Biblia Sacra (Vulgata Clementina)
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30
6:1 respondens autem Iob dixit
6:1 Respondió Job y dijo:
6:2 utinam adpenderentur peccata mea quibus iram merui et calamitas quam patior in statera
6:2 “¡Oh! ¡Si pudiera pesarse mi aflicción, ponerse en balanza toda mi calamidad!
6:3 quasi harena maris haec gravior appareret unde et verba mea dolore sunt plena
6:3 Pesarían más que la arena del mar. Por eso mis palabras son sin moderación.
6:4 quia sagittae Domini in me sunt quarum indignatio ebibit spiritum meum et terrores Domini militant contra me
6:4 Pues las saetas del Omnipotente se han clavado en mí, y mi espíritu bebe su veneno; los terrores de Dios me combaten.
6:5 numquid rugiet onager cum habuerit herbam aut mugiet bos cum ante praesepe plenum steterit
6:5 ¿Acaso el asno montés rebuzna teniendo hierba? ¿muge el buey si tiene su forraje?
6:6 aut poterit comedi insulsum quod non est sale conditum aut potest aliquis gustare quod gustatum adfert mortem
6:6 ¿Acaso se puede comer un manjar insípido, sin sal, o gustar el jugo de plantas sin sabor?
6:7 quae prius tangere nolebat anima mea nunc prae angustia cibi mei sunt
6:7 Las cosas que mi alma rehúsa tocar, son mi repugnante comida.
6:8 quis det ut veniat petitio mea et quod expecto tribuat mihi Deus
6:8 ¡Ojalá que se cumpliese mi petición! y que Dios me diera lo que deseo:
6:9 et qui coepit ipse me conterat solvat manum suam et succidat me
6:9 que quiera Dios acabar conmigo, que soltara su mano para cortarme (la vida).
6:10 et haec mihi sit consolatio ut adfligens me dolore non parcat nec contradicam sermonibus Sancti
6:10 Entonces me quedaría al menos este consuelo, —y por eso brincaría de gozo aunque Él me aplasta— que no he traspasado las palabras del Santo.
6:11 quae est enim fortitudo mea ut sustineam aut quis finis meus ut patienter agam
6:11 Pero ¿cuál es mi fuerza para esperar todavía, y cuál mi fin, para tener aún paciencia?
6:12 nec fortitudo lapidum fortitudo mea nec caro mea aerea est
6:12 ¿Es acaso mi fuerza la de las piedras; o es de bronce mi carne?
6:13 ecce non est auxilium mihi in me et necessarii quoque mei recesserunt a me
6:13 ¿No estoy privado de toda ayuda? ¿No se ha apartado de mí todo auxilio?
6:14 qui tollit ab amico suo misericordiam timorem Domini derelinquit
6:14 El abatido tiene derecho a la compasión de su amigo, a menos que este abandone el temor del Omnipotente.
6:15 fratres mei praeterierunt me sicut torrens qui raptim transit in convallibus
6:15 Mis hermanos son falaces como un arroyo seco, pasan como las aguas torrenciales,
6:16 qui timent pruinam inruet super eos nix
6:16 turbias a causa del hielo y de la nieve que en ellas se oculta;
6:17 tempore quo fuerint dissipati peribunt et ut incaluerit solventur de loco suo
6:17 cuando viene el calor desaparecen; a los (primeros) calores su cauce se seca;
6:18 involutae sunt semitae gressuum eorum ambulabunt in vacuum et peribunt
6:18 se pierden en el curso de su camino, se evaporan y perecen.
6:19 considerate semitas Theman itinera Saba et expectate paulisper
6:19 Las caravanas de Temá van en su busca, suspiran por ellas los mercaderes de Sabá;
6:20 confusi sunt quia speravi venerunt quoque usque ad me et pudore cooperti sunt
6:20 más su esperanza será frustrada, llegados a ellas quedan defraudados.
6:21 nunc venistis et modo videntes plagam meam timetis
6:21 Así sois ahora vosotros para mí; os espantáis, viendo mis males.
6:22 numquid dixi adferte mihi et de substantia vestra donate mihi
6:22 ¿Acaso os he pedido: “Dadme algo; dejadme participar de vuestros bienes.”
6:23 vel liberate me de manu hostis et de manu robustorum eruite me
6:23 O bien: “Libradme del enemigo, salvadme del poder del opresor”?
6:24 docete me et ego tacebo et si quid forte ignoravi instruite me
6:24 Enseñadme, y yo callaré; explicadme en qué he errado.
6:25 quare detraxistis sermonibus veritatis cum e vobis nullus sit qui possit arguere
6:25 ¡Qué fuerza tienen las palabras rectas! pero ¿a qué viene vuestra censura?
6:26 ad increpandum tantum eloquia concinnatis et in ventum verba profertis
6:26 ¿Pensáis acaso en censurar palabras? Las palabras de un desesperado ¿no son como viento?
6:27 super pupillum inruitis et subvertere nitimini amicum vestrum
6:27 ¡Oh! vosotros tendéis (un lazo) sobre el huérfano, y caváis (una fosa) a vuestro amigo.
6:28 verumtamen quod coepistis explete praebete aurem et videte an mentiar
6:28 Ahora volveos, por favor, hacia mí, porque (juro) ante vosotros que no voy a mentiros en vuestra cara.
6:29 respondete obsecro absque contentione et loquentes id quod iustum est iudicate
6:29 ¡Reparad, os ruego; no seáis injustos! Reflexionad de nuevo, y mi inocencia se hará manifiesta.
6:30 et non invenietis in lingua mea iniquitatem nec in faucibus meis stultitia personabit
6:30 ¿Hay acaso en mi lengua iniquidad? ¿Puede mi paladar ya no distinguir la maldad?