Biblia Sacra (Vulgata Clementina)
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16
17:1 spiritus meus adtenuabitur dies mei breviabuntur et solum mihi superest sepulchrum
17:1 “Mi aliento se agota, mis días se apagan, y (me aguarda) el sepulcro.
17:2 non peccavi et in amaritudinibus moratur oculus meus
17:2 ¿No son mofadores los que me rodean? ¿No veo sin cesar sus provocaciones?
17:3 libera me et pone iuxta te et cuiusvis manus pugnet contra me
17:3 (Oh Dios), sé Tú mi fiador; ¿quién podría entonces apretarme?
17:4 cor eorum longe fecisti a disciplina et propterea non exaltabuntur
17:4 Pues cerraste su corazón a la sabiduría; no permitas que se ensalcen.
17:5 praedam pollicetur sociis et oculi filiorum eius deficient
17:5 Prometen la presa a sus amigos, en tanto se consumirán los ojos de sus mismos hijos.
17:6 posuit me quasi in proverbium vulgi et exemplum sum coram eis
17:6 Soy la fábula de las gentes, y como un hombre a quien se escupe en la cara.
17:7 caligavit ab indignatione oculus meus et membra mea quasi in nihili redacta sunt
17:7 Mis ojos pierden la vista a causa de aflicción, y mis miembros todos no son más que una sombra.
17:8 stupebunt iusti super hoc et innocens contra hypocritam suscitabitur
17:8 Los rectos se pasman de ello, y el inocente se alza contra el impío.
17:9 et tenebit iustus viam suam et mundis manibus addet fortitudinem
17:9 Con todo, el justo sigue su camino, y el que tiene limpias las manos se hace cada vez más fuerte.
17:10 igitur vos omnes convertimini et venite et non inveniam in vobis ullum sapientem
17:10 Vosotros, volved todos, venid aquí, que no hallaré entre vosotros un solo sabio.
17:11 dies mei transierunt cogitationes meae dissipatae sunt torquentes cor meum
17:11 Pasaron mis días, están desbaratados mis proyectos, los deseos de mi corazón.
17:12 noctem verterunt in diem et rursum post tenebras spero lucem
17:12 Me convierten la noche en día, y en medio de las tinieblas (dicen) que la luz está cerca.
17:13 si sustinuero infernus domus mea est in tenebris stravi lectulum meum
17:13 Por más que espere, el sepulcro es mi morada, en las tinieblas tengo mi lecho.
17:14 putredini dixi pater meus es mater mea et soror mea vermibus
17:14 A la fosa he dicho: «Tú eres mi padre»; y a los gusanos: «¡Mi madre y mis hermanos!»
17:15 ubi est ergo nunc praestolatio mea et patientiam meam quis considerat
17:15 ¿Dónde, pues, está mi esperanza? Mi dicha, ¿quién la verá?
17:16 in profundissimum infernum descendent omnia mea putasne saltim ibi erit requies mihi
17:16 Bajarán a las puertas del scheol si de veras en el polvo hay descanso.”