122:1 Canticum graduum. Ad te levavi oculos meos, qui habitas in cælis.
122:1 Ein Wallfahrtslied. Zu dir erhebe ich meine Augen, der du thronst im Himmel.
122:2 Ecce sicut oculi servorum in manibus dominorum suorum ; sicut oculi ancillæ in manibus dominæ suæ : ita oculi nostri ad Dominum Deum nostrum, donec misereatur nostri.
122:2 Siehe, wie die Augen der Knechte auf die Hand ihrer Herren, wie die Augen der Magd auf ihrer Gebieterin Hand: so blicken unsre Augen hin auf den HERRN, unsern Gott, bis er sich unser erbarmt.
122:3 Miserere nostri, Domine, miserere nostri, quia multum repleti sumus despectione ;
122:3 Erbarme dich, HERR, erbarme dich unser! Denn gründlich sind wir satt der Verachtung;
122:4 quia multum repleta est anima nostra opprobrium abundantibus, et despectio superbis.
122:4 satt, ja übersatt ist uns die Seele des Hohns der Leichtfertigen, der Verachtung der Stolzen.