Psalmen 141

Psalmi

141:1 Intellectus David, cum esset in spelunca, oratio.

141:1 Ein Lehrgedicht Davids, als er sich in der Höhle befand, ein Gebet.

141:2 Voce mea ad Dominum clamavi, voce mea ad Dominum deprecatus sum.

141:2 Laut schrei’ ich zum HERRN, laut fleh’ ich zum HERRN,

141:3 Effundo in conspectu ejus orationem meam, et tribulationem meam ante ipsum pronuntio :

141:3 ich schütte meine Klage vor ihm aus, tue kund vor ihm meine Not.

141:4 in deficiendo ex me spiritum meum, et tu cognovisti semitas meas. In via hac qua ambulabam absconderunt laqueum mihi.

141:4 Wenn mein Geist in mir verschmachtet, du kennst doch meinen Lebenspfad. Auf dem Wege, den ich wandeln will, hat man mir heimlich ein Fangnetz ausgespannt.

141:5 Considerabam ad dexteram, et videbam, et non erat qui cognosceret me : periit fuga a me, et non est qui requirat animam meam.

141:5 Blick’ ich nach rechts und halte Umschau: ach, da ist keiner, der mich versteht! Verschlossen ist mir jede Zuflucht: niemand fragt nach mir!

141:6 Clamavi ad te, Domine ; dixi : Tu es spes mea, portio mea in terra viventium.

141:6 Ich schreie, HERR, zu dir, ich sage: »Du bist meine Zuflucht, mein Anteil im Lande der Lebenden!«

141:7 Intende ad deprecationem meam, quia humiliatus sum nimis. Libera me a persequentibus me, quia confortati sunt super me.

141:7 Ach, merk’ auf mein Flehn, denn ich bin gar schwach geworden! Rette mich vor meinen Verfolgern, denn sie sind mir zu stark!

141:8 Educ de custodia animam meam ad confitendum nomini tuo ; me exspectant justi donec retribuas mihi.

141:8 Führe mich aus der Umkreisung hinaus, damit ich deinen Namen preise! Die Gerechten werden bei mir erwarten, daß du mir wohltust.