10:1 Rex vero Assuerus omnem terram et cunctas maris insulas fecit tributarias :
10:1 Y el Rey Assuero habia hecho tributaria toda la tierra, y todas las islas de la mar:
10:2 cujus fortitudo et imperium, et dignitas atque sublimitas, qua exaltavit Mardochæum, scripta sunt in libris Medorum, atque Persarum :
10:2 Y su poder y dominio, y el alto grado de grandeza, á que ensalzó á Mardochéo, se hallan escritos en los libros de los Medos, y de los Persas:
10:3 et quomodo Mardochæus judaici generis secundus a rege Assuero fuerit, et magnus apud Judæos, et acceptabilis plebi fratrum suorum, quærens bona populo suo, et loquens ea quæ ad pacem seminis sui pertinerent.
10:3 Y como Mardochéo Judío de nacion, fué el segundo despues del Rey Assuero: y grande entre los Judíos, y querido del comun de sus hermanos, procurando bienes á sus pueblos, y hablando aquello, que conducia á la tranquilidad de su linage.
10:4 Dixitque Mardochæus : A Deo facta sunt ista.
10:4 Y dixo Mardochéo: Dios es el que ha hecho esto.
10:5 Recordatus sum somnii quod videram, hæc eadem significantis : nec eorum quidquam irritum fuit.
10:5 Me acuerdo de un sueño que ví, el qual significa esto mismo: y nada de ello ha quedado sin cumplirse.
10:6 Parvus fons, qui crevit in fluvium, et in lucem solemque conversus est, et in aquas plurimas redundavit : Esther est quam rex accepit uxorem, et voluit esse reginam.
10:6 La pequeña fuente, que creció hasta ser rio, y fué convertida en luz, y en Sol, y derramó aguas en grandísima abundancia: es Esthér, á quien el Rey tomó por muger, y quiso que fuese Reyna.
10:7 Duo autem dracones : ego sum, et Aman.
10:7 Y los dos dragones: soy yo, y Amán.
10:8 Gentes, quæ convenerant : hi sunt, qui conati sunt delere nomen Judæorum.
10:8 Las gentes, que se juntáron, son aquellos, que intentáron acabar con el nombre de los Judíos.
10:9 Gens autem mea Israël est, quæ clamavit ad Dominum, et salvum fecit Dominus populum suum : liberavitque nos ab omnibus malis, et fecit signa magna atque portenta inter gentes :
10:9 Y mi Gente es Israél, la qual clamó al Señor, y el Señor salvó á su pueblo: y nos libró de todos los males, é hizo grandes señales, y portentos entre las gentes.
10:10 et duas sortes esse præcepit, unam populi Dei, et alteram cunctarum gentium.
10:10 Y mandó que hubiese dos suertes, una para el pueblo de Dios, y otra para todas las gentes.
10:11 Venitque utraque sors in statutum ex illo jam tempore diem coram Deo universis gentibus :
10:11 Y una y otra suerte salió para todas las gentes delante del Señor en el dia señalado ya desde aquel tiempo:
10:12 et recordatus est Dominus populi sui, ac misertus est hæreditatis suæ.
10:12 Y el Señor se acordó de su pueblo, y tuvo misericordia de su heredad.
10:13 Et observabuntur dies isti in mense Adar quartadecima et quintadecima die ejusdem mensis, cum omni studio et gaudio, in unum cœtum populi congregati, in cunctas deinceps generationes populi Israël.
10:13 Y se observarán estos dias en el mes de Adár, el dia catorce y el quince del mismo mes, con toda devocion y júbilo del pueblo, que se congregará en una junta perpetuamente por todas las generaciones del pueblo de Israél.