141:1 Intellectus David, cum esset in spelunca, oratio.

141:2 Voce mea ad Dominum clamavi, voce mea ad Dominum deprecatus sum.

141:3 Effundo in conspectu ejus orationem meam, et tribulationem meam ante ipsum pronuntio :

141:4 in deficiendo ex me spiritum meum, et tu cognovisti semitas meas. In via hac qua ambulabam absconderunt laqueum mihi.

141:5 Considerabam ad dexteram, et videbam, et non erat qui cognosceret me : periit fuga a me, et non est qui requirat animam meam.

141:6 Clamavi ad te, Domine ; dixi : Tu es spes mea, portio mea in terra viventium.

141:7 Intende ad deprecationem meam, quia humiliatus sum nimis. Libera me a persequentibus me, quia confortati sunt super me.

141:8 Educ de custodia animam meam ad confitendum nomini tuo ; me exspectant justi donec retribuas mihi.