61:1 In finem, pro Idithun. Psalmus David.

61:2 Nonne Deo subjecta erit anima mea ? ab ipso enim salutare meum.

61:3 Nam et ipse Deus meus et salutaris meus ; susceptor meus, non movebor amplius.

61:4 Quousque irruitis in hominem ? interficitis universi vos, tamquam parieti inclinato et maceriæ depulsæ.

61:5 Verumtamen pretium meum cogitaverunt repellere ; cucurri in siti : ore suo benedicebant, et corde suo maledicebant.

61:6 Verumtamen Deo subjecta esto, anima mea, quoniam ab ipso patientia mea :

61:7 quia ipse Deus meus et salvator meus, adjutor meus, non emigrabo.

61:8 In Deo salutare meum et gloria mea ; Deus auxilii mei, et spes mea in Deo est.

61:9 Sperate in eo, omnis congregatio populi ; effundite coram illo corda vestra : Deus adjutor noster in æternum.

61:10 Verumtamen vani filii hominum, mendaces filii hominum in stateris, ut decipiant ipsi de vanitate in idipsum.

61:11 Nolite sperare in iniquitate, et rapinas nolite concupiscere ; divitiæ si affluant, nolite cor apponere.

61:12 Semel locutus est Deus ; duo hæc audivi : quia potestas Dei est,

61:13 et tibi, Domine, misericordia : quia tu reddes unicuique juxta opera sua.