Giobbe 17

Iob

17:1 Spiritus meus attenuabitur ; dies mei breviabuntur : et solum mihi superest sepulchrum.

17:1 Si va consumando il mio spirito, si accorciano i giorni miei, e solo per me vi resta il sepolcro.

17:2 Non peccavi, et in amaritudinibus moratur oculus meus.

17:2 Io non peccai, e gli occhi miei nuotano nelle amarezze.

17:3 Libera me, Domine, et pone me juxta te, et cujusvis manus pugnet contra me.

17:3 Liberami, o Signore, e pommi presso di te, e chicchessia armi sua mano a combattere contro di me.

17:4 Cor eorum longe fecisti a disciplina : propterea non exaltabuntur.

17:4 Il loro cuore hai tenuto lontano dalla saggezza; per questo ei non saranno esaltati.

17:5 Prædam pollicetur sociis, et oculi filiorum ejus deficient.

17:5 Egli promette acquisti a' suoi compagni; ma gli occhi de' suoi figliuoli verranno meno.

17:6 Posuit me quasi in proverbium vulgi, et exemplum sum coram eis.

17:6 Egli mi ha renduto quasi favola del volgo, e sono negli occhi loro oggetto di orrore.

17:7 Caligavit ab indignatione oculus meus, et membra mea quasi in nihilum redacta sunt.

17:7 Pel gran dispetto ho perduto il lume degli occhi, e le mie membra son quasi ridotte nel nulla.

17:8 Stupebunt justi super hoc, et innocens contra hypocritam suscitabitur.

17:8 Rimarranno di ciò stupefatti i giusti, e l'innocente si leverà contro l'ipocrita.

17:9 Et tenebit justus viam suam, et mundis manibus addet fortitudinem.

17:9 Ma il giusto terrà sua strada, e quegli, che ha pure le mani crescerà in fortezza.

17:10 Igitur omnes vos convertimini, et venite, et non inveniam in vobis ullum sapientem.

17:10 Voi pertanto cangiate di parere, e venite, ed io non troverò tra voi verun capiente.

17:11 Dies mei transierunt ; cogitationes meæ dissipatæ sunt, torquentes cor meum.

17:11 Sen fuggono i giorni miei, i miei disegni si risolvono in fumo, e mi tormentano il cuore.

17:12 Noctem verterunt in diem, et rursum post tenebras spero lucem.

17:12 La notte hanno cambiata in giorno, e di nuovo dopo le tenebre spero la luce.

17:13 Si sustinuero, infernus domus mea est, et in tenebris stravi lectulum meum.

17:13 Quand' io avrò aspettato pazientemente, la mia casa el' è il sepolcro, e nelle tenebre ho disteso il mio letticciuolo.

17:14 Putredini dixi : Pater meus es ; Mater mea, et soror mea, vermibus.

17:14 Alla putredine ho detto tu se' mio padre, e ai vermi voi siete mia madre, e mia sorella,

17:15 Ubi est ergo nunc præstolatio mea ? et patientiam meam quis considerat ?

17:15 Dov' è adunque adesso la mia espettazione, e chi è che consideri la mia pazienza?

17:16 In profundissimum infernum descendent omnia mea : putasne saltem ibi erit requies mihi ?

17:16 Nel cupo sepolcro scenderà ogni cosa con me; credi tu che ivi almeno io avrò requie?