37:1 Psalmus David, in rememorationem de sabbato.
37:1 Psalmo de David, para la memoria del Sábado.
37:2 Domine, ne in furore tuo arguas me, neque in ira tua corripias me :
37:2 Señor, no me reprehendas en tu furor, ni me castigues en tu ira.
37:3 quoniam sagittæ tuæ infixæ sunt mihi, et confirmasti super me manum tuam.
37:3 Porque tus saetas se me han clavado, y has asentado sobre mí tu mano.
37:4 Non est sanitas in carne mea, a facie iræ tuæ ; non est pax ossibus meis, a facie peccatorum meorum :
37:4 No hay sanidad en mi carne á causa de tu ira: no hay paz en mis huesos á causa de mis pecados.
37:5 quoniam iniquitates meæ supergressæ sunt caput meum, et sicut onus grave gravatæ sunt super me.
37:5 Porque mis iniquidades pujáron sobre mi cabeza, y como carga pesada se agraváron sobre mí.
37:6 Putruerunt et corruptæ sunt cicatrices meæ, a facie insipientiæ meæ.
37:6 Pudriéronse, y corrompiéronse mis cicatrices, á causa de mi necedad.
37:7 Miser factus sum et curvatus sum usque in finem ; tota die contristatus ingrediebar.
37:7 He sido hecho miserable, y encorvado estoy hasta lo sumo: todo el dia caminaba contristado.
37:8 Quoniam lumbi mei impleti sunt illusionibus, et non est sanitas in carne mea.
37:8 Porque llenos están de ilusiones mis lomos, y no hay sanidad en mi carne.
37:9 Afflictus sum, et humiliatus sum nimis ; rugiebam a gemitu cordis mei.
37:9 Afligido estoy, y abatido en gran manera: rugia con la fuerza del gemido de mi corazon.
37:10 Domine, ante te omne desiderium meum, et gemitus meus a te non est absconditus.
37:10 Señor, delante de tí está todo mi deseo, y mi gemido no está escondido de tí.
37:11 Cor meum conturbatum est ; dereliquit me virtus mea, et lumen oculorum meorum, et ipsum non est mecum.
37:11 Mi corazon está conturbado, me ha desamparado mi fuerza: y aun la misma lumbre de mis ojos no está ya conmigo.
37:12 Amici mei et proximi mei adversum me appropinquaverunt, et steterunt ; et qui juxta me erant, de longe steterunt : et vim faciebant qui quærebant animam meam.
37:12 Mis amigos, y mis mas allegados se acercáron, y pusiéron contra mí. Y los que junto á mí estaban, se pusiéron de léjos:
37:13 Et qui inquirebant mala mihi, locuti sunt vanitates, et dolos tota die meditabantur.
37:13 Y hacian violencia los que buscaban mi alma. Y los que me buscaban males, habláron vanidades: y todo el dia maquinaban engaños.
37:14 Ego autem, tamquam surdus, non audiebam ; et sicut mutus non aperiens os suum.
37:14 Mas yo como un sordo, no oia; y como un mudo, que no abre su boca.
37:15 Et factus sum sicut homo non audiens, et non habens in ore suo redargutiones.
37:15 Y me hice como hombre, que no oye; y que no tiene en su boca réplica.
37:16 Quoniam in te, Domine, speravi ; tu exaudies me, Domine Deus meus.
37:16 Porque en tí, Señor, esperé: tú me oirás, Señor Dios mio.
37:17 Quia dixi : Nequando supergaudeant mihi inimici mei ; et dum commoventur pedes mei, super me magna locuti sunt.
37:17 Pues dixe: No sea que alguna vez se gocen sobre mí mis enemigos: y miéntras mis pies están vacilantes, habláron con orgullo contra mí.
37:18 Quoniam ego in flagella paratus sum, et dolor meus in conspectu meo semper.
37:18 Porque aparejado estoy para los azotes, y mi dolor está siempre delante de mí.
37:19 Quoniam iniquitatem meam annuntiabo, et cogitabo pro peccato meo.
37:19 Pues yo publicaré mi iniquidad, y andaré pensativo por mi pecado.
37:20 Inimici autem mei vivunt, et confirmati sunt super me : et multiplicati sunt qui oderunt me inique.
37:20 Mas mis enemigos viven, y se han hecho mas fuertes que yo: y se han multiplicado los que me aborrecen injustamente.
37:21 Qui retribuunt mala pro bonis detrahebant mihi, quoniam sequebar bonitatem.
37:21 Los que vuelven males por bienes, murmuraban de mí: porque yo seguia lo bueno.
37:22 Ne derelinquas me, Domine Deus meus ; ne discesseris a me.
37:22 No me desamparés, Señor Dios mio: ne te apartes de mí.
37:23 Intende in adjutorium meum, Domine Deus salutis meæ.
37:23 Acude prontamente á socorrerme, Señor Dios de mi salud.