10:1 Tædet animam meam vitæ meæ ; dimittam adversum me eloquium meum : loquar in amaritudine animæ meæ.
10:1 Noioso è divenuto all'anima mia il vivere: lascerò libero il corso alle mie parole contro di me: parlerò nell'amarezza dell'anima mia.
10:2 Dicam Deo : Noli me condemnare ; indica mihi cur me ita judices.
10:2 Dirò a Dio: Non voler tu condannarmi: fammi sapere il perché in tal guisa mi giudichi.
10:3 Numquid bonum tibi videtur, si calumnieris me, et opprimas me opus manuum tuarum, et consilium impiorum adjuves ?
10:3 Parrà egli forse a te ben fatto il calunniarmi, e l'opprimer me opera delle tue mani, e favorire i consigli degli empj?
10:4 Numquid oculi carnei tibi sunt ? aut sicut videt homo, et tu videbis ?
10:4 Son eglino forse gli occhi tuoi occhi di carne? E la tua vista sarà ella simile a quella dell'uomo?
10:5 Numquid sicut dies hominis dies tui, et anni tui sicut humana sunt tempora,
10:5 Sun eglino forse i giorni tuoi come gli giorni dell'uomo, e gli anni tuoi simili agli anni dell'uomo?
10:6 ut quæras iniquitatem meam, et peccatum meum scruteris,
10:6 Onde tu abbi da ire indagando le mie iniquità, e investigando i miei peccati,
10:7 et scias quia nihil impium fecerim, cum sit nemo qui de manu tua possit eruere ?
10:7 Per sapere che nulla ho fatto di empio, e non v'ha chi possa sottrarmi alla tua mano.
10:8 Manus tuæ fecerunt me, et plasmaverunt me totum in circuitu : et sic repente præcipitas me ?
10:8 Le mani tue mi lavorarono, e tutto parte a parte mi impastarono, e sì di repente mi atterri?
10:9 Memento, quæso, quod sicut lutum feceris me, et in pulverem reduces me.
10:9 Di grazia ricorditi, che qual vaso di fango tu mi facesti, e nella polvere mi tornerai.
10:10 Nonne sicut lac mulsisti me, et sicut caseum me coagulasti ?
10:10 Non fosti tu forse, che mi spremesti qual latte, e mi rappigliasti come latte acquagliato?
10:11 Pelle et carnibus vestisti me ; ossibus et nervis compegisti me.
10:11 Di pelle, e di carne tu mi vestisti, mi tessesti di ossa, e di nervi:
10:12 Vitam et misericordiam tribuisti mihi, et visitatio tua custodivit spiritum meum.
10:12 Mi donasti vita, e misericordia, il tuo favore custodì il mio spirito.
10:13 Licet hæc celes in corde tuo, tamen scio quia universorum memineris.
10:13 Abbenchè tu queste cose nasconda in cuor tuo, io però so che di tutte hai memoria.
10:14 Si peccavi, et ad horam pepercisti mihi, cur ab iniquitate mea mundum me esse non pateris ?
10:14 Se io peccai, e per un tempo mi perdonasti: perché non permetti, che io sia mondo dalla mia iniquità?
10:15 Et si impius fuero, væ mihi est ; et si justus, non levabo caput, saturatus afflictione et miseria.
10:15 E guai a me se io fossi empio; e se giusto fossi, non alzerei la testa satollo di afflizione, e di miseria.
10:16 Et propter superbiam quasi leænam capies me, reversusque mirabiliter me crucias.
10:16 E per la superbia mi prenderai qual lionessa, e in maniera portentosa tornerai a tormentarmi.
10:17 Instauras testes tuos contra me, et multiplicas iram tuam adversum me, et pœnæ militant in me.
10:17 Tu novi testimoni produci contro di me, e contro di me raddoppi il tuo sdegno, e un esercito di travaglj fa a me guerra.
10:18 Quare de vulva eduxisti me ? qui utinam consumptus essem, ne oculus me videret.
10:18 Perché fuor mi traesti dal sen materno? Foss' io stato consunto, senza che occhio umano m'avesse veduto.
10:19 Fuissem quasi non essem, de utero translatus ad tumulum.
10:19 Foss'io stato (come se non avessi avuta esistenza) trasportato dal sen materno al sepolcro.
10:20 Numquid non paucitas dierum meorum finietur brevi ? dimitte ergo me, ut plangam paululum dolorem meum,
10:20 Non finirà egli ben presto il numero de' miei giorni? lascia adunque ch'io pianga alcun poco il mio dolore:
10:21 antequam vadam, et non revertar, ad terram tenebrosam, et opertam mortis caligine :
10:21 Prima ch'io men vada colà donde non tornerò, a quella tenebrosa terra ingombrata da caligine di morte:
10:22 terram miseriæ et tenebrarum, ubi umbra mortis et nullus ordo, sed sempiternus horror inhabitat.
10:22 Terra di miseria, e di scurità, dove l'ombra di morte, e non verun ordine, ma sempiterno orrore ha sua stanza.