Jeremías 4

Ieremias

4:1 Si reverteris, Israël, ait Dominus, ad me convertere : si abstuleris offendicula tua a facie mea, non commoveberis.

4:1 Si te vuelves, Israél, dice el Señor, vuélvete á mí: si quitares tus tropiezos de mi rostro, no serás movido.

4:2 Et jurabis : Vivit Dominus in veritate, et in judicio, et in justitia : et benedicent eum gentes, ipsumque laudabunt.

4:2 Y jurarás: Vive el Señor, en verdad, y en juicio, y en justicia; y le bendecirán las gentes, y le alabarán.

4:3 Hæc enim dicit Dominus viro Juda et Jerusalem : Novate vobis novale, et nolite serere super spinas.

4:3 Porque esto dice el Señor al varon de Judá y de Jerusalém: Renovad para vosotros el barbecho, y no sembreis sobre espinas:

4:4 Circumcidimini Domino, et auferte præputia cordium vestrorum, viri Juda, et habitatores Jerusalem : ne forte egrediatur ut ignis indignatio mea, et succendatur, et non sit qui extinguat, propter malitiam cogitationum vestrarum.

4:4 Circuncidaos para el Señor, y quitad los prepucios de vuestros corazones, varones de Judá, y moradores de Jerusalém: porque no prorumpa como fuego mi indignacion, y se encienda, y no haya quien la apague, por la malicia de vuestros designios.

4:5 Annuntiate in Juda, et in Jerusalem auditum facite : loquimini, et canite tuba in terra, clamate fortiter, et dicite : Congregamini, et ingrediamur civitates munitas.

4:5 Anunciad en Judá, y haced oir en Jerusalém: hablad, y tocad la trompeta en la tierra: gritad con fuerza, y decid: Congregaos, y entrémonos en las ciudades fortalecidas,

4:6 Levate signum in Sion ; confortamini, nolite stare : quia malum ego adduco ab aquilone, et contritionem magnam.

4:6 Levantad bandera en Sión. Esforzaos, no os esteis de pie derecho, porque yo hago venir del Aquilón un grande mal, y quebrantamiento.

4:7 Ascendit leo de cubili suo, et prædo gentium se levavit : egressus est de loco suo ut ponat terram tuam in solitudinem : civitates tuæ vastabuntur, remanentes absque habitatore.

4:7 Subió el leon de su morada, y se levantó el robador de las gentes: salió de su lugar para poner tu tierra en desierto: tus ciudades serán asoladas, quedando sin habitador.

4:8 Super hoc accingite vos ciliciis ; plangite, et ululate : quia non est aversa ira furoris Domini a nobis.

4:8 Por tanto ceníos de cilicios, plañid, y aullad: porque no se ha apartado de nosotros la ira del furor del Señor.

4:9 Et erit in die illa, dicit Dominus : peribit cor regis, et cor principum, et obstupescent sacerdotes, et prophetæ consternabuntur.

4:9 Y en aquel dia sucederá, dice el Señor: Que desfallecerá el corazon del Rey, y el corazon de los Príncipes; y se pasmarán los Sacerdotes, y los Prophetas serán consternados.

4:10 Et dixi : Heu ! heu ! heu ! Domine Deus, ergone decepisti populum istum et Jerusalem, dicens : Pax erit vobis : et ecce pervenit gladius usque ad animam ?

4:10 Y dixe: ¡Ay, ay, ay, Señor Dios! ¿con qué has engañado á este pueblo, y á Jerusalém, diciendo: Paz tendreis; y he aquí que ha llegado el cuchillo hasta el alma?

4:11 In tempore illo dicetur populo huic et Jerusalem : Ventus urens in viis quæ sunt in deserto viæ filiæ populi mei, non ad ventilandum et ad purgandum.

4:11 En aquel tiempo se dirá á este pueblo, y á Jerusalém: Viento quemador en los caminos, que en el desierto van á la hija de mi pueblo, no para aventar, y limpiar.

4:12 Spiritus plenus ex his veniet mihi, et nunc ego loquar judicia mea cum eis.

4:12 De estos me vendrá un viento impetuoso; y yo ahora hablaré mis juicios con ellos.

4:13 Ecce quasi nubes ascendet, et quasi tempestas currus ejus : velociores aquilis equi illius. Væ nobis, quoniam vastati sumus.

4:13 He aquí que subirá como una nube, y como tempestad sus carros: mas veloces que águilas sus caballos: ay de nosotros, porque somos desolados.

4:14 Lava a malitia cor tuum, Jerusalem, ut salva fias : usquequo morabuntur in te cogitationes noxiæ ?

4:14 Lava, Jerusalém, tu corazon de toda maldad, para que seas salva: ¿hasta quándo morarán en tí pensamientos nocivos?

4:15 Vox enim annuntiantis a Dan, et notum facientis idolum de monte Ephraim.

