Eclesiástico 14

Ecclesiasticus

14:1 Beatus vir qui non est lapsus verbo ex ore suo, et non est stimulatus in tristitia delicti.

14:1 Bienaventurado el varon, que no se deslizó en palabra de su boca, y no fué aguijoneado con la tristeza del delito.

14:2 Felix qui non habuit animi sui tristitiam, et non excidit a spe sua.

14:2 Feliz, el que no tuvo tristeza de su ánimo, ni decayó de su esperanza.

14:3 Viro cupido et tenaci sine ratione est substantia : et homini livido ad quid aurum ?

14:3 Para el varon codicioso y apretado son inútiles las riquezas, ¿y al hombre envidioso para qué el oro?

14:4 Qui acervat ex animo suo injuste, aliis congregat, et in bonis illius alius luxuriabitur.

14:4 El que amontona por su genio injustamente, para otros allega, y con sus bienes se regalará otro.

14:5 Qui sibi nequam est, cui alii bonus erit ? et non jucundabitur in bonis suis.

14:5 Quien para sí mismo es malo, ¿para qué otro será bueno? y no se gozará en sus bienes.

14:6 Qui sibi invidet, nihil est illo nequius : et hæc redditio est malitiæ illius.

14:6 Quien á sí mismo se envidia, no hay peor cosa que él, y esta es la recompensa de su malicia:

14:7 Et si bene fecerit, ignoranter et non volens facit : et in novissimo manifestat malitiam suam.

14:7 Y si hiciere bien, sin saber, y no queriendo lo hace; y á lo último descubre su malicia:

14:8 Nequam est oculus lividi : et avertens faciem suam, et despiciens animam suam.

14:8 Maligno es el ojo del envidioso; y el que aparta su cara, y desprecia su alma.

14:9 Insatiabilis oculus cupidi in parte iniquitatis : non satiabitur donec consumat arefaciens animam suam.

14:9 El ojo del avaro no se sacia con una parte de iniquidad: no se saciará hasta que secándose consuma su propia vida.

14:10 Oculus malus ad mala, et non saturabitur pane, sed indigens et in tristitia erit super mensam suam.

14:10 El ojo maligno á cosas malas; y no se hartará de pan, sino que estará falto y en tristeza sobre su mesa.

14:11 Fili, si habes, benefac tecum, et Deo dignas oblationes offer.

14:11 Hijo, si tienes de qué, hazte bien á tí mismo, y ofrece á Dios oblaciones dignas.

14:12 Memor esto quoniam mors non tardat, et testamentum inferorum, quia demonstratum est tibi : testamentum enim hujus mundi morte morietur.

14:12 Acuérdate que la muerte no tarda, y que te ha sido notificado decreto de los infiernos: porque es decreto de este siglo el morir certísimamente.

14:13 Ante mortem benefac amico tuo, et secundum vires tuas exporrigens da pauperi.

14:13 Antes de la muerte haz bien á tu amigo, y extendiendo tu mano segun tu poder da al pobre.

14:14 Non defrauderis a die bono, et particula boni doni non te prætereat.

14:14 No te defraudes de un buen dia, y la partecita de un buen don no se te pase.

14:15 Nonne aliis relinques dolores et labores tuos in divisione sortis ?

14:15 ¿Acaso no dexarás tú á otros tus congojas y trabajos para que se repartan por suerte?

14:16 Da et accipe, et justifica animam tuam.

14:16 Da, y recibe, y justifica tu alma.

14:17 Ante obitum tuum operare justitiam, quoniam non est apud inferos invenire cibum.

14:17 Antes que mueras obra justicia: porque en el sepulchro no se puede encontrar comida.

14:18 Omnis caro sicut fœnum veterascet, et sicut folium fructificans in arbore viridi.

14:18 Toda carne envejece como heno, y como hoja qué fructifica en árbol verde.

14:19 Alia generantur, et alia dejiciuntur : sic generatio carnis et sanguinis, alia finitur, et alia nascitur.

14:19 Unas hojas nacen, y otras se caen: así la generacion de la carne y de la sangre, la una fenece, y la otra nace.

14:20 Omne opus corruptibile in fine deficiet, et qui illud operatur ibit cum illo.

14:20 Toda obra corruptible al fin faltará; y el que la obró, irá con ella.

14:21 Et omne opus electum justificabitur, et qui operatur illud honorabitur in illo.

14:21 Y toda obra escogida será abonada; y el que la obra, honrado será en ella.

14:22 Beatus vir qui in sapientia morabitur, et qui in justitia sua meditabitur, et in sensu cogitabit circumspectionem Dei :

14:22 Bienaventurado el varon, que morare en la sabiduría, y el que meditare en su justicia, y pensare con cordura de la providencia de Dios.

14:23 qui excogitat vias illius in corde suo, et in absconditis suis intelligens, vadens post illam quasi investigator, et in viis illius consistens :

14:23 El que piensa los caminos de ella en su corazon, y entiende sus arcanos, que va en pos de ella como quien sigue el rastro, y está de asiento en sus caminos:

14:24 qui respicit per fenestras illius, et in januis illius audiens :

14:24 El que mira por sus ventanas, y está escuchando en sus puertas:

14:25 qui requiescit juxta domum illius, et in parietibus illius figens palum, statuet casulam suam ad manus illius, et requiescent in casula illius bona per ævum.

14:25 El que reposa cerca de su casa, é hincando una estaca en sus paredes, asienta al lado de ella su casilla, y en esta casilla tendrán sus bienes reposo para siempre:

14:26 Statuet filios suos sub tegmine illius, et sub ramis ejus morabitur.

14:26 Pondrá sus hijos á la sombra de ella, y morará debaxo de sus ramas.

14:27 Protegetur sub tegmine illius a fervore, et in gloria ejus requiescet.

14:27 Será defendido á su sombra del calor, y reposará en su gloria.