101:1 Oratio pauperis, cum anxius fuerit, et in conspectu Domini effuderit precem suam.
101:1 Orazione del povero, che è in tribolazione, e spande la sua orazione dinanzi al Signore.
101:2 Domine, exaudi orationem meam, et clamor meus ad te veniat.
101:2 Signore, esaudisci la mia orazione, e a te giungano le mie grida.
101:3 Non avertas faciem tuam a me : in quacumque die tribulor, inclina ad me aurem tuam ; in quacumque die invocavero te, velociter exaudi me.
101:3 Non rivolgere da me la tua faccia; in qualunque giorno io sia tribolato, porgi a me il tuo orecchio; in qualunque giorno io ti invochi, tu esaudiscimi prontamente.
101:4 Quia defecerunt sicut fumus dies mei, et ossa mea sicut cremium aruerunt.
101:4 Imperocché i giorni miei quasi fumo sono svaniti; e le ossa mie si sono inaridite come legno combustibile.
101:5 Percussus sum ut fœnum, et aruit cor meum, quia oblitus sum comedere panem meum.
101:5 Sono appassito com'erba, e il mio cuore si è inaridito, perché mi sono scordato di mangiare il mio pane.
101:6 A voce gemitus mei adhæsit os meum carni meæ.
101:6 Pel gridare, e pel sospirare mi è rimasta attaccata alle ossa la mia carne.
101:7 Similis factus sum pellicano solitudinis ; factus sum sicut nycticorax in domicilio.
101:7 Sou divenuto simile al pelicano del deserto: son divenuto simile al corvo notturno nel suo tristo albergo.
101:8 Vigilavi, et factus sum sicut passer solitarius in tecto.
101:8 Passai senza sonno le notti, e fui simile all'uccello, che solo si sta sopra i tetti.
101:9 Tota die exprobrabant mihi inimici mei, et qui laudabant me adversum me jurabant :
101:9 Tutto di mi facevan rimproveri i miei nemici, e quei, che già mi lodavano, congiuravano contro di me.
101:10 quia cinerem tamquam panem manducabam, et potum meum cum fletu miscebam,
101:10 Perché in luogo di pane da mangiare io ebbi la cenere, e la mia bevanda mescolai colle lagrime,
101:11 a facie iræ et indignationis tuæ : quia elevans allisisti me.
101:11 Al veder l'ira tua, e la tua indignazione; perocché tu innalzatomi mi gettasti per terra.
101:12 Dies mei sicut umbra declinaverunt, et ego sicut fœnum arui.
101:12 I miei giorni son passati com'ombra, e io com'erba seccai.
101:13 Tu autem, Domine, in æternum permanes, et memoriale tuum in generationem et generationem.
101:13 Ma tu, o Signore, duri in eterno, e di generazione in generazione va la ricordanza di te.
101:14 Tu exsurgens misereberis Sion, quia tempus miserendi ejus, quia venit tempus :
101:14 Tu svegliato avrai pietà di Sionne, perché il tempo di averne pietà, il tempo è venuto.
101:15 quoniam placuerunt servis tuis lapides ejus, et terræ ejus miserebuntur.
101:15 Imperocché le ruine di lei sono care a' tuoi servi, e la polvere di lei ameranno.
101:16 Et timebunt gentes nomen tuum, Domine, et omnes reges terræ gloriam tuam :
101:16 E le genti temeranno il nome tuo, o Signore, e la tua gloria tutti i re della terra.
101:17 quia ædificavit Dominus Sion, et videbitur in gloria sua.
101:17 Imperocché il Signore edificherà Sionne, ed ivi sarà veduto nella sua gloria.
101:18 Respexit in orationem humilium et non sprevit precem eorum.
101:18 Egli ha avuto riguardo all'orazione degli umili, e non ha disprezzata la loro preghiera.
101:19 Scribantur hæc in generatione altera, et populus qui creabitur laudabit Dominum.
101:19 Scrivansi queste cose per la generazione futura: e il popolo, che sarà creato darà lode al Signore:
101:20 Quia prospexit de excelso sancto suo ; Dominus de cælo in terram aspexit :
101:20 Perche egli ha mirato dal suo santo cielo: il Signore dal cielo ha mirato sopra la terra:
101:21 ut audiret gemitus compeditorum ; ut solveret filios interemptorum :
101:21 Per udire i gemiti di quei, che sono ne' ceppi, per dar libertà a' figliuoli degli uccisi.
101:22 ut annuntient in Sion nomen Domini, et laudem ejus in Jerusalem :
101:22 Affinchè predichino il nome del Signore in Sionne, e le lodi di lui in Gerusalemme.
101:23 in conveniendo populos in unum, et reges, ut serviant Domino.
101:23 Quando i popoli si riuniranno insieme, e i re per servire al Signore.
101:24 Respondit ei in via virtutis suæ : Paucitatem dierum meorum nuntia mihi :
101:24 Disse a lui l'uomo nel corso di una vegeta età: fammi inteso del piccol numero de' miei giorni.
101:25 ne revoces me in dimidio dierum meorum, in generationem et generationem anni tui.
101:25 Non mi richiamare alla metà de' miei giorni: gli anni tuoi sono eterni.
101:26 Initio tu, Domine, terram fundasti, et opera manuum tuarum sunt cæli.
101:26 Tu da principio, o Signore, fondasti la terra, e opera delle mani tue sono i cieli.
101:27 Ipsi peribunt, tu autem permanes ; et omnes sicut vestimentum veterascent. Et sicut opertorium mutabis eos, et mutabuntur ;
101:27 Eglino periranno; ma tu se' immutabile: ed essi invecchieranno tutti come un vestito. E come un mantello li cangerai, e saranno cangiati:
101:28 tu autem idem ipse es, et anni tui non deficient.
101:28 Ma tu se' quell'istesso, e gli anni tuoi non verran meno.
101:29 Filii servorum tuorum habitabunt, et semen eorum in sæculum dirigetur.
101:29 I figliuoli de' servi tuoi avran ferma sede, e la loro posterità sarà stabilita pe' secoli.