38:1 In finem, ipsi Idithun. Canticum David.

38:2 Dixi : Custodiam vias meas : ut non delinquam in lingua mea. Posui ori meo custodiam, cum consisteret peccator adversum me.

38:3 Obmutui, et humiliatus sum, et silui a bonis ; et dolor meus renovatus est.

38:4 Concaluit cor meum intra me ; et in meditatione mea exardescet ignis.

38:5 Locutus sum in lingua mea : Notum fac mihi, Domine, finem meum, et numerum dierum meorum quis est, ut sciam quid desit mihi.

38:6 Ecce mensurabiles posuisti dies meos, et substantia mea tamquam nihilum ante te. Verumtamen universa vanitas, omnis homo vivens.

38:7 Verumtamen in imagine pertransit homo ; sed et frustra conturbatur : thesaurizat, et ignorat cui congregabit ea.

38:8 Et nunc quæ est exspectatio mea : nonne Dominus ? et substantia mea apud te est.

38:9 Ab omnibus iniquitatibus meis erue me : opprobrium insipienti dedisti me.

38:10 Obmutui, et non aperui os meum, quoniam tu fecisti ;

38:11 amove a me plagas tuas.

38:12 A fortitudine manus tuæ ego defeci in increpationibus : propter iniquitatem corripuisti hominem. Et tabescere fecisti sicut araneam animam ejus : verumtamen vane conturbatur omnis homo.

38:13 Exaudi orationem meam, Domine, et deprecationem meam ; auribus percipe lacrimas meas. Ne sileas, quoniam advena ego sum apud te, et peregrinus sicut omnes patres mei.

38:14 Remitte mihi, ut refrigerer priusquam abeam et amplius non ero.