæ quæ a te facta est,

9:2 Y con tu sabiduría estableciste al hombre, para que dominase á las criaturas, que fuéron hechas por tí,

9:3 ut disponat orbem terrarum in æquitate et justitia, et in directione cordis judicium judicet :

9:3 Para que gobernase la redondez de la tierra con equidad y justicia, y pronunciase juicio con rectitud de corazon:

9:4 da mihi sedium tuarum assistricem sapientiam, et noli me reprobare a pueris tuis :

9:4 Dame la sabiduría que asiste á tu trono, y no me quieras desechar de entre tus siervos:

9:5 quoniam servus tuus sum ego, et filius ancillæ tuæ ; homo infirmus, et exigui temporis, et minor ad intellectum judicii et legum.

9:5 Por quanto yo soy siervo tuyo, é hijo de tu sierva, hombre flaco y de poco tiempo, y poco idóneo para entender el juicio y las leyes.

9:6 Nam etsi quis erit consummatus inter filios hominum, si ab illo abfuerit sapientia tua, in nihilum computabitur.

9:6 Porque aunque fuere alguno consumado entre los hijos de los hombres, si estuviere ausente de él tu sabiduría, por nada será contado.

9:7 Tu elegisti me regem populo tuo, et judicem filiorum tuorum et filiarum :

9:7 Tú me escogiste por Rey de tu pueblo, y por Juez de tus hijos, é hijas:

9:8 et dixisti me ædificare templum in monte sancto tuo, et in civitate habitationis tuæ altare : similitudinem tabernaculi sancti tui quod præparasti ab initio.

9:8 Y dixiste que yo edificaria un templo en tu santo monte, y un altar en la ciudad de tu morada, á semejanza de tu santo tabernáculo, que tu preparaste desde el principio:

9:9 Et tecum sapientia tua, quæ novit opera tua, quæ et affuit tunc cum orbem terrarum faceres, et sciebat quid esset placitum oculis tuis, et quid directum in præceptis tuis.

9:9 Y contigo tu sabiduría, que conoce tus obras, la qual estuvo tambien entónces quando hacias la redondez de la tierra, y sabia lo que era agradable á tus ojos, y lo que era recto en tus preceptos.

9:10 Mitte illam de cælis sanctis tuis, et a sede magnitudinis tuæ, ut mecum sit et mecum laboret, ut sciam quid acceptum sit apud te :

9:10 Envíala de tus santos cielos, y del trono de tu grandeza, para que esté conmigo, y conmigo trabaje, para que sepa yo lo que te es agradable:

9:11 scit enim illa omnia, et intelligit, et deducet me in operibus meis sobrie, et custodiet me in sua potentia.

9:11 Porque ella sabe todas las cosas, y las entiende, y me guiará en mis obras con prudencia, y me guardará con su poder.

9:12 Et erunt accepta opera mea, et disponam populum tuum juste, et ero dignus sedium patris mei.

9:12 Y serán aceptas mis obras, y juzgaré á tu pueblo en justicia, y seré digno del trono de mi padre.

9:13 Quis enim hominum poterit scire consilium Dei ? aut quis poterit cogitare quid velit Deus ?

9:13 ¿Porque quién de los hombres podrá saber el consejo de Dios? ¿ó quien podrá alcanzar lo que quiere Dios?

9:14 Cogitationes enim mortalium timidæ, et incertæ providentiæ nostræ ;

9:14 Porque los pensamientos de los hombres son tímidos, é inciertas nuestras providencias.

9:15 corpus enim quod corrumpitur aggravat animam, et terrena inhabitatio deprimit sensum multa cogitantem.

9:15 Porque el cuerpo corruptible apesga al alma, y la habitacion terrestre abate la mente, que piensa muchas cosas.

9:16 Et difficile æstimamus quæ in terra sunt, et quæ in prospectu sunt invenimus cum labore : quæ autem in cælis sunt, quis investigabit ?

9:16 Y con dificultad llegamos á alcanzar lo que hay en la tierra; y hallamos con trabajo lo que tenemos delante. ¿Pues lo que está en los cielos quién lo investigará?

9:17 Sensum autem tuum, quis sciet, nisi tu dederis sapientiam, et miseris spiritum sanctum tuum de altissimis,

9:17 ¿Y quién sabrá tu consejo, si tú no le dieres sabiduría, y desde lo mas alto enviares tu Santo Espíritu:

9:18 et sic correctæ sint semitæ eorum qui sunt in terris, et quæ tibi placent didicerint homines ?

9:18 Y así sean enderezados los senderos de aquellos, que están en la tierra, y aprendan los hombres las cosas, que á tí te placen?

9:19 Nam per sapientiam sanati sunt quicumque placuerunt tibi, Domine, a principio.

9:19 Porque por la sabiduría fuéron sanos todos los que te agradáron, Señor, desde el principio.