3:1 Oratio Habacuc prophetæ, pro ignorantiis.

3:1 Oracion del propheta Habacúc por las ignorancias.

3:2 Domine, audivi auditionem tuam, et timui. Domine, opus tuum, in medio annorum vivifica illud ; in medio annorum notum facies : cum iratus fueris, misericordiæ recordaberis.

3:2 Señor, oí tu anuncio, y temí. Señor, tu obra en medio de los años dale vida: En medio de los años la harás notoria: quando te enojares, te acordarás de tu misericordia.

3:3 Deus ab austro veniet, et Sanctus de monte Pharan : operuit cælos gloria ejus, et laudis ejus plena est terra.

3:3 Dios vendrá del Austro, y el Santo del monte de Pharán: La gloria de él cubrió los cielos: y la tierra llena está de su loor:

3:4 Splendor ejus ut lux erit, cornua in manibus ejus : ibi abscondita est fortitudo ejus.

3:4 Su claridad como la luz será: rayos de gloria en sus manos: Allí está escondida su fortaleza:

3:5 Ante faciem ejus ibit mors, et egredietur diabolus ante pedes ejus.

3:5 Delante de su rostro irá la muerte. Y saldrá el diablo delante de sus pies:

3:6 Stetit, et mensus est terram ; aspexit, et dissolvit gentes, et contriti sunt montes sæculi : incurvati sunt colles mundi ab itineribus æternitatis ejus.

3:6 Se paró, y midió la tierra. Miró, y descoyuntó las gentes: y fuéron reducidos á polvo los montes del siglo. Se encorváron los collados del mundo, por los caminos de su eternidad.

3:7 Pro iniquitate vidi tentoria Æthiopiæ ; turbabuntur pelles terræ Madian.

3:7 Por la maldad ví las tiendas de Ethiópia, se estremecerán las pieles de la tierra de Madián.

3:8 Numquid in fluminibus iratus es, Domine ? aut in fluminibus furor tuus ? vel in mari indignatio tua ? Qui ascendes super equos tuos, et quadrigæ tuæ salvatio.

3:8 ¿Acaso, Señor, fué tu enojo contra los rios, ó contra los rios tu saña, ó tu indignacion contra la mar? Tú que subes sobre tus caballos: y tus carros son salvacion.

3:9 Suscitans suscitabis arcum tuum, juramenta tribubus quæ locutus es ; fluvios scindes terræ.

3:9 Tú de cierto despertarás tu arco, segun los juramentos que hablaste á las tribus: Tú abrirás los rios de la tierra:

3:10 Viderunt te, et doluerunt montes ; gurges aquarum transiit : dedit abyssus vocem suam ; altitudo manus suas levavit.

3:10 Te viéron los montes, y se estremeciéron: el remolino de las aguas pasó. El abysmo dió su voz: la profundidad alzó sus manos.

3:11 Sol et luna steterunt in habitaculo suo : in luce sagittarum tuarum ibunt, in splendore fulgurantis hastæ tuæ.

3:11 El Sol y la Luna se paráron en su estancia, marcharán á la luz de tus saetas, al resplandor de tu lanza, que relumbra.

3:12 In fremitu conculcabis terram ; in furore obstupefacies gentes.

3:12 Con estruendo hollarás la tierra: y espantarás con furor las gentes.

3:13 Egressus es in salutem populi tui, in salutem cum christo tuo : percussisti caput de domo impii, denudasti fundamentum ejus usque ad collum.

3:13 Saliste para salud de tu pueblo, para salud con tu Christo. Heriste la cabeza de la casa del impio: descubriste su cimiento hasta el cuello.

3:14 Maledixisti sceptris ejus, capiti bellatorum ejus, venientibus ut turbo ad dispergendum me : exsultatio eorum, sicut ejus qui devorat pauperem in abscondito.

3:14 Maldixiste sus cetros, á la cabeza de sus guerreros, que venian como un torbellino para destrozarme. El regocijo de ellos como el de aquel que devora al pobre en secreto.

3:15 Viam fecisti in mari equis tuis, in luto aquarum multarum.

3:15 Camino hiciste en la mar á tus caballos, en el lodo de muchas aguas.

3:16 Audivi, et conturbatus est venter meus ; a voce contremuerunt labia mea. Ingrediatur putredo in ossibus meis, et subter me scateat : ut requiescam in die tribulationis, ut ascendam ad populum accinctum nostrum.

3:16 Oí, y se conmoviéron mis entrañas: á la voz se estremeciéron mis labios. Entre la podredumbre en mis huesos, y brote dentro de mí. Para reposar en el dia de la angustia: para subir á nuestro pueblo que está apercibido.

3:17 Ficus enim non florebit, et non erit germen in vineis ; mentietur opus olivæ, et arva non afferent cibum : abscindetur de ovili pecus, et non erit armentum in præsepibus.

3:17 Porque la higuera no florecerá: y las viñas no brotarán. Faltará el fruto de la oliva: y los campos no darán el manjar. Apartada será la oveja del aprisco: y no habrá vacas en los pesebres.

3:18 Ego autem in Domino gaudebo ; et exsultabo in Deo Jesu meo.

3:18 Mas yo en el Señor me gozaré: y me regocijaré en Dios mi Jesus.

3:19 Deus Dominus fortitudo mea, et ponet pedes meos quasi cervorum : et super excelsa mea deducet me victor in psalmis canentem.

3:19 El Señor Dios es mi fortaleza: y pondrá mis pies como de ciervos. Y el vencedor me conducirá á mí sobre mis alturas cantando psalmos.