50:1 Hæc dicit Dominus : Quis est hic liber repudii matris vestræ, quo dimisi eam ? aut quis est creditor meus, cui vendidi vos ? Ecce in iniquitatibus vestris venditi estis, et in sceleribus vestris dimisi matrem vestram.
50:1 Esto dice el Señor: ¿Qué libelo de repudio es este, por el qual yo deseché á vuestra madre? ¿ó quién es mi acreedor, á quien os he vendido? ved que por vuestras maldades habeis sido vendidos, y por vuestros pecados he repudiado á vuestra madre.
50:2 Quia veni, et non erat vir ; vocavi, et non erat qui audiret. Numquid abbreviata et parvula facta est manus mea, ut non possim redimere ? aut non est in me virtus ad liberandum ? Ecce in increpatione mea desertum faciam mare, ponam flumina in siccum ; computrescent pisces sine aqua, et morientur in siti.
50:2 Porque vine, y no habia hombre: llamé, y no habia quien oyese. ¿Por ventura se ha acortado, y achicado mi mano, que no pueda redimir? ¿ó no hay poder en mí para libraros? Ved que á mi amenaza haré desierto el mar, y pondré en seco los rios: se pudrirán los peces sin agua, y morirán de sed.
50:3 Induam cælos tenebris, et saccum ponam operimentum eorum.
50:3 Vestiré los cielos de tinieblas, y les pondré un saco por cubierta.
50:4 Dominus dedit mihi linguam eruditam, ut sciam sustentare eum qui lassus est verbo. Erigit mane, mane erigit mihi aurem, ut audiam quasi magistrum.
50:4 El Señor me dió una lengua sabia, para saber sostener con mi palabra al cansado: me levanta por la mañana, por la mañana me levanta el oido, para que le oyga como á maestro.
50:5 Dominus Deus aperuit mihi aurem, ego autem non contradico : retrorsum non abii.
50:5 El Señor Dios me abrió el oido, y yo no me resistí: no volví atras.
50:6 Corpus meum dedi percutientibus, et genas meas vellentibus ; faciem meam non averti ab increpantibus et conspuentibus in me.
50:6 Mi cuerpo dí á los que me herian, y mis mexillas á los que mesaban mi barba: mi rostro no retiré de los que me injuriaban, y me escupian.
50:7 Dominus Deus auxiliator meus, ideo non sum confusus ; ideo posui faciem meam ut petram durissimam, et scio quoniam non confundar.
50:7 El Señor Dios es mi auxíliador, por eso no me he avergonzado; y así puse mi cara como piedra muy dura, y sé que no seré avergonzado.
50:8 Juxta est qui justificat me ; quis contradicet mihi ? Stemus simul ; quis est adversarius meus ? accedat ad me.
50:8 Cerca está el que me justifica, ¿quién se me opondrá? comparezcamos á una, ¿quién es mi adversario? acérquese á mí.
50:9 Ecce Dominus Deus auxiliator meus ; quis est qui condemnet me ? Ecce omnes quasi vestimentum conterentur ; tinea comedet eos.
50:9 He aquí al Señor Dios mi auxíliador: ¿quién es el que me condenará? He aquí que todos serán consumidos como vestidura, polilla los comerá.
50:10 Quis ex vobis timens Dominum, audiens vocem servi sui ? Qui ambulavit in tenebris, et non est lumen ei, speret in nomine Domini, et innitatur super Deum suum.
50:10 ¿Quién de vosotros es temeroso del Señor, y oye la voz de su siervo? el que anduvo en tinieblas, y no tiene lumbre, espere en el nombre del Señor, y apóyese sobre su Dios.
50:11 Ecce vos omnes accendentes ignem, accincti flammis : ambulate in lumine ignis vestri, et in flammis quas succendistis ; de manu mea factum est hoc vobis : in doloribus dormietis.
50:11 Ved que todos vosotros que encendeis fuego, estais rodeados de llamas: andad á la lumbre de vuestro fuego, y á las llamas, que habeis encendido: de mi mano os vino esto, en dolores dormireis.