38:1 In finem, ipsi Idithun. Canticum David.
38:1 Para el fin, al mismo Idithún, Cántico de David.
38:2 Dixi : Custodiam vias meas : ut non delinquam in lingua mea. Posui ori meo custodiam, cum consisteret peccator adversum me.
38:2 Dixe: Guardaré mis caminos, para no pecar con mi lengua. Puse guarda á mi boca, quando el pecador estaba puesto contra mí.
38:3 Obmutui, et humiliatus sum, et silui a bonis ; et dolor meus renovatus est.
38:3 Enmudecí, y me humillé, y callé razones buenas: y mi dolor se renovó.
38:4 Concaluit cor meum intra me ; et in meditatione mea exardescet ignis.
38:4 Se acaloró mi corazon dentro de mí, y en mi meditacion se inflamará fuego.
38:5 Locutus sum in lingua mea : Notum fac mihi, Domine, finem meum, et numerum dierum meorum quis est, ut sciam quid desit mihi.
38:5 Hablé con mi lengua: Hazme conocer, Señor, mi fin, y quál es el número de mis dias: para que sepa lo que me resta.
38:6 Ecce mensurabiles posuisti dies meos, et substantia mea tamquam nihilum ante te. Verumtamen universa vanitas, omnis homo vivens.
38:6 He aquí que has puesto medida á mis dias, y mi substancia es como nada delante de tí. En verdad es universal vanidad, todo hombre viviente.
38:7 Verumtamen in imagine pertransit homo ; sed et frustra conturbatur : thesaurizat, et ignorat cui congregabit ea.
38:7 Ciertamente el hombre pasa como en sombra: y así en vano se conturba. Atesora, y no sabe para quien congregará aquellas cosas.
38:8 Et nunc quæ est exspectatio mea : nonne Dominus ? et substantia mea apud te est.
38:8 ¿Y ahora quál es mi esperanza? ¿acaso no es el Señor? pues en tí está mi substancia.
38:9 Ab omnibus iniquitatibus meis erue me : opprobrium insipienti dedisti me.
38:9 Líbrame de todas mis iniquidades: tú me entregaste en escarnio al necio.
38:10 Obmutui, et non aperui os meum, quoniam tu fecisti ;
38:10 Enmudecí, y no abrí mi boca, porque tú lo hiciste:
38:11 amove a me plagas tuas.
38:11 Retira de mí tus plagas.
38:12 A fortitudine manus tuæ ego defeci in increpationibus : propter iniquitatem corripuisti hominem. Et tabescere fecisti sicut araneam animam ejus : verumtamen vane conturbatur omnis homo.
38:12 Por la fuerza de tu mano desfallecí en las correcciones: tú por causa de la iniquidad castigaste al hombre. E hiciste, que su alma se consumiese como araña: ciertamente en vano se conturba todo hombre.
38:13 Exaudi orationem meam, Domine, et deprecationem meam ; auribus percipe lacrimas meas. Ne sileas, quoniam advena ego sum apud te, et peregrinus sicut omnes patres mei.
38:13 Oye, Señor, mi oracion, y mi deprecacion: recibe en tus oidos mis lágrimas. No calles: porque advenedizo soy yo delante de tí, y peregrino, como todos mis padres.
38:14 Remitte mihi, ut refrigerer priusquam abeam et amplius non ero.
38:14 Afloxa conmigo un poquito, para que tenga algun refrigerio ántes que me vaya, y ya no seré mas.