Biblia Sacra (Vulgata Clementina)
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22
14:1 homo natus de muliere brevi vivens tempore repletus multis miseriis
14:1 L'uomo nato di donna, ha corta la vita, e di molte miserie è ricolmo.
14:2 quasi flos egreditur et conteritur et fugit velut umbra et numquam in eodem statu permanet
14:2 Egli spunta, ed è reciso qual fiore, e fugge com'ombra, nè mai si resta in un medesimo stato.
14:3 et dignum ducis super huiuscemodi aperire oculos tuos et adducere eum tecum in iudicium
14:3 E tu stimi degno di te l'aprir sopra cosa tale i tuoi occhi, e il chiamarlo al tuo giudizio?
14:4 quis potest facere mundum de inmundo conceptum semine nonne tu qui solus es
14:4 Chi puro render potrà colui, che di immonda semenza è concepito. Chi fuori di te, che solo sei?
14:5 breves dies hominis sunt numerus mensuum eius apud te est constituisti terminos eius qui praeterire non poterunt
14:6 recede paululum ab eo ut quiescat donec optata veniat sicut mercennarii dies eius
14:6 Brevi sono i giorni dell'uomo; tu hai contato il numero de' mesi suoi, gli li hai fissati de' termini, i quali egli trapassar non potrà. Ritirati per alcun poco da lui, affinchè egli prenda riposo, onde per lui venga, come per un mercenario, il giorno bramato.
14:7 lignum habet spem si praecisum fuerit rursum virescit et rami eius pullulant
14:7 Un albero ritien la speranza: egli è troncato ripullula di bel nuovo, e getta i suoi ramoscelli.
14:8 si senuerit in terra radix eius et in pulvere emortuus fuerit truncus illius
14:9 ad odorem aquae germinabit et faciet comam quasi cum primum plantatum est
14:10 homo vero cum mortuus fuerit et nudatus atque consumptus ubi quaeso est
14:10 Appena sentirà l'acqua germoglierà, e farà sua chioma come quando fu dapprima piantato. Ma l'uomo morto che sia e spogliato, e consunto, che mai diventa.
14:11 quomodo si recedant aquae de mari et fluvius vacuefactus arescat
14:11 Come se dal mare se ne andasser le acque, e inaridisse il fiume rimasto in secco.
14:12 sic homo cum dormierit non resurget donec adteratur caelum non evigilabit nec consurget de somno suo
14:12 Cosi l'uomo quando si sarà ad dormentato non risorgerà; fino a tanto che il cielo sia consumato ei non si sveglierà, né si riscoterà dal suo sonno.
14:13 quis mihi hoc tribuat ut in inferno protegas me ut abscondas me donec pertranseat furor tuus et constituas mihi tempus in quo recorderis mei
14:13 Chi mi darà, che tu nell'inferno mi cuopra, e ascoso mi serbi, fino a tanto che passi il tuo furore, e che tu mi prescriva un tempo, in cui ti ricordi di me?
14:14 putasne mortuus homo rursum vivet cunctis diebus quibus nunc milito expecto donec veniat inmutatio mea
14:14 Forse tornerà a vivere un uom già morto? In tutti i giorni di mia milizia sto aspettando, che venga il mio cangiamento.
14:15 vocabis et ego respondebo tibi operi manuum tuarum porriges dexteram
14:15 Mi chiamerai, ed io ti risponderò: porgerai la destra all'opera delle tue mani.
14:16 tu quidem gressus meos dinumerasti sed parces peccatis meis
14:16 Tu però hai contati i miei passi; ma perdona i miei peccati.
14:17 signasti quasi in sacculo delicta mea sed curasti iniquitatem meam
14:17 Tu hai sigillati come in un sacchetto i miei delitti, ma hai curata la mia iniquità.
14:18 mons cadens defluet et saxum transfertur de loco suo
14:18 Un monte cade, e si scioglie, e un masso cambia di sito:
14:19 lapides excavant aquae et adluvione paulatim terra consumitur et homines ergo similiter perdes
14:19 Le pietre sono consunte dalle acque, e la terra battuta dall'inondazione a poco a poco si va consumando; cosi adunque tu anderai consumando l'uomo.
14:20 roborasti eum paululum ut in perpetuum pertransiret inmutabis faciem eius et emittes eum
14:20 Tu gli desti vigore per alcun poco, perché passasse per sempre: cangerai la sua faccia, e lo scaccerai.
14:21 sive nobiles fuerint filii eius sive ignobiles non intelleget
14:21 Se i suoi figliuoli saranno in atto, o in basso stato, ei nol saprà;
14:22 attamen caro eius dum vivet dolebit et anima illius super semet ipso lugebit
14:22 Ma la carne di lui sarà in dolore, fin che egli avrà vita, e l'anima di lui lo compiangerà.