141:1 Intellectus David, cum esset in spelunca, oratio.
141:1 Inteligencia de David, Quando estaba en la cueva. Oracion.
141:2 Voce mea ad Dominum clamavi, voce mea ad Dominum deprecatus sum.
141:2 Con mi voz clamé al Señor: con mi voz al Señor rogué:
141:3 Effundo in conspectu ejus orationem meam, et tribulationem meam ante ipsum pronuntio :
141:3 Derramo en su presencia mi oracion: y expongo delante de él mismo mi tribulacion.
141:4 in deficiendo ex me spiritum meum, et tu cognovisti semitas meas. In via hac qua ambulabam absconderunt laqueum mihi.
141:4 Miéntras va desfalleciendo mi espíritu, y tú conociste mis senderos. En este camino, por donde yo andaba, me escondiéron lazo.
141:5 Considerabam ad dexteram, et videbam, et non erat qui cognosceret me : periit fuga a me, et non est qui requirat animam meam.
141:5 Consideraba ácia mi derecha, y miraba: y no habia quien me conociese. No me quedó lugar de huida, ni hay quien vuelva por mi vida.
141:6 Clamavi ad te, Domine ; dixi : Tu es spes mea, portio mea in terra viventium.
141:6 A tí clamé, Señor, dixe: Tú eres mi esperanza, mi porcion en la tierra de los vivientes.
141:7 Intende ad deprecationem meam, quia humiliatus sum nimis. Libera me a persequentibus me, quia confortati sunt super me.
141:7 Atiende á mi deprecacion, porque he sido abatido sobre manera. Líbrame de los que me persiguen, porque son mas fuertes que yo.
141:8 Educ de custodia animam meam ad confitendum nomini tuo ; me exspectant justi donec retribuas mihi.
141:8 Saca mi alma de la prision para alabar á tu nombre: á mí me están aguardando los justos, hasta que me recompenses.