37:1 Psalmus David, in rememorationem de sabbato.

37:2 Domine, ne in furore tuo arguas me, neque in ira tua corripias me :

37:3 quoniam sagittæ tuæ infixæ sunt mihi, et confirmasti super me manum tuam.

37:4 Non est sanitas in carne mea, a facie iræ tuæ ; non est pax ossibus meis, a facie peccatorum meorum :

37:5 quoniam iniquitates meæ supergressæ sunt caput meum, et sicut onus grave gravatæ sunt super me.

37:6 Putruerunt et corruptæ sunt cicatrices meæ, a facie insipientiæ meæ.

37:7 Miser factus sum et curvatus sum usque in finem ; tota die contristatus ingrediebar.

37:8 Quoniam lumbi mei impleti sunt illusionibus, et non est sanitas in carne mea.

37:9 Afflictus sum, et humiliatus sum nimis ; rugiebam a gemitu cordis mei.

37:10 Domine, ante te omne desiderium meum, et gemitus meus a te non est absconditus.

37:11 Cor meum conturbatum est ; dereliquit me virtus mea, et lumen oculorum meorum, et ipsum non est mecum.

37:12 Amici mei et proximi mei adversum me appropinquaverunt, et steterunt ; et qui juxta me erant, de longe steterunt : et vim faciebant qui quærebant animam meam.

37:13 Et qui inquirebant mala mihi, locuti sunt vanitates, et dolos tota die meditabantur.

37:14 Ego autem, tamquam surdus, non audiebam ; et sicut mutus non aperiens os suum.

37:15 Et factus sum sicut homo non audiens, et non habens in ore suo redargutiones.

37:16 Quoniam in te, Domine, speravi ; tu exaudies me, Domine Deus meus.

37:17 Quia dixi : Nequando supergaudeant mihi inimici mei ; et dum commoventur pedes mei, super me magna locuti sunt.

37:18 Quoniam ego in flagella paratus sum, et dolor meus in conspectu meo semper.

37:19 Quoniam iniquitatem meam annuntiabo, et cogitabo pro peccato meo.

37:20 Inimici autem mei vivunt, et confirmati sunt super me : et multiplicati sunt qui oderunt me inique.

37:21 Qui retribuunt mala pro bonis detrahebant mihi, quoniam sequebar bonitatem.

37:22 Ne derelinquas me, Domine Deus meus ; ne discesseris a me.

37:23 Intende in adjutorium meum, Domine Deus salutis meæ.