89:1 Oratio Moysi, hominis Dei. Domine, refugium factus es nobis a generatione in generationem.
89:1 Orazione di Mosè uomo di Dio. Signore, tu se' stato nostro rifugio per tutte quante le età.
89:2 Priusquam montes fierent, aut formaretur terra et orbis, a sæculo et usque in sæculum tu es, Deus.
89:2 Prima che fossero fatti i monti, o formata la terra, e il mondo, da tutta l'eternità, e per tutta l'eternità, o Dio, sei tu.
89:3 Ne avertas hominem in humilitatem : et dixisti : Convertimini, filii hominum.
89:3 Non ridur l'uomo nell'abbiezione tu, che dicesti: Convertitevi, o figliuoli degli uomini.
89:4 Quoniam mille anni ante oculos tuos tamquam dies hesterna quæ præteriit : et custodia in nocte
89:4 Perocché mille anni dinanzi agli occhi tuoi son come il di di ieri, che è trapassato; E come una vigilia notturna:
89:5 quæ pro nihilo habentur, eorum anni erunt.
89:5 i loro anni saran come cosa, che nulla si stima.
89:6 Mane sicut herba transeat ; mane floreat, et transeat ; vespere decidat, induret, et arescat.
89:6 In un giorno passa com'erba: al mattino fiorisce, e passa; sulla sera, cade, e s'indurisce, e si secca.
89:7 Quia defecimus in ira tua, et in furore tuo turbati sumus.
89:7 Siam venuti meno sotto il tuo sdegno, e pel tuo furore viviamo in turbamento.
89:8 Posuisti iniquitates nostras in conspectu tuo ; sæculum nostrum in illuminatione vultus tui.
89:8 Hai collocate davanti a te le nostre iniquità, e la nostra vita davanti alla luce della tua faccia.
89:9 Quoniam omnes dies nostri defecerunt, et in ira tua defecimus. Anni nostri sicut aranea meditabuntur ;
89:9 Cosi tutti i giorni nostri sono mancati, e noi sotto il tuo sdegno siam consumati. Come tela di ragno saran considerati gli anni nostri:
89:10 dies annorum nostrorum in ipsis septuaginta anni. Si autem in potentatibus octoginta anni, et amplius eorum labor et dolor ; quoniam supervenit mansuetudo, et corripiemur.
89:10 pe' giorni di nostra vita si hanno i settant'anni. E pe' più robusti gli ottani anni: e il di più è affanno, e dolore. Dapoichè è venuta in aiuto la (tua) benignità; e noi sarem tosto rapiti.
89:11 Quis novit potestatem iræ tuæ, et præ timore tuo iram tuam
89:11 Chi sa conoscere la grandezza dell'ira tua? e chi sa comprendere la tua indignazione, come tu' se formidabile?
89:12 dinumerare ? Dexteram tuam sic notam fac, et eruditos corde in sapientia.
89:12 Fa adunque conoscere (a noi) la tua destra, e da a noi un cuore illuminato dalla sapienza.
89:13 Convertere, Domine ; usquequo ? et deprecabilis esto super servos tuos.
89:13 Volgiti a noi, o Signore: e fino a quando (sarai sdegnaito)? placati co' servi tuoi.
89:14 Repleti sumus mane misericordia tua ; et exsultavimus, et delectati sumus omnibus diebus nostris.
89:14 Sarem ripieni al mattino di tua misericordia, e saremo nella esultazione, e nel gaudio per tutti i giorni nostri.
89:15 Lætati sumus pro diebus quibus nos humiliasti ; annis quibus vidimus mala.
89:15 Avrem letizia per ragione de giorni, ne' quali tu ci affliggesti, e per gli anni, ne' quali vedemmo miserie.
89:16 Respice in servos tuos et in opera tua, et dirige filios eorum.
89:16 Getta il tuo sguardo sopra i tuoi servi, e sopra le opere tue; e reggi tu i loro figliuoli.
89:17 Et sit splendor Domini Dei nostri super nos, et opera manuum nostrarum dirige super nos, et opus manuum nostrarum dirige.
89:17 E la luce del Signore Dio nostro sia sopra di noi: e governa tu in noi le opere delle nostre mani: e l'opera delle mani nostre governa tu.