Salmos 52

Psalmi

52:1 In finem, pro Maëleth intelligentiæ David. Dixit insipiens in corde suo : Non est Deus.

52:1 Para el fin, por Maéleth, de inteligencia de David. Dixo el necio en su corazon: No hay Dios.

52:2 Corrupti sunt, et abominabiles facti sunt in iniquitatibus ; non est qui faciat bonum.

52:2 Se han corrompido, y hecho abominables en las iniquidades: no hay quien haga lo bueno.

52:3 Deus de cælo prospexit super filios hominum, ut videat si est intelligens, aut requirens Deum.

52:3 Dios desde el cielo miró sobre los hijos de los hombres para ver si hay quien tenga inteligencia, ó que busque á Dios.

52:4 Omnes declinaverunt ; simul inutiles facti sunt : non est qui faciat bonum, non est usque ad unum.

52:4 Todos se ladeáron, se hiciéron juntamente inútiles: no hay quien haga lo bueno, no hay ni siquiera uno.

52:5 Nonne scient omnes qui operantur iniquitatem, qui devorant plebem meam ut cibum panis ?

52:5 ¿Pues qué no vendrán á conocimiento todos los que obran iniquidad, los que devoran mi pueblo como manjar de pan?

52:6 Deum non invocaverunt ; illic trepidaverunt timore, ubi non erat timor. Quoniam Deus dissipavit ossa eorum qui hominibus placent : confusi sunt, quoniam Deus sprevit eos.

52:6 No invocáron á Dios: allí tembláron de miedo, en donde no habia que temer. Porque Dios disipó los huesos de aquellos, que agradan á los hombres: quedáron corridos, porque Dios los despreció.

52:7 Quis dabit ex Sion salutare Israël ? cum converterit Deus captivitatem plebis suæ, exsultabit Jacob, et lætabitur Israël.

52:7 ¿Quién dará de Sión la salud de Israél? quando Dios haga volver el cautiverio de su pueblo, se regocijará Jacob, y se alegrará Israél.