4:15 Porque voz de ménsagero de Dan, y que notifica el ídolo del monte Ephraím.

4:16 Dicite gentibus : Ecce auditum est in Jerusalem custodes venire de terra longinqua, et dare super civitates Juda vocem suam :

4:16 Decid á las naciones: He aquí que se ha oido en Jerusalém que vienen guardas de tierra lejana, y darán su voz sobre las ciudades de Judá.

4:17 quasi custodes agrorum facti sunt super eam in gyro, quia me ad iracundiam provocavit, dicit Dominus.

4:17 Pusiéronse á la redonda sobre ella como guardas de campo: porque me provocó á ira, dice el Señor.

4:18 Viæ tuæ et cogitationes tuæ fecerunt hæc tibi : ista malitia tua, quia amara, quia tetigit cor tuum.

4:18 Tus caminos, y tus pensamientos te acarreáron estas cosas: esa tu malicia, porque es amarga, porque tocó á tu corazon.

4:19 Ventrem meum, ventrem meum doleo ; sensus cordis mei turbati sunt in me. Non tacebo, quoniam vocem buccinæ audivit anima mea, clamorem prælii.

4:19 El vientre, el vientre me duele, los afectos de mi corazon se han turbado en mí: no callaré, porque voz de bocina oyó mi alma, clamor de batalla.

4:20 Contritio super contritionem vocata est, et vastata est omnis terra : repente vastata sunt tabernacula mea ; subito pelles meæ.

4:20 Quebrantamiento sobre quebrantamiento ha sido llamado, y asolada ha sido toda la tierra: de repente han sido destruidas mis tiendas, súbitamente mis pieles.

4:21 Usquequo videbo fugientem ; audiam vocem buccinæ ?

4:21 ¿Hasta quándo le veré huir, y oiré la voz de la bocina?

4:22 Quia stultus populus meus me non cognovit : filii insipientes sunt et vecordes : sapientes sunt ut faciant mala, bene autem facere nescierunt.

4:22 Porque mi pueblo necio no me conoció: hijos insensatos son, y bobos: sabios son para hacer males, mas no supiéron hacer el bien.

4:23 Aspexi terram, et ecce vacua erat et nihili ; et cælos, et non erat lux in eis.

4:23 Miré á la tierra, y he aquí que estaba vacía, y era nada; y á los cielos, y no habia luz en ellos.

4:24 Vidi montes, et ecce movebantur : et omnes colles conturbati sunt.

4:24 Ví los montes, y he aquí que se movian; y todos los collados se estremeciéron.

4:25 Intuitus sum, et non erat homo : et omne volatile cæli recessit.

4:25 Miré, y no habia hombre; y todas las aves del cielo se han retirado.

4:26 Aspexi, et ecce Carmelus desertus, et omnes urbes ejus destructæ sunt a facie Domini, et a facie iræ furoris ejus.

4:26 Miré, y he aquí desierto el Carmelo; y todas sus ciudades fuéron destruidas á la presencia del Señor, y á la presencia de la ira de su furor.

4:27 Hæc enim dicit Dominus : Deserta erit omnis terra, sed tamen consummationem non faciam.

4:27 Porque esto dice el Señor: Yerma quedará toda la tierra, pero no la consumiré del todo.

4:28 Lugebit terra, et mœrebunt cæli desuper, eo quod locutus sum. Cogitavi, et non pœnituit me, nec aversus sum ab eo.

4:28 Se enlutará la tierra, y se entristecerán los cielos arriba: porque hablé, pensé, y no me arrepentí, ni desistí de ello.

4:29 A voce equitis et mittentis sagittam fugit omnis civitas : ingressi sunt ardua, et ascenderunt rupes : universæ urbes derelictæ sunt, et non habitat in eis homo.

4:29 A la voz del caballero, y del que tira la saeta, huyó toda la ciudad: entráronse por las asperezas, y se subiéron á los peñascos: todas las ciudades fuéron desamparadas, y no habita en ellas hombre.

4:30 Tu autem vastata, quid facies ? cum vestieris te coccino, cum ornata fueris monili aureo, et pinxeris stibio oculos tuos, frustra componeris : contempserunt te amatores tui ; animam tuam quærent.

4:30 ¿Y tú desolada, qué harás? quando te vistieres de grana, quando te adornares con joyel de oro, y pintares tus ojos con alcohól, en vano te engalanarás: despreciáronte tus amadores, buscarán tu alma.

4:31 Vocem enim quasi parturientis audivi, angustias ut puerperæ : vox filiæ Sion intermorientis, expandentisque manus suas : Væ mihi, quia defecit anima mea propter interfectos !

4:31 Porque voz he oido como de muger, que está de parto, congojas como de primeriza: Voz de la hija de Sión, que está muriendo, y extendiendo sus manos: ay de mí! que desmayó mi alma á causa de los muertos.