Salmos 142

Psalmi

142:1 Psalmus David, quando persequebatur eum Absalom filius ejus. Domine, exaudi orationem meam ; auribus percipe obsecrationem meam in veritate tua ; exaudi me in tua justitia.

142:1 Psalmo de David, Quando le perseguia Absalóm su hijo: Señor, oye mi oracion: percibe en tus oidos mi ruego según tu verdad: óyeme en tu justicia.

142:2 Et non intres in judicium cum servo tuo, quia non justificabitur in conspectu tuo omnis vivens.

142:2 Y no entres en juicio con tu siervo: porque ningun viviente será justificado en tu presencia.

142:3 Quia persecutus est inimicus animam meam ; humiliavit in terra vitam meam ; collocavit me in obscuris, sicut mortuos sæculi.

142:3 Porque ha perseguido el enemigo mi alma: ha abatido mi vida hasta la tierra. Me ha colocado en lugares obscuros, como los muertos de siglo:

142:4 Et anxiatus est super me spiritus meus ; in me turbatum est cor meum.

142:4 Y se ha angustiado mi espíritu sobre mí, en mí se ha turbado mi corazon.

142:5 Memor fui dierum antiquorum ; meditatus sum in omnibus operibus tuis : in factis manuum tuarum meditabar.

142:5 Me he acordado de los dias antiguos, he meditado en todas tus obras: en los hechos de tus manos meditaba.

142:6 Expandi manus meas ad te ; anima mea sicut terra sine aqua tibi.

142:6 He tendido mis manos á tí: mi alma á tí como una tierra sin agua:

142:7 Velociter exaudi me, Domine ; defecit spiritus meus. Non avertas faciem tuam a me, et similis ero descendentibus in lacum.

142:7 Oyeme prontamente, Señor: mi espíritu ha desfallecido. No apartes de mí tu rostro: para que no sea semejante á los que desciendan al lago.

142:8 Auditam fac mihi mane misericordiam tuam, quia in te speravi. Notam fac mihi viam in qua ambulem, quia ad te levavi animam meam.

142:8 Hazme oir por la mañana tu misericordia, porque en tí he esperado. Hazme conocer el camino, por donde ande, porque á tí he elevado mi alma.

142:9 Eripe me de inimicis meis, Domine : ad te confugi.

142:9 Sácame de mis enemigos, Señor, á tí me he refugiado:

142:10 Doce me facere voluntatem tuam, quia Deus meus es tu. Spiritus tuus bonus deducet me in terram rectam.

142:10 Enséñame á hacer tu voluntad, porque tú eres mi Dios. Tu espíritu bueno me guiará á tierra derecha:

142:11 Propter nomen tuum, Domine, vivificabis me : in æquitate tua, educes de tribulatione animam meam,

142:11 Por tu nombre, Señor, me vivificarás según tu equidad. Sacarás de tribulacion mi alma:

142:12 et in misericordia tua disperdes inimicos meos, et perdes omnes qui tribulant animam meam, quoniam ego servus tuus sum.

142:12 Y por tu misericordia destruirás á mis enemigos. Y perderás á todos los que atribulan mi alma, porque yo siervo tuyo soy.